1. ۱زهی بحلقۀ زلف تو نرخ جان ارزانبرسته های غمت درّ اشک نقد روان
2. ۲شکنج زلف ترا روزگار در چنبرمثال خطّ ترا آفتاب در فرمان
3. ۳نهفته چشم تو در نوک غمزه تیغ اجلنوشته خطّ تو بر لب برات امن و امان
4. ۴خط و عذار تو مشروح کارنامۀ حسنلب و دهان تو بیرنگ نقش جان و روان
5. ۵میان لاغر تو بی نشان چو نام وفادهان تنگ تو نایاب همچو کام جهان
6. ۶ز بند گیسوی تو عشق تاب داده کمندز نوک غمزۀ تو فتنه تیز کرده سنان
7. ۷میان ببسته وصف بر کشیده لعل وگهربخدمت لب و دندانت از بن دندان
8. ۸چو مهربانی کش نازنین بود بیمارخمیده از بر چشم تو ابروی چو کمان
9. ۹رخ و دوزلف توضحّاک و آن دو مار سیاهکه جز دماغ سران نیست طعمۀ ایشان
10. ۱۰تن ضعیف من اندر هوای چهرۀ توچو ذرّه ییست که خورشید مضمر ست در ان
11. ۱۱اگر چه زلف دراز تو سر بسر گره ستگره برو نتوان زد بهیچ سود و زیان
12. ۱۲بسی ز قامت تو دستبرد ها دیدستاگر چه سرو سهی قایمست در بستان
13. ۱۳ببوی زلف تو هر صبحدم ز جا بجهدصبا که همچو دلم واله است و سر گردان
14. ۱۴چو وعده های تو زان شد میان تهی کمرتکه خود حقیقت هستی ببرده یی ز میان
15. ۱۵چو رایگان بغمت داشتم دل ارزانیمکن گرانی و در عرض بوسه جان بستان
16. ۱۶شفا ز چشم تو می یابد این دل پر دردکه دید درد که بیمارش بود درمان؟
17. ۱۷اثر چرا نکند در دل تو رنگ رخم؟چو زر بسنگ سیه در موثر ست عیان
18. ۱۸عجب نباشد اگر شد شکسته گوی دلمز بس که می شکند زلف تو برو چوگان
19. ۱۹گهر ز دیدۀ من نیک هرزه روشده بودتو باز داشتی او را بتنگنای دهان
20. ۲۰پدید میشود از عارضت خطی باریککه از لطافت نقشش عبارتی نتوان
21. ۲۱مگر که آن رخ نازک چو بر دلم بگذشتز نقشهای خیالم برو نماند نشان
22. ۲۲هلال منخسف ار ممکنست آن خط تستکه کرد ناگه باجرم آفتاب قرآن
23. ۲۳اگر چه نیست محقّق که آن خط نسخستیقین حسن تو در می فتد ازو بگمان
24. ۲۴حیات جان منست آن دو لعل گوهر پاشبلای چشم و دلست آن دو زلف مشک افشان
25. ۲۵بگیرم آن سر زلف و ببوسم آن لب لعلنخست کس نه منم کز بلا رسید بجان
26. ۲۶خمیده قامت من چون کشید بار غمتشگفت مانده ام الحق زه! اینت سخن کمان
27. ۲۷ز سیل خیز سر شکم جهان خرابستیگرش نداشتی انصاف خواجه آبادان
28. ۲۸مگر که فتنه بتار یکنای زلف تو درز بیم عدل عمر روی میکند پنهان
29. ۲۹سر صدور جهان صدر دین که داند کردز حزم میخ زمین و ز عزم پرّ زمان
30. ۳۰دلش بفسحت بریخت آب بحارکفش بدست سخار بر گرفت خاک از کان
31. ۳۱امل ز خانۀ دل تا نهاده پای برونپذیره رفته ز دستش سوابق احسان
32. ۳۲سوال علمی و مالی ازو هر آنکه کندبر او ز دست و زبانش بود گهر باران
33. ۳۳گر از مسامتۀ رایش انحراف کندچو جرم ماه فتد آفتاب در نقصان
34. ۳۴فلک که پهلو با هیبتش زند باشدچو آبگینه که گردد بگرد سنگستان
35. ۳۵زهی ز عشق جناب تو آسمان والهزهی ز کنه کمالت ستارگان حیران
36. ۳۶رواجب کف دست تو شاه راه کرامطلیعۀ نفست صبح آفتاب بیان
37. ۳۷مهابت تو چو فرجام ظلم خرمن سوزمکارم تو چو میدان آز بی پایان
38. ۳۸بلطف و دانش تو زنده اند جان و خردبرای و بخت تو مستظهرند پیر و جوان
39. ۳۹مظلّه های جناب تو نزهت ارواحمزله های عتاب تو مصرع ابدان
40. ۴۰ریاض خطّ تو همچون بهشت خرّم و خوشبنات فکر تو چون حور خیّرات حسان
41. ۴۱چو تیر عزم نهد همّت تو بر غرضیبرو چو غنچه سبک پر برآورد پیکان
42. ۴۲بدولت تو چو انگشتریست دست نشینچو استینت هر کس که هست دست نشان
43. ۴۳همی نشاند کلک تو آتش فتنهنیی که آتش بنشاند از عجایب دان
44. ۴۴اگر بخواهد رای تو نیز بر نکشدلباس مشکی شب دست صبح جامه ستان
45. ۴۵عطارد ار بخلاف تو خامه برگیردگرایدش سوی ناخن نی قلم ز بنان
46. ۴۶گشاد جود تو حصن امیدهای منیعببست سهم تو ره بر طوارق حدثان
47. ۴۷بنات فکر تو موزون و شادی انگیزندبلی بود طرب انگیز زهره در میزان
48. ۴۸ز شرم خلق تو با اشک تیره، روی بهارزرشک جود تو با آه سرد، فصل خزان
49. ۴۹اگر نه زر ز سخای تو در دریغ شدستچرا زند زمحک سر بسنگ بر چندان
50. ۵۰ز بخشش تو چو گل کرد جامه تو بر توهر آنک بود چو خار از لباسها عریان
51. ۵۱چو خامه آنک بسر می دوید در پی رزقبسعی لطف تو همچون دوات خفت ستان
52. ۵۲ز بآس تست دل و چشم لاله و نرگسمقارن خفقان و ملازم یرقان
53. ۵۳کنی چو صبح در اطراف عالمش تشهیرشب ملبّس در عهدت ار کند کتمان
54. ۵۴ز بس نشاط که در عهد تو در ایّامستشدست خنده زنان پسته بادل بریان
55. ۵۵اگر بعهدی ثعبان شدست چوب عصابنوبت تو عصا گشت رمح چون ثعبان
56. ۵۶اگر بکشتن آتش کند عزیمت آبز هیبت تو طبیعت برو کند عصیان
57. ۵۷وفا بحسن در آویزد ار تو گویی هینهنر ز فقر جدا ماند ار تو گویی هان
58. ۵۸ضمان روزی ما کرده است کلکت از آنبحبس مقلمه گه گه رود بحکم ضمان
59. ۵۹اگر ز قد تو نمرود ساختی مرکبببام قبّه افلاک بر شدی آسان
60. ۶۰وگر ز کلک توره برگزیدی اسکندربهردو گام رسیدی بچشمۀ حیوان
61. ۶۱قلم ز گوهر لفظت چنان توانگر شدکه آن توانگری آورد در سرش طغیان
62. ۶۲بگاه حکمت اگر باقضا مسابقتستبهرسه انگشت آن لاغریّ خشک بران
63. ۶۳که آن چنان ز پس افتد قضا ز سایۀ اوکه از معانی باریک خاطر نادان
64. ۶۴زهی موارد کلک تو مشرع آمالخهی مبادی خشم تو مطلع خذلان
65. ۶۵درخت مدح تو با شاخ جان موصّل شداز آن خوش آمد بر ذوق عقل میوۀ آن
66. ۶۶معانیش خوش و باریک چون لب دلبربهر دقیقه چو دندانش اختری تابان
67. ۶۷بنوک تار مه دانه های اختر راجگر بسفته ای از بهر نظم این سخناتن
68. ۶۸ببرد دست نویسنده را نکوئی منچو این قصیدۀ غرّا نوشت در دیوان
69. ۶۹عجب ندارم ازین گوهر گرانمایهکه کفۀ حسنات مرا دهد رجحان
70. ۷۰عیار نقد سخن را محک تویی امروزاگر کسی به ازین گفت گوبیار و بخوان
71. ۷۱ولی ز حال دل خود نفس همی نزنمکه همچو شمع همی سوزد آتشم ز زبان
72. ۷۲بلب رسید مرا جان و جان بر لب رایکی بود لب شمشیر با لب جانان
73. ۷۳مرا که دیده ز خون وادی العقیق بودچه سود طبع در آگین چو قلزم و عمّان
74. ۷۴زمین ز سایۀ شخصم تهی کند پهلوهوا ز همدمی من بر آورد افغان
75. ۷۵اگر چه سحر نمایست نفثۀ طبعمهنوز بر سر کارست عقدۀ حرمان
76. ۷۶اگر ز پنجۀ بربط مصافحت طلبمز پنجه چنگ برون آورد چو شیر ژیان
77. ۷۷وگر ز پستۀ خندان تبسّمی جویمکند چو جوز بیند استوار شق دهان
78. ۷۸بحضرت تو مرا گر قبول نیست رواستکه جز عطای تو مقبول نیست هیچ گران
79. ۷۹چه عذر خواهم ازین لافها که بنمودم؟که طبع من چو فلانست و خاطرم بهمان
80. ۸۰نماند مرد بمیدان فضل تا چو منیبحضرت تو تحدّی کند بدین هزیان
81. ۸۱بخاک پای تو گراین کس احتمال کندنه از رهی که ز مسعود سعد بن سلمان
82. ۸۲دراز شد سخن و هر چه آن نه دولت تستاگر چه باشد بسیار هم رسد بکران
83. ۸۳دوام عمر تو پیوند نیک نامی بادکه جز چنین نتوان یافت عمر جاویدان