1. ۱ای ز خاک در تو تاج سرمخود همینست بعالم هنرم
2. ۲نم کلک تو و خاک در تستحاصل خشک و تر بحر و برم
3. ۳عقدها گوهر ازو بربایمگر بود بر سر کلکت ظفرم
4. ۴تابع حکم تو آمد تقدیرکرد معلوم قضا این قد رم
5. ۵با شکر باری نوک قلمتسخت نا معتقد نیشکرم
6. ۶تا بدیدم صور الفاظتدر نظر هیچ نیاید در رم
7. ۷اگرم ملک سلیمالن بخشیباشد از همّت تو ما حضرم
8. ۸همه مهر تو چکد از رگ منگر زند دست فلک نیشترم
9. ۹همه سر سبزی وجودت که ز بحرحاصلی نیست بجز شور و شرم
10. ۱۰تا رضا سخطت روی نمودگشت روشن سبب نفع و ضرم
11. ۱۱یادگارند ز رنگ و بویتصبح تابان و نسیم سحرم
12. ۱۲گفت کیوان : که من آن هندویمکز پی پاس ببام تو برم
13. ۱۳نکنم بندگیت پس چه کنم؟که نه من خوبتر ازماه و خورم
14. ۱۴گرچه در عالم نظم آن ملکمکز معانیست حشر در حشرم
15. ۱۵ورچه سرتاسر عالم بگرفتشعر من بنده چو صیت پدرم
16. ۱۶کی بمدح تو رسد خاطر من ؟نه بهر حال که هستم بشرم؟
17. ۱۷آسمان گفت مرا آن هوس استکآستان تو بود مستقرم
18. ۱۸چون بلندی طلبیدم ناچارهر شبی تا بسحر در سهرم
19. ۱۹ماجراییست مرا خوش بشنوگرچه از گفتن آن بر حذرم
20. ۲۰حجّتی دارم و شد مدّتهاکز پی حفظش خونین جگرم
21. ۲۱گاه حرزی کنمش بر بازوگاه تعویذ بود بر کمرم
22. ۲۲بس که میخوانم بازهمه چون آب روان شد زبرم
23. ۲۳آنچنان کرد حوادث طیّشکه دگر نام زنشرش نبرم
24. ۲۴از پی تقویت او همه سالکاغذ پشت و سریشت برم
25. ۲۵بد تنگ روی و کنون پشت قویستاز چه ؟ از کاغذ بی حدّ و مرم
26. ۲۶بس که در سر زنمش پنداریکه من آن هدهدک نامه برم
27. ۲۷گنج نامه ست و برو مسطورستصامت و ناطق و عین و اثرم
28. ۲۸سر جریده ز وی اندر گیرمچون تفاصیل ذخایر شمرم
29. ۲۹همچو در نامۀ محشر عاصیبسکه در وی بتحیّر نگرم
30. ۳۰عکس آن لون بیاض است و سوادکه بماندست چنین در بصرم
31. ۳۱دور نبود که حروفش یک یکحک کند دیده بتیغ نظرم
32. ۳۲دوش می گفت زبان حالشحسب حالی خوش شیرین ترم
33. ۳۳منم آن خامش گویا که بحکمچاکرانند قضا و قدرم
34. ۳۴حق بگویم همه کس را در رویورچه از آب تنک روی ترم
35. ۳۵حجّتی قاطعم و گاه نفاذشکل تدویر زر آمد سپرم
36. ۳۶ناصر حقّم و هرجا که رومبرخط عدل بود رهگذرم
37. ۳۷گردنانرا سر برخطّ منستزانکه هم داور و هم دادگرم
38. ۳۸ختم کاری بشهادت آمدزانکه بر نام خدایست سرم
39. ۳۹سرگذشت قلم از من پرسیدکه زتاریخ جهان با خبرم
40. ۴۰حافظ مالم ، و از راه صفتهمچو ماری بسر گنج برم
41. ۴۱آن مذکّر صفتم کز ره نطقمنکرانرا سوی حق راهبرم
42. ۴۲قاضیان از سخنم کار کنندشرع کردست چنین معتبرم
43. ۴۳گاه در دست بود جلوه گهمگاه بر فرق بود مستترم
44. ۴۴لعبتی سیم تن دل سیهمجوهری کم خطر باخطرم
45. ۴۵از لطیفیّ تن و نازکیمباشد لز قطرۀ آبی خیرم
46. ۴۶چه چابک بسته میان و سبکملاجرم چه حضر و چه سفرم
47. ۴۷تازه چون ماه نوم دایم از آنکنکند کهنه مسیر قمرم
48. ۴۸زانکه از عقد حسابم گیرنددر حساب آمد ، چون عقد زرم
49. ۴۹مفلسانرا شده ام گردن بندپس نه عقد زر ، عقد گهرم
50. ۵۰غنچه آسا همه در زر پیچمزان بهر بادی زیر و زبرم
51. ۵۱باد برباید چون گلبرگمآب بگذارد همچون شکرم
52. ۵۲همچو آیینه ز آهی تبهمهمچو خاشاک ببادی بپرم
53. ۵۳طول و عرضیست مرا هر ساعتورچه درهم شده و مختصرم
54. ۵۴مار خفته ست مرا نام از آنکزرنگه دارم و خود خاک خورم
55. ۵۵گاه آشفته بخود برپیچانگاه آهسته و بسته ز فرم
56. ۵۶گاه کوتاه شوم گاه درازراست چون جعد یکی خوش پسرم
57. ۵۷شاهدان بسته و صلم بودندگرچه اکنون بخلاقت سمرم
58. ۵۸بر سر من چه نوشتست قضا؟که گرفتار بدست تو درم
59. ۵۹تا کی از دست تو بر خود پیچم؟کاغذین جامه ز تو چند درم؟
60. ۶۰اجلم شد سپری مدّتهاستگرچه من راه بقا می سپرم
61. ۶۱خط من گشت چو موی تو سپیدبس که گردانی از در بدرم
62. ۶۲جز سیه رویی من حاصل چیست؟که بهر محضری آری بدرم
63. ۶۳در خطم از تو که هر لحظه کنیعرضه بر خواجه بدستی دگرم
64. ۶۴ای دریغا اگرم زر باشدورچه بی فایده باشد اگرم
65. ۶۵گرچه بر من رقم تحریرستچون مکاتب ز تو خود را بخرم
66. ۶۶سرورا! صدرا! احوال همهعرضه کردم که نبد زان گزرم
67. ۶۷بکش این درد سر و باز رهانبخداوندی ازین دردسرم
68. ۶۸هم مرا زو و هم او را از منتو بزر بازخر ، ارنی بدرم