1. ۱ای بزرگی که چو من راه مدیحت سپرمهمه بر شارع اقبال بود رهگذرم
2. ۲مهر و کین تو نهد قاعدۀ کون و فسادکرد صدباره ازین منهی فکرت خبرم
3. ۳چون نهد روی بدین گنبد پیروزه نمایدان که اندیشۀ مدح تو بود راهبرم
4. ۴سیم در چشم حسود تو فرو شد ، یعنی:کز شبیخون کف سیم کشت برخذرم
5. ۵کیست دریا که دهد زحمت دستت؟ بگذاراین چنینها را با همسری چشم ترم
6. ۶خاکساریست ، چه گویم سخن کان که ز بخلخانه در سر کنمش تا دهد از بیم زرم
7. ۷من نه عقلم که بنانت را خوانم خورشیدیا گهر را زعداد سخنانت شمرم
8. ۸خود از آن شرم که گفتم کف رادت دریاستهمچو اعدای تو با حالی از بدبترم
9. ۹حاش لله که نهم قدر تو را همبر چرخدانم این قدر تفاوت بمثل ، گرچه خرم
10. ۱۰کز حقارت صفت خصم تو دارد گردوناگر از بام جلال تو بدو در نگرم
11. ۱۱تا که شد مقصد من بنده جناب تو ، شدندهفت سیّارۀ افلاک دوان بر اثرم
12. ۱۲گفت کیوان که زمن کار دگر ناید ، لیکهندویی ام ز پی پاس ببام تو پرم
13. ۱۳مشتری گفت منم نایب تو روز قضاور کنم فخر بر اجرام بس است این قدرم
14. ۱۴گفت : بهرام که من گورکن خصم تو امباورت نیست ، ببین بیلک و بنگر تبرم
15. ۱۵گفت : خورشید کزان تیغ شدم من همه تنتا چو سایه نکند همّت تو پی سپرم
16. ۱۶زهره در بزم فلک دی بترنّم میگفت :کاشکی قطعه یی از مدح تو بودی زبرم
17. ۱۷بارها گفت عطارد که زلفظت گهریگر بیابم بکمربند دو پیکر بخرم
18. ۱۸ماه گفتا که سوی قد تو دارم آهنگزین سبب زرد و گدازان زعنای سفرم
19. ۱۹سرفرازا! بوفا بر تو که اصغا فرمایحسب حال من دلخسته که خون شد جگرم
20. ۲۰درگهت را زفلک باز نمیدانم هیچبس که آسیمه سر از اختر بیداد گرم
21. ۲۱زابلهی چهره چو زر کردم در عهد سخاتلاجرم بی خطرم نزد تو و بر خطرم
22. ۲۲ترسم آواره چو صیت تو شوم در عالمکز پریشانی چون بخشش تو دربدرم
23. ۲۳مهر تو تعبیه در طّی ضمیرم بیندروزگار ار چه کند صدره زیر و زبرم
24. ۲۴در سرم هست که تاجی کنم از خاک درتهمّتم سخت بزرگ آمد خود مختصرم
25. ۲۵رتبت خود زبر چرخ ببینم بعیانگر دهد گرد سمند تو جلای بصرم
26. ۲۶سخت بی آب و خرابست سواد طللممشکلم حلّ کن آخر که محلّ نظرم
27. ۲۷زیر این گلشن دوّار چنان دلتنگمکه بهر بادی چون غنچه گریبان بدرم
28. ۲۸چشمۀ مهر ببندد چو بر آید نفسمدیدۀ چرخ بسوزد چو بجنبد شررم
29. ۲۹با مان در کنف همّتت امد، ورنیبستدی چرخ سزای خود از آه سحرم
30. ۳۰چون من غمر نهم نام فلک بندۀ توباز نشناسد خود را و دهد دردسرم
31. ۳۱نیست درصدر توام جای، مگر حادثه امهیچ در چشم تو می نابم، گویی سهرم
32. ۳۲زانک با خاک برابر شده ام در نظرتهر زمان در غلط افتم که زرم یا گهرم
33. ۳۳نه گه غیب تشریف تفّقد یابمنه بانگام حضور از کرمت بهره ورم
34. ۳۴خلق و خوار و خجل در تک و پویم همه سالراست گویی که بر رای تو شمس و قمرم
35. ۳۵عملم دادی و بی جرمی معزول شدمتا ز بی رونقی امروز بعالم سمرم
36. ۳۶بقلم مشق کنم من نه برمح خطّیلاجرم تیر جفاهای فلک را سپرم
37. ۳۷عامل آنست درین عهد که رامح باشدمن چو اعزل بدم از عزل نباشد گزرم
38. ۳۸گر نباشد غم تشویر و قفای بدگوییمن بیچاره درین کلبۀ احزان چه خورم؟
39. ۳۹بندگیّ تو مرا مکتسب و موروثستزین قبل لازم صدر تو چو بخت و ظفرم
40. ۴۰غرس اقبال توام در چمن استعدادتربیت بایدم، انگاه بیایی ثمرم
41. ۴۱تو مرا وجه کفافی بده از عیش و ببینکه بسالی ز همه اهل هنر برگذرم
42. ۴۲گر همه دعوی نزد تو مبیّن بایدفقر و حرمان دو گواهند دلیل هنرم
43. ۴۳هم بکارآیمت از بهر اعادی روزیخود گرفتم که سراپای ز محض ضررم
44. ۴۴نام و ننگیست مرا پردۀ آن حشمت تستپرده بر من بمدر تا که بدین پرده درم
45. ۴۵آب روی از تو چو نان پاره توقّع دارموز معالّی تو هم دور نباشد اگرم
46. ۴۶آفتابی توو من کوه گران سایه، سزدکز سخای تو شود زرّین طرف کمرم
47. ۴۷نور خور را چه زیان زانکه شود ذرّه نوازمنصب را چه خلل، زانک کند معتبرم
48. ۴۸از تو در نعمت و جاهند بسی نا اهلانپس من خسته بهر حال سزاوار ترم
49. ۴۹چون صراحی کنمت از رگ گردن خدمتتا کند جود تو سر سبز چو ساغر مگرم
50. ۵۰پس اگر رای رفیع تو چنان فرمایدکه بدین حضرت البّته همی در نخورم
51. ۵۱گر شود خود بمثل مرگ بجانم نزدیکدور بادا که بود رغبت جای دگرم
52. ۵۲نیست پوشیده که در عهد صدور ماضیرخت زی مدرسه آورد زدکّان پدرم
53. ۵۳از کرم عذر چه خواهی که در ایّام تومناز میان علما رخت ببازم برم
54. ۵۴شایگان میشود این قافیه لیکن چه کنمعذر خود گفتم ازین جای تو دانی و کرم
55. ۵۵یا رب این دولت و حشمت به ابد مقرون داروین دعا را باجابت ز ازل منتظرم