1. ۱روزی وطاء کحلی شب در سر آورمبگریزم از جهان که جهان نیست در خورم
2. ۲پیوند عمر بایدم از دور روزگارتا شطری از معایب ایّام بشمرم
3. ۳از ساحری، عصای کلیمم ولی چه سود؟چون هر کجا که هست گلیمست همبرم
4. ۴از دل که راست خانه چو تیرست ، حاصلمپشتی مقوّس است چو ابروی دلبرم
5. ۵طبعم ترست و خلق خوش، آری ازین قبلدست خوش زمانه چنان گوی عنبرم
6. ۶زان غیرتی که سر نکنم راست بر فلکمانند چنگ زخم پیاپی همی خورم
7. ۷پیچیده ام ز خویش بر انگشت تا چرانالنده از کشاکش رگها چو مزهرم
8. ۸خون در دل اوفتاده و جان بر لب آمدهبر سر کشیده خطّ، همانا که ساغرم
9. ۹رگها چو چنگم ازبن ناخن برون جهداز ضعف چون برآید، آوازی از برم
10. ۱۰در حلقم آب غصّه خورد چون گلاب زندر دل بطبع خوش شود آتش چو مجمرم
11. ۱۱بر اعتماد زر که مباداش تن درستسرکوفته چو سکّه ز بس زخم منکرم
12. ۱۲تا حدّ غرب گوهر تیغ زبان منبگرفت و من چو تیغ ببند شکم درم
13. ۱۳ترک کلاه نرگس و چین قبای گلزربفت و من برهنه قدم چون صنوبرم
14. ۱۴من سر بآفتاب و فلک در نیاورمور تیغ آفتاب زند چرخ بر سرم
15. ۱۵آبست و سبزه چشمۀ خورشید و آسمانگر سر بآب و سبزه در آرم، کم از خرم
16. ۱۶تشتست و تیغ صورت گردون و آفتاببا تشت و تیغ سر ز چه روی اندر آورم؟
17. ۱۷گویم تهتّکیست وگرنه بیک نفسچون صبح پردۀ گژش از هم فرو درم
18. ۱۸از بهر خلق بار کشم، چون که کشتیموز حلم خویش غوطه خورم چون که لنگرم
19. ۱۹در صفدری چو رایت نصرت مبارزمدر شب روی چو لشکر فکرت دلاورم
20. ۲۰اندر برهنگیست همه اهتزاز منتا همچو تیغ گوهر ذاتست زیورم
21. ۲۱خندان و سر گرفته چو شمع و چو غنچه امبیمار و تن درست مگر چشم یازرم
22. ۲۲مخدوم من منم که بتایید لفظ خویشجانرا بقوت مائدۀ عقل پرورم
23. ۲۳تا لاجرم سری که همه مغز سروریستبر پای خود نهاده بخدمت چو چنبرم
24. ۲۴در ودای العروس سخن آب کس نیافتدر خشک سال فضل جز از گفتۀ ترم
25. ۲۵گر سر ببّریم ننمایم بکس قفاچون شمع تا که تیغ زبانست یاورم
26. ۲۶آن نرگسم که بهر تماشای باغ عقلبر طرف تاجگاه دماغست منظرم
27. ۲۷در جیب فقر گرچه نهان کند فلکپیدا شوم که هم نفس مشک اذفرم
28. ۲۸نرگس مثال، معتل و اجوف نیم از آنکورد مضاعفم که درست و توانگرم
29. ۲۹خورشید فضل را درج اوج از اتفاعدر برج، بر دقایق شعر دو پیکرم
30. ۳۰زهدان شدست شکل دهانم چو کام تیرکابکار فکر را بحقیقت چو مادرم
31. ۳۱شاید که همچو شمع زبان تاج سر کنمکانصاف ازوست شهرۀ این جسم لاغرم
32. ۳۲سنّم ز بیست ار چه فزون نیست، میشودگردون پیر از بن سیّ و دوچاکرم
33. ۳۳این نیز هم بگفتم و دانم علی الیقینکارباب عقل، هیچ ندارند باورم
34. ۳۴اجزاء جوهرم شده مشتق ز عقل کلکز صلب آن یگانۀ ماضیست مصدرم
35. ۳۵افسوس کآفتاب هنر رفت و من ز عجزافتاده همچو سایه برین صحن اغبرم
36. ۳۶ناسوخته ز خرمن عیشم جوی نماندعذرم ممهّدست اگر کاه گسترم
37. ۳۷در خون دل چو غنچه کشم دامن اردمیبی او بساط گل بپی دیده بسپرم
38. ۳۸باریک چون معانی او گشته ام ز غموز آب چشم خویش چو الفاظ او ترم
39. ۳۹گردون گرفت حلقۀ مه در پلاس شبیعنی: نماند آنکه زدی حلقه بردرم
40. ۴۰دی دیدمش بخواب مرا گفت کای پسرخوش دار دل، که خوش دل از الطاف داورم
41. ۴۱خاکم از آب لطف شدست آتش خلیلزان هر نفس دمد گل خود روی احمرم
42. ۴۲بستان خلد نزهه گه شخص نازلمبطنان عرش کلّۀ روح مطهّرم
43. ۴۳حشو و ساده ام پر طاوس قدسی استوز حلّه های معدن عدنست بسترم
44. ۴۴تا در حظیرۀ ملکوتست منزلمنزل از ضیاع اعظمی قدس می خورم
45. ۴۵در منزل رفیعم با ناز و خفض و عیشپیوسته شادمان بجوار پیمبرم
46. ۴۶روشن ز خاک تیره بر آیم بروز از آنکهمسایه است هر شب خورشید خاورم
47. ۴۷لطف ازل چو همّت دریا کشم بدیددر دست داد شربتی از حوض کوثرم
48. ۴۸با نفس مطمئنّه درین خاک روز و شببیدرا خفته منتظر صبح محشرم
49. ۴۹فردا سلام من بر یاران من رسانگو ای لقای خوب شمار بوده مفخرم
50. ۵۰آنم که دوش تیغ زبان سخنورمآفاق فضل کرد بیک ره مسخّرم
51. ۵۱و امروز با شهامت و مردانگی خویشچون زن زبون این فلک سبز چادرم
52. ۵۲طوطی نطق بودم و شد بسته خاطرمشهباز فضل بودم و بشکست شهپرم
53. ۵۳از ماه چهره ام قصب السبق برده بودو اکنون چو تار توزی گشتست پیکرم
54. ۵۴بودم چو آب و آتش هنگام نظم و نثروین دم چو خاک بسته زبان و مکدّرم
55. ۵۵در زیر گل چو نقطۀ موهوم منزویستقدّی که بد کشیده تر از خط مسطرم
56. ۵۶جمعند گرد نعش من اندر بنات فکرتا در حضیض مرگ فتادست اخترم
57. ۵۷با آن همه لطافت اگر باز ببینمگویی جمال دینم یا شخص دیگرم؟
58. ۵۸کو نقش دلگشایم و آن طبع نقش بند؟کو روی جان فزایم و آن رای انورم؟
59. ۵۹بی آهویم چو شیر وز خرگوش خواب بختدر جوف گورم، ار چه زهر صید بهترم
60. ۶۰وقتی که گرم گشت تنور محاوراتیاد آورید آن سخنان مخمّرم
61. ۶۱بادم زبان برید، که تا بی لقای اواین شعر و شاعری ز کجا بود در خورم؟
62. ۶۲نی نی که ناگزیر بود شهر تا که منمدّاح و آفرین گر صدر مظفّرم
63. ۶۳آن چرخ سروری که دهدگاه مدحتشتریّ طبع ما هم و گرمیّ دل خورم
64. ۶۴ناطق شوند مردم چشمم بمدح اوهر گه که در شمایل او ژرف بنگرم
65. ۶۵با طبعش آب را نکند چشم من محلبا خاطرش برفت ز دل وقع آذرم
66. ۶۶بر تیغ آفتاب گزارم برقص گاماندر هوای او که نه از ذرّه کمترم
67. ۶۷دوشیزگان مدحت او را مغمّزندپاکیزه چهرگان حواشیّ دفترم
68. ۶۸با عقل در مفاخره ذات مبارکشگفت: این منم که عنصر جانهاست جوهرم
69. ۶۹«جرم ستاره چیست؟ درخشی ز خاطرمشکل سپهر چیست؟ ترنجی ز منبرم»
70. ۷۰دایم شهاده گویان باشد دهان زرتا من بدست سیم کشی اندر پی زرم
71. ۷۱آنگام خشم چون بگشایم دهان قهرچون صبح عالمی بیکی دم فرو برم
72. ۷۲سهم سعادتم ، که چو تیر از گشاد بختخندان سوی مقاصد و اغراض می پرم
73. ۷۳رویم بگاه حزم همه دل، که لاله امچشمم بگاه حزم همه سر، که عبهرم
74. ۷۴زر تازه رو بطبع پذیرفت داغ منوز تحت قرطه حلقه بگوشست گوهرم
75. ۷۵عالم شبست و شمع شب افروز او منموای زمانه گر بوزد باد بر سرم
76. ۷۶هردم هزار رمز معمّی ز سّرز غیببر تختۀ مخیّله گردد مصوّرم
77. ۷۷وجه قضیم مرکبم از خرمن مهستزان قرص آفتاب بیک جو نمی خرم
78. ۷۸بر ساق عرش نظم کند دست جبرئیلهر در که من ز حقّۀ خاطر برآورم
79. ۷۹شد چون سفینه سینۀ من مجمع البحورزین روی بر سر آمدۀ بحر اخضرم
80. ۸۰بر خیط باطل آید خورشید نیم روزلعب الخجل کنان ز ضمیر منوّرم
81. ۸۱بیت السعادۀ من و دار البوار خصممشهور همچو صبح شد از حدّ خنجرم
82. ۸۲روشن شود ز پرتو رایم هزار صبحگر زانکه در خیال شب تیره بگذرم
83. ۸۳از نیزه و سپر بربایند طول و عرضآنگام عرض تیر دلیران لشکرم
84. ۸۴در بندهای خوف، انابیب نیزه امرویین دز امید، تجاویف مغفرم
85. ۸۵ترک کلاه لاله مرا بس کلاه ترکور جمله تن چو بید ز تیغت همسرم
86. ۸۶ای تیغ آفتاب قلم کن عمود صبحتا دست چرخ خیمه چرا زد برابرم
87. ۸۷دشوار نصب عین توان کرد در خیالاین فتحها که گشت ز دولت میسّرم
88. ۸۸«صدرا بهانه ییست حدیث مطوّلمحاصل همین که خستۀ چرخ مدوّرم»
89. ۸۹شعرم نکوست لیک منم عیب شعر خویشآری طریق چیست؟ بد افتاد اخترم»
90. ۹۰زین سجع گفتها که به از لحن بلبل استزیبد که طوق دار کنی چون کبوترم
91. ۹۱ای غایبی که کرده یی از مثل خود سوالخواهی جواب حاضر اینک من ایدرم