1. ۱گهرفشانان ،صدرا ، ز عشق الفاظتبسا غرور من از گوهر عدن بخورم
2. ۲نسیم خلق تو چون در دل من آویزدبه سرزنش جگر نافۀ ختن بخورم
3. ۳به جُرم آنکه به عهد تو جام مَی برداشتسزد که خون دل لالۀ چمن بخورم
4. ۴در آن مقام که لطف تو پرده برداردهزار تشویر از بهر نسترن بخورم
5. ۵به بوی لطف تو جان پرورند و گر خواهیمن این قسم ز برای گل و سمن بخورم
6. ۶همی خورم دم لطف تو وان بجای خودستدم مسیح گر از بهر زیستن بخورم
7. ۷در آن دیار که دیدار تست غم نبودوگر بود نبود بیش از آنکه من بخورم
8. ۸به آب روی تو کِم ذوق زندگانی نیستز بس قفا که من از گردش زمن بخورم
9. ۹به مجلسی که درو ماجرای من گویندز شرم، آب شوم خاک انجمن بخورم
10. ۱۰برفت آبم و از دست برنمی‌خیزدکه نیم نانی با این همه محن بخورم
11. ۱۱ز مرهم دگران من غریو دربندمهزار زخم بدست خودم بزن بخورم
12. ۱۲چو باز طعمه جز از دست شاه نستانموگر ز مخمصه مردار چون زغن بخورم
13. ۱۳ز ننگ خواستن از خود ز قوت درمانمزغصّه جان به لب آرم چو شمع و تن بخورم
14. ۱۴چو زر عزیز از آنم که تازه رویم و نرمبطبع اگر چه بسی زخم دلشکن بخورم
15. ۱۵سرم ز ملک قناعت از آن فرو نایدکه از عریش فلک خوشۀ پرن بخورم
16. ۱۶وگر ز گرسنگی جان برآیدم چون صبححرام بادم ار این قرص شعله‌زن بخورم
17. ۱۷چو راحتِ بدنم در شکنجهٔ روحستعذاب روح دهم گر غم بدن بخورم
18. ۱۸چو شمع جان من از آتش نیاز بسوختمرا چه سود کند کانده لگن بخورم؟
19. ۱۹خلاقت من و انواع نامرادی‌هابدان کشید که زنهار با وطن بخورم
20. ۲۰چو تو مرا ندهیّ و نخواهم از دگرانشوم به حکم ضرورت غمِ شدن بخورم
21. ۲۱متاع من هنرست و ز من به نیم‌بهانمی‌خری تو که بفروشم و ثمن بخورم
22. ۲۲ز من نداری باور که حال من چونستوگر به نزد تو حاشا طلاق زن بخورم
23. ۲۳ز فرط تنگدلی گشته‌ام فراخ‌سخنمگر غمی بخوری تا غم سخن بخورم
24. ۲۴مرا مدد ده و بنگر که من به تیغ زبانزحدّ مشرق تا طایف و یمن بخورم
25. ۲۵چه طالعست ؟ که یک شربت آب سرد مرابه لب نیاید تا خون دل دو مَن بخورم
26. ۲۶چه دردسر که نیاورد با سرم دستار؟چه کفش‌ها که من از بهر پیرهن بخورم
27. ۲۷بدان امید که چون مرغ دانه‌ای یابمبسا عذاب که چون مرغ باب‌زن بخورم
28. ۲۸بدین دو نان که اگر خود سنان خورم به از آنپدید نیست که سیلیِ چند تن بخورم
29. ۲۹تو میزبان جهانی مرا طفیلی گیرچه باشد آنچه من زار ممتحن بخورم
30. ۳۰کنون که می نکند جور روزگار رهاکه من ز خوان سخای تو یک دهن بخورم
31. ۳۱توقّع است که بر سفرۀ عنایت تورها کنند که من نان خویشتن بخورم