لمْ أرَ مثلكِ يا أمامَ خليلاَ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای امامه، دوستی چون تو ندیدم که حاجت ما را این‌گونه دور سازد و سخن نیکو بگوید.•لمْ أرَ مثلكِ يا أمامَ خليلاَ ⁎ أنّأى بحَاجَتِنَا، وَأحْسَنَ قِيلا
2. 2اگر می‌خواستی، دل را با آبشخوری سیراب می‌کردی که تشنگان سرگردان را دیگر تشنگی نمی‌ماند.•لوْ شئتِ قدْ نقعَ الفؤادُ بمشربٍ ⁎ يَدَعُ الحَوَائِمَ لا يَجِدْنَ غَلِيلا
3. 3با آب شیرین در کنار سنگ‌های چاه، سایه‌گاهی که همیشه سایه‌دار است و بر زمین سنگلاخ.•بالعذبِ في رصفِ القلاةِ مقيلهُ ⁎ قَضُّ الأباطِحِ لا يَزَالُ ظَلِيلا
4. 4عهد خود را ناآشنا یافتی، با آن که ویرانه‌ای را در نشان‌های عُناب می‌شناسی که دگرگون گشته است.•أنْكَرْتَ عَهْدَكَ غَيرَ أنّكَ عَارِفٌ ⁎ طَلَلاً بِألْوِيَةِ العُنَابِ، مُحِيلا
5. 5چون کجاوه‌ها به ناز می‌رفتند، گمان بردم نخلستان‌های دوم و یثرب‌اند که نرم و پرنخل‌اند.•لمّا تَخَايَلَتِ الحُمُولُ حَسِبتُها ⁎ دوماً يشربَ ناعماً ونخيلا
6. 6پس شکیبایی کن، اگر شکیبایی سودمند باشد، ای عاشقی که شوق، هنگام جدایی ناله‌اش را آشکار می‌کند.•فتعزَّ إنْ نفعَ العزاءُ مكلفاً ⁎ الشوقِ يظهرُ للفراقِ عويلا
7. 7یاران پیوند ریسمان تو را از خود بریدند، حال آن که ریسمان آنان چه بسا به تو پیوسته بود.•قَطَعَ الخَليطُ وِصَالَ حَبلِكَ منهُمُ ⁎ وَلَقَدْ يَكُونُ بحَبْلِهِمْ مَوصُولا
8. 8و در دفینه همراهانم را نگه داشتم، پس از آن که از میانهٔ کراع بر شتران ناتوان ره پیمودند.•و رعتُ ركبي بالدفينةِ بعدَ ما ⁎ ناقلنَ منْ وسطْ الكراعِ نقيلا
9. 9از هر شتر تیزتک که راه رفتن را به او آموخته‌اند، میان بیابان با ناله و همراهی رنج بردم.•منْ كلَّ يعلمهِ النجاءِ تكلفتْ ⁎ جوزَ الفلاةِ تأوهاً وزميلا
10. 10کبوتری مرا زبیر را به یاد می‌آورد، که در گرد آمدنگاه دو نخلستان آواز غمگین سر می‌دهد.•إنّي تُذَكّرُني الزّبَيرَ حَمَامَةٌ ⁎ تدعو بمجمعِ نخلتينْ هديلا
11. 11قریش گفت: چه خوار است مجاشع در حق همسایه، و چه گرامی است این کشته‌ای که کشته شد!•قالَتْ قُرَيْشٍ: ما أذَلّ مُجاشِعاً ⁎ جَاراً وَأكْرَمَ ذا القَتِيلَ قَتِيلا
12. 12اگر آل مجاشع عذر خود را می‌دانستند، بار برمی‌بستند و شتابان کوچ می‌کردند.•لوْ كانَ يعلمُ عذرَ آلُ مجاشعٍ ⁎ نَقَلَ الرّحَالَ، فأسْرَعَ التّحْوِيلا
13. 13دریغ بر جانم، آنگاه که ریسمان ایشان تو را فریفت! چرا از آهنگران ضامنی نگرفتی؟•يا لهفَ نَفْسي إذْ يَغُرّكَ حَبْلُهُمْ! ⁎ هلاَّ أتخذتَ على القيونِ كفيلاَ
14. 14آیا پس از آن که دوست محمد را رها کردند، آهنگران با رسول راهی می‌جویند؟•أفبعدَ متركهمْ خليلَ محمدٍ ⁎ تَرجُو القُيُونُ مَعَ الرّسُولِ سَبيلا
15. 15پشت به نیزه‌ها کردند، پس از آن که زبیر همسایه و پناه‌جوی ایشان بود.•وَلَّوْا ظُهُورَهُمُ الأسِنّةَ بَعْدَمَا ⁎ كانَ الزبيرُ مجاوراً ودخيلا
16. 16ای پسر آهنگرِ مجاشع، اگر آزاد بودی مهمانت را دو فرسنگ و یک میل بدرقه می‌کردی.•لَوْ كُنْتَ حُرّاً يا ابنَ قينِ مُجاشعٍ ⁎ شيعتَ ضيفكَ فرسخينَ وميلاَ
17. 17جوان بخشش و جوان نیزه‌زنی را فریفتید، و جوانی را که در باد شمال سرد شبانه جوانمرد است.•أفتى الندا وفتىَ الطعانِ غررتمُ ⁎ وَفَتى الشَّمَالِ، إذا تَهُبّ بَلِيلا
18. 18زبیر کشته شد در حالی که شما همسایگانش بودید؛ دراز باد گمراهی آن که زبیر را فریفت.•قتلَ الزبيرُ وأنتمُ جيرانُ ⁎ غياً لمن غرَّ الزبيرَ طويلا
19. 19اگر هنگام فریفتن در میان خانه‌های ما بودی، از بانگ آهن بانگی بلند می‌شنیدی.•لو كنتَ حينَ غررتَ بينَ بيوتنا ⁎ لَسَمِعتَ من صَوتِ الحَديدِ صَليلا
20. 20هر دلاور شبیخون‌زنی در روز جنگ تو را پشتیبانی می‌کرد، و پیکر دشمنت خوراک می‌شد.•لحماكَ كلُّ مغاورٍ يومَ الوغى ⁎ وَلَكَانَ شِلْوُ عَدُوّكَ المأكُولا