لَعَمْرِي لَقَدْ أشجَى تَميماً وَهَدّها

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1به جان خودم، مرگ فرزدق، با همهٔ سختی‌های روزگار، تمیم را غمگین و درهم‌شکسته کرد.•لَعَمْرِي لَقَدْ أشجَى تَميماً وَهَدّها ⁎ على نَكَباتِ الدّهرِ مَوْتُ الفَرَزْدَقِ
2. 2شامگاهی که تابوتش را برای وداع بردند، به گوری ژرف در دل زمین.•عَشِيّةَ رَاحُوا للفِرَاقِ بِنَعْشِهِ ⁎ إلى جَدَثٍ في هُوّةِ الأرْضِ مُعمَقِ
3. 3کسی را در گور نهادند که نسب خود را به هر ستارهٔ اوج‌گرفته در آسمان می‌رساند.•لَقد غادَرُوا في اللَّحْدِ مِنَ كان ينتمي ⁎ إلى كُلّ نَجْمٍ في السّماء مُحَلِّقِ
4. 4آن که بار سنگین هر وامداری را برمی‌داشت و شیطانِ ستمگرِ درنده را درهم می‌کوبید، آرمید.•ثَوَى حامِلُ الأثقالِ عن كلّ مُغرَمٍ ⁎ و دامغُ شيطانِ الغشومِ السملقَّ
5. 5ستون و زبان همهٔ تمیم بود و سخنگوی فخرفروش آن‌ها در هر سخن.•عمادُ تميمٍ كلها ولسانها ⁎ و ناطقها البذاخُ في كلَّ منطقِ
6. 6پس از پسر غالب، چه کسی است برای خویشان و برای همسایه و اسیری که در زنجیرها بسته است؟•فمَنْ لذَوِي الأرْحامِ بَعدَ ابن غالبٍ ⁎ لجارٍ وعانٍ في السلاسلِ موثقَ
7. 7و پس از مرگ پسر غالب، چه کسی است برای یتیم و برای مادرِ فرزندان گرسنه و ناتوان؟•وَمَنْ ليَتيمٍ بَعدَ مَوْتِ ابنَ غالَبٍ ⁎ و أمَّ عيالٍ ساغبينَ ودردقِ
8. 8و چه کسی اسیران را آزاد می‌کند و خون‌ها را با دستانش از ریختن بازمی‌دارد و دل خشمگین و کینه‌توز را آرام می‌سازد؟•وَمَنَ يُطلقُ الأسرَى وَمن يَحقنُ الدما ⁎ يداهُ ويشفي صدرَ حرانَ محنقِ
9. 9چه بسیار خون‌بهای گرانی که بار آن را بر دوش کشید و در وفا و راستی بسیار بردبار بود.•و كمْ منْ دمٍ غالٍ تحملَ ثقلهُ ⁎ و كانَ حمولا في وفاءٍ ومصدقِ
10. 10چه بسیار دژ فرمانروایی بزرگوار و مردمان عادی که چون نزدش می‌رسید، درهایشان بسته نمی‌ماند.•وَكَمْ حِصْنِ جَبّارٍ هُمامٍ وَسُوقَةٍ ⁎ إذا ما أتَى أبْوَابَهُ لَمْ تُغلَّقِ
11. 11درهای پادشاهان به روی او گشوده می‌شد، بی‌آن که پرده‌دار و حجابی در میان باشد یا چاپلوسی لازم آید.•تَفَتَّحُ أبْوَابُ المُلُوكِ لِوجْهِهِ ⁎ بغيرْ حجابٍ دونهُ أو تملقُّ
12. 12آدمیان و پریان بر او بگریند، آنگاه که جوانِ مُضَر در هر باختر و خاور خفته است.•لتبكِ عليهِ الأنسُ والجنُّ إذ ثوى ⁎ فتىَ مضرٍ في كلَّ غربِ ومشرقِ
13. 13جوانی که نود سال زیست و بنیاد بزرگی نهاد و به سوی نیکی‌ها و شکوه بالا می‌رفت.•فتى عاشُ يبني المجدَ تسعينَ حجةَ ⁎ و كانَ إليَ الخيراتِ والمجدِ يرتقي
14. 14و نمرد تا آن که در دره‌ای پر از مار، پس از خود هیچ هیبت و صولتی به جای نگذاشت.•فما ماتَ حتى لمْ يخلفْ وراءهُ ⁎ بِحَيّةِ وَادٍ صَوْلَةً غَيرَ مُصْعَقِ