بَانَ الخَليطُ فَمَا لَهُ مِنْ مَطْلَبِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1همراه رفت و مرا در طلب او چیزی نیست؛ و از امیری فتنه‌جو بیم داشتم.•بَانَ الخَليطُ فَمَا لَهُ مِنْ مَطْلَبِ ⁎ و حذرتُ ذلكَ من أميرٍ مشغب
2. 2کلاغ ناله کرد؛ گفتم جدایی نزدیک است؛ هر چه می‌خواهی ناله کن آن‌گاه که برای جدایی کوچ کردند.•نَعَبَ الغُرابُ فقُلتُ بَينٌ عَاجِلٌ ⁎ ما شِئْتَ إذا ظَعَنُوا لبَينٍ فانْعَبِ
3. 3زیبارویان رشتهٔ دوستی‌ام را بریدند، پس از عشق، و آبشخور صاف را از من بازداشتند.•إنَّ الغوانيَ قدْ قطعنَ مودتي ⁎ بعدَ الهوى ومنعنَ صفوا المشربِ
4. 4چون وعدهٔ بخششی دهند، خلف کنند؛ با بازوان خود رگ‌های شیردهنده را می‌شکافند.•وَإذا وَعَدْنَكَ نَائِلاً أخْلَفْنَهُ ⁎ يَبْحَثْنَ بالأدَمَى عُرُوقَ الحُلَّبِ
5. 5از میان پرده‌ها گردن‌هایی سپید نمایان می‌کنند که با زیبایی آراسته می‌شود.•يُبدينَ مِنْ خَلَلِ الحِجالِ سَوَالِفاً ⁎ بيضا تزينُ بالجمالِ المذهب
6. 6گردن‌های شاخه‌خوران و گذرندگان که رگ‌های دوشیدن را آشکار می‌کنند.•أعناقَ عاطيةِ العصونِ جوازئٍ ⁎ يبحنَ بالأدمى عروقٌ الحلب
7. 7ای عباس، معد دانسته است که شما برای او شرف هستید و عزتی دیرین و استوار.•عَبّاسُ قَدْ عَلِمَتْ مَعَدٌّ أنّكُمْ ⁎ شَرَفٌ لهَا وَقَديمُ عِزٍّ مُصْعَبِ
8. 8چون سروران در جایی بر سر شرط بنشینند، سروران سرور ستوده‌ات را می‌شناسند.•وإذا القُرُومُ تَخاطَرَتْ في مَوْطِنٍ ⁎ عَرَفَ القُرُومُ لقَرْمِكَ المُتَنمَجَّبِ
9. 9قومی که ماده‌اسبان اعوج را در میانشان می‌بندند، از هر اسب نزدیک‌شده و نژاده.•قومُ رباطُ بناتِ أعوجَ فيهمُ ⁎ منْ كلَّ مقربةٍ وطرفٍ مقرب
10. 10ای بسا دشمن با ابری بزرگ از لشکرها، سخت درخشان، تیر انداخت.•يا ربما قذفَ العدوٌُّ بعارضٍ ⁎ فَخمِ الكَتائبِ مُستَحيرِ الكَوْكَبِ
11. 11و چون همسایه از سختی‌ها بترسد و نزد شما آید، اندوهگین نمی‌شود.•وإذا المُجاوِرُ خافَ مِنْ أزَماتِهِ ⁎ كَرْباً، وحَلّ إليكُمُ لم يَكْرَبِ
12. 12پس از آب‌های فراوان خود به ما ببخش، و ستایش مرا در دیدار کاروان‌ها بشنو.•فانفحْ لنا بسجال فضلٍ منكمُ ⁎ و اسمعْ ثنائي في تلاقي الأركب
13. 13پدرانت برگزیدگان و خردمندان بودند؛ بنای تو را بر بلندی دیده‌بان برافراشتند.•آبَاؤكَ المُتَخَيَّرُونَ أُولُو النُّهَى ⁎ رَفَعُوا بناءَكَ في اليَفاعِ المَرْقَبِ
14. 14دست‌هایشان به خیری برتر تر است، از دیرباز، آن‌گاه که دست‌های ناکامان خشک شود.•تَنْدَى أكُفُّهُمُ بِخَيرٍ فَاضِلٍ ⁎ قدماً إذا يبستْ أكفُّ الخيب
15. 15زیور منبرها هستی چون بر منبر برآیی، و چون سوار شوی تو زیور کاروانی.•زينُ المنابر حينَ تعلو منبراً ⁎ و إذا ركبتَ فأنتَ زينُ الموكب
16. 16ما را پاس داشتی و هر حق واجبی را کفایت کردی، آن‌گاه که اسبان در گرد و غبار سرخ‌فام بودند.•وَحَمَيْتَنا وكَفَيْتَ كُلّ حَقيقَةٍ ⁎ وَالخَيْلُ في رَهَجِ الغُبارِ الأصْهَبِ