ألم تسألِ الرّبعَ الخلاءَ فينطقُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آیا از دیار تهی نپرسیدی تا پاسخ دهد؟ و آیا بیابان بی‌گیاه امروز به تو خبر می‌دهد؟•ألم تسألِ الرّبعَ الخلاءَ فينطقُ ⁎ وهل تخبرنكَ اليومَ بيداءُ سملقُ؟
2. 2در آن ایستادم تا کوری‌ام زدوده شد و مرکب ارحبی فرسوده از ایستادن خسته شد.•وقفتُ بها حتى تجلتْ عمايتي ⁎ وملّ الوقوفَ الأرحبيُّ المنوّقُ
3. 3در جایی که بادها می‌گردند، میان سویقه و احدب، که پس از دیدار تو نزدیک بود کهنه شود.•بمختَلفِ الأرواحِ، بين سُوَيْقَةٍ ⁎ وأحدبَ، كادت بعد عهدكَ تخلقُ
4. 4باد مخالف هر شب و وزش صبا و باران درشت و ریزان آن را آسیب زد.•أضَرّتْ بها النّكباءُ كلَّ عشيّةٍ ⁎ ونفخُ الصبا، والوابلُ المتبعّقُ
5. 5دوستم گفت: این شیفتگی است؛ آیا دل لجوج را باز نمی‌داری تا بازگردد؟•وقال خليلي: إنّ ذا لَصَبابَةٌ ⁎ ألا تَزجُر القلبَ اللّجوجَ فيُلحَق؟
6. 6شکیبا باش، هرچند برای تو گرامی است، شاید از بندگی بثنه آزاد شوی.•تعزَّ، وإنْ كانتْ عليكَ كريمةً ⁎ لعلَّكَ من رِقّ، لبَثْنَةَ، تَعتِقُ
7. 7به او گفتم: دوری مرا مشتاق می‌کند، و برخی از دوری و جدایی اشتیاق‌انگیزتر است.•فقلتُ له: إنّ البِعادَ لَشائقي ⁎ وبعضُ بِعادِ البَينِ والنّأي أشْوَق
8. 8شاید اندوهگین باشی و شیفتگی آشکار کنی و از مردمی که پراکنده شدند شکایت بنمایی.•لعلّكَ محزونٌ، ومُبدٍ صَبابَةً ⁎ ومظهرُ شكوى من أناسٍ تفرّقوا
9. 9دشمنانی که پیمان بستند از من چه می‌خواهند؟ و از پوست گاومیش فربه و نازک‌شده،•وما يبتغي منّي عداةٌ تعاقدوا ⁎ ومن جلدِ جاموسٍ سمينٍ مطرّقِ
10. 10و شمشیر سپید هندی از آب آهن که پس از خالص‌کردن ضربه‌اش درخشندگی دارد.•وأبيضَ من ماءِ الحَديدِ مُهنّدٍ ⁎ له بعد إخلاص الضريبةِ رونقُ
11. 11چون بر پستی بالا رود افسارش را می‌کشد، چنان که پوست لاغر درخشان کشیده می‌شود.•إذا ما علتْ نَشْزاً تمُدّ زِمامَها ⁎ كما امتدّ جلدُ الأصلف المترقرق
12. 12و زنان سپید جوان‌اندام که چون برمی‌خیزند کمرهایشان خم می‌شود و کپل و ساق سنگین دارند.•وبيضٍ غريراتٍ تثنّي خصورها ⁎ إذا قمنَ، أعجازٌ ثقالٌ وأسوقُ
13. 13ناآزموده‌اند و سختی زندگی نشناخته‌اند، و نگرندهٔ خوش‌سلیقه را شیفته می‌کنند.•غَرائِرَ، لم يَعرِفنَ بؤسَ معيشةٍ ⁎ يُجَنّ بهنّ الناظِرُ المُتَنَوِّق
14. 14با اشتیاق به آنان پس از شبروی نزدیک شدم، در حالی که دلم از ترس می‌تپید.•وغَلغَلتُ من وجدٍ إليهنّ، بعدما ⁎ سريتُ، وأحشائي من الخوفِ تخفقُ
15. 15با من شمشیری است که آهنگر صیقل آن را ناب کرد، و چون بر ضربه‌شونده پوشانمش، درخشندگی دارد.•معي صارمٌ قد أخلص القَينُ صقلَهُ ⁎ له، حين أُغشِيهِ الضريبةَ، رَونق
16. 16اگر چاره‌ام نبود، از دیدارکننده‌ای که از شیفتگی به آنان دیوانگی دارد، دلتنگ می‌شدند.•فلولا احتيالي، ضِقْن ذَرعاً بزائرٍ ⁎ به من صَباباتٍ إليهنّ أولَق
17. 17با شاخه‌های اراک مسواک می‌زد، با دندان‌های گشاده که آب فارسی ناب در آن می‌درخشید.•تَسُوكُ بقُضبانِ الأراكِ مُفَلَّجاً ⁎ يُشَعْشَعُ فيه الفارسيُّ المُرَوَّق
18. 18ای بثنه، وصلی که میان ما بود، همچون رنگ حنا فرو ریخت و کهنه شد.•أبثنةُ، للوصلُ، الذي كان بيننا ⁎ نضَا مثلما يَنضو الخِضابُ، فيَخلُق
19. 19ای بثنه، تو دور نیستی مگر آنکه گویی من به ستارهٔ ثریا آویخته‌ام، هرچند دور نشدم.•أبثنةُ، ما تنأينَ إلاّ كأنّني ⁎ بنجم الثريّا، ما نأيتِ، معلّقُ