1. ۱گوهر کش این علاقه درزان در کند این علاقه را پر
2. ۲کان هودجی مراحل نازوان حجلگی عماری راز
3. ۳آهوی شکارگیر شیرانتاراجگر دل دیران
4. ۴مجنون کن زیرکان داناآسیب توان صد توانا
5. ۵چون بارگی از حرم برون راندحادی به حدی گری فسون خواند
6. ۶هر کعبه روی به قصد منزلمی راند به صد شتاب محمل
7. ۷از حی ثقیف نازنینیخورشید رخی قمر جبینی
8. ۸بر دور رخش خط معنبربر ماه ز شک بسته چنبر
9. ۹در خاتم مهتریش انگشتسردار قبیله پشت بر پشت
10. ۱۰آثار غنایش از حد افزوننی کوه ازو تهی نه هامون
11. ۱۱آن کیسه تهی ز گنج پاشیشوین پر ز حواشی و مواشیش
12. ۱۲با محمل او مقابل افتادزان جا هوسیش در دل افتاد
13. ۱۳بر پرده محملش نظر داشتبادی بوزید و پرده برداشت
14. ۱۴در پرده چه دید آفتابیبل کز رخش آفتاب تابی
15. ۱۵زلفین نهاده بر بناگوشکرده شب و روز را هم آغوش
16. ۱۶ابروش پی هزار سرکشانداخته نعل ها در تش
17. ۱۷چشمش به نگاه جاودانهنیرنگ فریب جاودانه
18. ۱۸نوشین دهنش چو گشته خندانبگشاده گره ز جان به دندان
19. ۱۹شسته ذقنش به آب غبغبلوح ادب دو صد مؤدب
20. ۲۰چون دید ز پرده روی آن ماهرفت آگهیش ز جان آگاه
21. ۲۱شد مرغ دلش شکاری عشقو افتاده ز زخم کاری عشق
22. ۲۲بیچاره شده ز عشقبازیدربست میان به چاره سازی
23. ۲۳چون بود ز چاره رای او سستدر چاره گری میانچیی جست
24. ۲۴هر چند که مرد چاره داندکی چاره کار خود تواند
25. ۲۵دور است به پیش دانش اندیشاز کارد تراش دسته خویش
26. ۲۶دلاله کند به چاپلوسیآراسته مجلس عروسی
27. ۲۷گر وی نبود کجا شود شاداز وصل عروس جان داماد
28. ۲۸آورد به دست کاردانیافسون سخنی فسانه خوانی
29. ۲۹پیری که به نکته های دلکشدادی صلح آب را به آتش
30. ۳۰پیش پدر ویش فرستاددعوی ها کرد و وعده ها داد
31. ۳۱گفتا به نسب بزرگوارمچون تو نسب بزرگ دارم
32. ۳۲در جاه و جمال کس چو من نیستدر مال و منال کس چو من نیست
33. ۳۳هر چیز طلب کنی بیارمدر پای تو ریزم آنچه دارم
34. ۳۴وادی وادی ز میش تا بزبا چوپانان راد گربز
35. ۳۵از اشتر و اسب گله گلهخادم نر و ماده یک محله
36. ۳۶سیم و زری از شمردن افزونوز کفه وزن نیز بیرون
37. ۳۷مملوک توام فسانه کوتاهالعبد و ماله لمولاه
38. ۳۸هستم به قبول بندگی بندداماد نیم تو را و فرزند
39. ۳۹گر زانکه کنی قبول خود خوشیک خوش چه سخن بود که صد خوش
40. ۴۰ور نی نتوان به زر کشیدنیک ذره قبول دل خریدن
41. ۴۱چون شد پدرش ز خوان آن پیرزین طعمه پاک چاشنی گیر
42. ۴۲آن تازه جوان پسندش افتادبی تاب و گره به بندش افتاد
43. ۴۳گفتا که جمال او ندیدهفرزند من است و نور دیده
44. ۴۴شد خاطر بی قرار ساکنبر دادن این مراد لیکن
45. ۴۵با آنکه خلل پذیر نبوداز مشورتی گزیر نبود
46. ۴۶رفت و طلبید مادرش راآن قدرشناس گوهرش را
47. ۴۷با او ز دگر کسان یگانهاین راز نهاد در میانه
48. ۴۸او نیز به این سخن رضا دادوین داعیه را به سینه جا داد
49. ۴۹گفتا که مناسب است و لایقاین کار به حال هر دو عاشق
50. ۵۰لیلی چو به این شود هم آغوشاز یار کهن کند فراموش
51. ۵۱مجنون چو ازین خبر برد بویدر آرزوی دگر کند روی
52. ۵۲ما هم برهیم در میانهاز گفت و شنید این فسانه
53. ۵۳لیکن چو به لیلی این سخن گفتز اندیشه دلش چو زلفش آشفت
54. ۵۴از شعله این غمش جگر سوخترنگ سمنش چو لاله افروخت
55. ۵۵برگ گلش از گلاب تر شدجیبش ز سرشک پر گهر شد
56. ۵۶دامن ز خیال خود برافشاندسرگشته به حال خود فرو ماند
57. ۵۷نی تاب خلاف رای مادربیرون شدن از رضای مادر
58. ۵۸نی طاقت ترک یار دیرینسر تافتن از قرار دیرین
59. ۵۹دختر که بود به پرده شرمسیراب گلش ز آب آزرم
60. ۶۰با مادر و با پدر چه گویدبیرون ز رضایشان چه جوید
61. ۶۱لیلی که درین حدیث جانکاهمی برد به سر به گریه و آه
62. ۶۲نگشاد دهان به چاره کوشیگفتند رضاست این خموشی
63. ۶۳دادند به خواستگار پیغامتا در پی این غرض زند گام
64. ۶۴دلداده چو این پیام بشنیدکار دو جهان به کام خود دید
65. ۶۵سود افسر فخر بر ثریابودش همه کارها مهیا
66. ۶۶چون چهره خود عروس خاورپوشید به طره معنبر
67. ۶۷گردون به سپند مجمر افروختمجلس به چراغ مه برافروخت
68. ۶۸آرایش مجلس طرب کرداشراف قبیله را طلب کرد
69. ۶۹هر یک به مقام خود نشستندمه را به ستاره عقد بستند
70. ۷۰باران ز پی نثار آن عقدچندین طبق از زر و گهر نقد
71. ۷۱قومی به نثار زرفشانیجمعی به شمار زر ستانی
72. ۷۲کف های توانگران درم ریزدامان تهی کفان درم خیز
73. ۷۳آن برده به زر ده دهی مشتوین کرده قراضه چین ده انگشت
74. ۷۴خلقی همه شاد غیر لیلیخندان به مراد غیر لیلی
75. ۷۵داماد چو دید کان نوالهکردند به کام او حواله
76. ۷۶شد خوش کش ازان حواله بهر استغافل که در آن نهان چه زهر است
77. ۷۷مرغی بپرید از آشیانهبنشست به خاک بهر دانه
78. ۷۸دید آمده دانه ای پدیدارچون برد به سوی دانه منقار
79. ۷۹از پرده خاک دام برجستوز حلقه تنگ حلق او بست
80. ۸۰چون از شب عقد رفت یکچندبا جان و دلی بس آرزومند
81. ۸۱آمد پی آن مه حصاریآراسته چون فلک عماری
82. ۸۲بردش سوی خانه با صد اعزازبنشاند به صدر حجله ناز
83. ۸۳لیلی به هزار عز و تمکیندر مسند ناز یافت تسکین
84. ۸۴آورد چو ماه در زمین رونگشاد گره ز طاق ابرو
85. ۸۵از خنده ببست درج گوهروز گریه گشاده لؤلوی تر
86. ۸۶وان تشنه جگر ستاده از دوربر آب نظر نهاده از دور
87. ۸۷نی صبر کشیدن تف و تابنی رخصت گرد گشتن آب
88. ۸۸روزی دو سه چون به صبر بنشستشوق آمد و پشت صبر بشکست
89. ۸۹شد همبر نخل راستینشزد دست هوس در آستینش
90. ۹۰زد بانگ که خیز و دور بنشینزین تازه رطب صبور بنشین
91. ۹۱زین نخل کسی رطب نچیده ستچیدن چه سخن رطب ندیده ست
92. ۹۲خوش نیست ز ناشکسته شاخیمیدان هوس بدین فراخی
93. ۹۳آن کس که فگار خار اویمدلخسته در انتظار اویم
94. ۹۴صبر و دل و دین فدای من کردجان را هدف بلای من کرد
95. ۹۵در بادیه از من است دلتنگدر کوه ز من زند به دل سنگ
96. ۹۶آهو به خیال من چراندجامه به هوای من دراند
97. ۹۷از زهر فراق من جگر پاکاز اشک گوزن جسته تریاک
98. ۹۸از من نفسی نبوده غافلوز من به کسی نگشته مایل
99. ۹۹یک بار ندیده سیر رویمگامی نزده دلیر سویم
100. ۱۰۰راضیست به سایه ای ز سرومخرسند به پری از تذروم
101. ۱۰۱زان سایه نکردمش سرافرازوین پر سوی او نکرد پرواز
102. ۱۰۲پیمان وفای اوست طوقمغالب به لقای اوست شوقم
103. ۱۰۳چون با دگری درآورم سروز وصل کسی دگر خورم بر
104. ۱۰۴در حالت او و من نظر کنوین وسوسه را ز دل به در کن
105. ۱۰۵مغرور مشو به حشمت خویشمی دار نگاه عزت خویش
106. ۱۰۶سوگند به صنع صانع پاکاعجوبه نگار تخته خاک
107. ۱۰۷کت بار دگر اگر ببینمدست آورده به آستینم
108. ۱۰۸بر روی تو آستین فشانمبر فرق تو تیغ کین برانم
109. ۱۰۹بر کین تو گر نباشدم دستخود دست به کشتن خودم هست
110. ۱۱۰خود را بکشم به تیغ بیدادوز دست جفات گردم آزاد
111. ۱۱۱بیچاره چو این وعید و سوگندبشنید ازان لب شکرخند
112. ۱۱۲دانست که پای سعی کند استوان ناقه بی زمام تند است
113. ۱۱۳چون بود به دام او گرفتاروز بیم مفارقت دل افگار
114. ۱۱۴ناچار به درد و داغ او ساختبا بوی گلی ز باغ او ساخت
115. ۱۱۵هر لحظه ز وصل فرقت آمیزوز راحت های محنت انگیز
116. ۱۱۶بیخ املیش کنده می شدصد ره می مرد و زنده می شود
117. ۱۱۷تا بود همیشه کارش این بودسرمایه روزگارش این بود
118. ۱۱۸وان روز که مرد هم بر این مردزاد ره آن جهان همین برد