1. ۱طبال سرای این عروسیدر پرده عاج و آبنوسی
2. ۲این طبل گران نوا نوازدوین پرده سینه کوب سازد
3. ۳کان زخم دوال خورده عشقوآوازه بلند کرده عشق
4. ۴چون از حرم حجاز برگشتبر خاک حریم یار بگذشت
5. ۵آن داغ که داشت تازه تر شدوان باغ که کاشت تازه بر شد
6. ۶شوری دگرش به جان درآمدوز بام و درش فغان درآمد
7. ۷می بست ز تار اشک رودیمی زد ز خراش دل سرودی
8. ۸می گفت ترانه ای بر آن رودمی جست نشانه ای ز مقصود
9. ۹چون بر دمنی خرام کردییا در طللی مقام کردی
10. ۱۰هر کس گفتی که این نشانیستزان مه که به حسن داستانیست
11. ۱۱یعنی لیلی بلای جانتغارتگر طاقت و توانت
12. ۱۲بر خاک دمن جبین نهادیوز دیده سرشک خون گشادی
13. ۱۳کردی ز طلل عزلسراییبر هر خس و خار چهره سایی
14. ۱۴هر خیمه به منزلی که دیدیمنزل به حریم آن کشیدی
15. ۱۵چون گفتندی که لیلی آنجاستدر سایه آن گرفته ماء/واست
16. ۱۶آن را حرم دگر گرفتیوآیین طواف برگرفتی
17. ۱۷در بادیه هر کجا نشستینامش بر ریگ نقش بستی
18. ۱۸سیل مژه اش بر آن گذشتیچندان کام نام شسته گشتی
19. ۱۹شخصی دیدش که خاک می بیختوآخر بر فرق خاک می ریخت
20. ۲۰گفتا پی چیست خاک بیزیوز کیست به فرق خاک ریزی
21. ۲۱گفتا بیزم به هر زمین خاکتا بو که بیابم آن در پاک
22. ۲۲وانگه که نیابش چو بیزماز درد به فرق خاک ریزم
23. ۲۳سر طلبم ز خاک یا آبذوق طلب است و درد نایاب
24. ۲۴ور نی که گهر به خاک دیده ستوان دانه در ز خاک چیده ست
25. ۲۵گفتا که ازین طلب یاراموز محنت روز و شب بیارام
26. ۲۶کان تازه گهر کز آرزویششد عمر تو صرف جست و جویش
27. ۲۷تو جان کندی و دیگری یافتدل کند ز تو چو بهتری یافت
28. ۲۸تو نیز بدار دست ازین کاروز پهلوی خود بیفکن این بار
29. ۲۹یاری که ره وفا نورزدصد خرمن ازو جوی نیرزد
30. ۳۰دستن تو به عهد اوست پابستواو داده به عهد دیگری دست
31. ۳۱تو لیلی گو چو در مکنونواو بسته زبان ز نام مجنون
32. ۳۲دل بسته به یار خوش شمایلحرف غم تو سترده از دل
33. ۳۳از حی ثقیف زنده جانیبا طبع لطیف نوجوانی
34. ۳۴بر تو پی شوهری گزیدهخرمهره به گوهری خریده
35. ۳۵چون لام الفند هر دو یکجاتو چون الف ایستاده یکتا
36. ۳۶چون ناخن و گوشت هر دو همپشتتو ناخن چیده از سر انگشت
37. ۳۷برخیز و ازین خیال برگردزین وسوسه محال برگرد
38. ۳۸با تیره دلان صفا چه یعنیپاداش جفا وفا چه یعنی
39. ۳۹خوبان همه چون گل دو رویندمغرور شده به رنگ و بویند
40. ۴۰گل قاعده وفا نورزیدهر کس که پگه تر آمد او چید
41. ۴۱با بید چو ارغوان بسازدبا دزد چو باغبان بسازد
42. ۴۲دامن چو نهاد در کف خارتو نیز همش به خار بگذار
43. ۴۳گل کان نه تو راست خار بهتربگذاشتنش به خار بهتر
44. ۴۴هر زن که ز شوی شد رضا جویمردی کن و دست ازو فرو شوی
45. ۴۵در یک موزه دو پا که دیده ستیک خانه دو کدخدا که دیده ست
46. ۴۶زن کیست فسون سحر و نیرنگاز راستیش نه بوی نی رنگ
47. ۴۷زن صعوه سرخ و زرد بال استبودن به رضای زن محال است
48. ۴۸گر بگذاری شود هوا گردور بفشاری بمیرد از درد
49. ۴۹نخلیست ولی ز موم بستهکز یک جنبش شود شکسته
50. ۵۰نی از گل او مشام مشکیننی میوه او به کام شیرین
51. ۵۱بر وی همه شاخ و برگ بستندجز شاخ وفا کزو شکستند
52. ۵۲چون با دگری شود هم آغوشپیمان تو را کند فراموش
53. ۵۳بشکن عهدش چو عهد بشکستکز عهد شکن بدین توان رست
54. ۵۴بگسل کفش از کف نگارینچون پاک شد از نگار پارین
55. ۵۵کرده ست به دست دیگر آهنگکف را مده از حنای او رنگ
56. ۵۶مجنون ز سماع این ترانهبرخاست به رقص صوفیانه
57. ۵۷بانگی بزد و به سر بغلطیداز صرع زده بتر بغلطید
58. ۵۸در خاک شده ز خون دل گلگردید چو مرغ نیم بسمل
59. ۵۹از بس که ز یار سنگدل سنگمی کوفت به سینه با دل تنگ
60. ۶۰صد رخنه ازان به کارش افتادبر بیهوشیی قرارش افتاد
61. ۶۱بردش بدر از سرای تدبیربیهوشیی آنچنان گلوگیر
62. ۶۲کز لب نفسش گذر نکردیدر آینه ها اثر نکردی
63. ۶۳امید ز زندگیش کندهنشناختیش ز مرده زنده
64. ۶۴بعد از دیری که جان نو یافتجان را به هزار غم گرو یافت
65. ۶۵چون بر نفسش گشاده شد راهبر جای نفس نزد به جز آه
66. ۶۶سینه به سنان آه می سفتوز سینه همی زد آه و می گفت
67. ۶۷آه از دل یار سنگدل آهآه از غم یار دل گسل آه
68. ۶۸فریاد که شمع دلفریبانزد شعله به جان ناشکیبان
69. ۶۹افسوس و هزار بار افسوسکان جیب در لباس ناموس
70. ۷۰ناموس مرا به جیب زد چاکپاشید به فرق نام من خاک
71. ۷۱هر عهد که بسته بود بشکستبا آنکه بریده باد پیوست
72. ۷۲او جفت کسان و من چنین فرداو کان دوا و من بدین درد
73. ۷۳محرومی ازو گرم جگر سوختمحظوظی دیگران بتر سوخت
74. ۷۴آن داشت مرا چو موی باریکوین ساخت کنون به مرگ نزدیک
75. ۷۵نزدیکی مرگ و دوری یارسهل است به پیش عاشق زار
76. ۷۶یارش که به دست دیگران استاین بار بسی بر او گران است
77. ۷۷او عمر به کان کنی به سر بردنقدینه کان کسی دگر برد
78. ۷۸در باغ درخت باغبان کاشتبر غارتی سپاه برداشت
79. ۷۹کو آنکه به هم نشسته بودیمدر بر رخ باد بسته بودیم
80. ۸۰تا باد نیاورد به ما رویوز ما نبرد به دیگران بوی
81. ۸۱امروز در آرزوی آنمکین سوخته جان بر او فشانم
82. ۸۲کز من به نسیم آن پریزادآرد به طفیل دیگران یاد
83. ۸۳ای باد به سوی او گذر کنوز من به جمال او نظر کن
84. ۸۴گو ای دل تو ز من رمیدهبا دلبر دیگر آرمیده
85. ۸۵روزی که شوی حریف جامشنقل از لب خود نهی به کامش
86. ۸۶یاد آر ز حال تلخکامیوز درد دل شکسته جامی
87. ۸۷زان پیش که در غمت بمیردوز وصل تو بهره بر نگیرد
88. ۸۸با خاک رود درست پیمانوز کرده خود شوی پشیمان