1. ۱شب کز سر چرخ لاجوردیگوی زر خور ز تیز گردی
2. ۲در ظلمت چاه مغرب افتادشد عرصه دهر ظلمت آباد
3. ۳زرین طاووس ازین کهن باغبگذشت و نشست لشکر زاغ
4. ۴مشکین پرها ز هم گشادندکافوری ... ها نهادند
5. ۵افروخت هزار مشعل نوررخشانی ... های کافور
6. ۶قیس از لیلی برید پیوندمحمل به منازل خود افکند
7. ۷دل با لیلی و تن به خانهجان ناوک درد را نشانه
8. ۸چون مار گزیده ناتوانیمی کند به کار خویش جانی
9. ۹لیلی می گفت و اشک می ریختوز پنجه به فرق خاک می بیخت
10. ۱۰لیلی می گفت و آه می کردآهش به سپهر راه می کرد
11. ۱۱هر چند شدی فسانه پردازکردی پی خواب حیله ها ساز
12. ۱۲کاری به حیل نمی شدی راستمی خفت و همی نشست و می خاست
13. ۱۳پهلو چو به بسترش رسیدیخواب از مژه ترش رمیدی
14. ۱۴گویی که ز بسترش به هر باردر پهلو همی خلید صد خار
15. ۱۵ور بنشستی سر به زانوآورده در آن دو آینه رو
16. ۱۶هر صورت محنتی که بودیزان آینه هاش رو نمودی
17. ۱۷ور زانکه به خاستن زدی رایفریادکنان بجستی از جای
18. ۱۸بر سینه غمی گران تر از کوهصد چرخ زدی به رقص اندوه
19. ۱۹نومید ز چاره سازی شبراندی سخن از درازی شب
20. ۲۰گفتی شب غم عجب بلاییستشب نی که سیاه اژدهاییست
21. ۲۱بر دور افق کشیده خود رادر کام گرفته نیک و بد را
22. ۲۲کام از لب یار چون ربایمکافتاده به کام اژدهایم
23. ۲۳کو صبح که یک فسون بخواندوز آفت او مرا رهاند
24. ۲۴این بود ز داغ فرقت یارشب تا دم صبح قیس را کار
25. ۲۵لیلی به حریم خانه خویشهم داشت ازین قبل دلی ریش
26. ۲۶از صحبت قیس یاد می کردوز دست فراق داد می کرد
27. ۲۷هر حال که قیس ناتوان داشتاو نیز جدا ز وی همان داشت
28. ۲۸چشمش ز خیال او نمی خفتمی راند ز دیده اشک و می گفت
29. ۲۹هست او مرغی بلند پروازهر جا خواهد شدن کند ساز
30. ۳۰من فرش حرمسرای خویشمجنبش نبود ز جای خویشم
31. ۳۱رفتن سوی او ز من نشایدوای دل من گر او نیاید
32. ۳۲مردان همه جا خجسته حالندبیچاره ...ن که بسته بالند
33. ۳۳آمد شد عشق کار زن نیستزن مالک کار خویشتن نیست
34. ۳۴عشقی که برآورد سر از جیباز مرد هنر بود ز زن عیب
35. ۳۵داغی که مراست در دل از ویرنجی که مراست حاصل از وی
36. ۳۶گر بر دل وی ز صد یکی هستامید وصالش اندکی هست
37. ۳۷ور نیست زهی بلا که افتاداین مردن نو مبارکم باد
38. ۳۸تا صبحدم این ترانه می زدوآتش ز دلش زبانه می زد
39. ۳۹القصه دو عاشق وفادارهر دو به فراق هم گرفتار
40. ۴۰تاریک شبی به روز بردندوز جان ره عاشقی سپردند
41. ۴۱در دل غم آنکه شب چه زایدچون روز شود چه رو نماید