1. ۱برگشت چو قیس غم رسیدهزان شمع قبیله دل رمیده
2. ۲بهر شب خود چراغ می‌جستوز لاله‌رخان سراغ می‌جست
3. ۳هر زنده که آمدی ز هر حیگشتی به نیاز مرده وی
4. ۴کز خیل بتان خبر چه داریزین قصه بگوی هر چه داری
5. ۵جمعی به دیار وی رسیدندوان میل و شعف ز وی بدیدند
6. ۶گفتند که در فلان قبیلهماهیست چو حور عین جمیله
7. ۷لیلی آمد به نام و خیلیهر سو به هواش کرده میلی
8. ۸حسن رخش از صفت برون استهم خود برو و ببین که چون است
9. ۹از گوش مجوی کار دیدهفرق است ز دیده تا شنیده
10. ۱۰این قصه شنید قیس و برخاستخود را به لباس بهتر آراست
11. ۱۱از شوق درون فغان برآوردوان ناقه به زیر ران درآورد
12. ۱۲می راند در آرزوی لیلیتا سر برزد به کوی لیلی
13. ۱۳چون مردم لیلیش بدیدندبر وی دم مردمی دمیدند
14. ۱۴گفتند به نیکویی ثنایشکردند به صدر خانه جایش
15. ۱۵لیک از هر سو نظر همی تافتاز مقصد خود اثر نمی یافت
16. ۱۶خون گشت ز ناامیدیش دلناگاه برآمد از مقابل
17. ۱۷آواز حلی و بانگ خلخالگرداند سماع آن بر او حال
18. ۱۸در حله ناز دید سرویچون کبک دری روان تذروی
19. ۱۹رویی ز حساب وصف بیرونگلگونه نکرده لیک گلگون
20. ۲۰جبهه چو کشیده لوح سیمینی نی ز مه تمام نیمی
21. ۲۱ابروش کمان عنبرین توزمژگانش ز مشک تیر دلدوز
22. ۲۲آهو چشمی که گویی آهوچشمش به نظاره دوخت در رو
23. ۲۳چون لعل لبی ولی نه از سنگچون می در لطف و لعل در رنگ
24. ۲۴کوچک دهنی عجب شکربارزنبور عسل مگر به گلزار
25. ۲۵بر برگ گلی شده هنرکوشنیشی زده است و کرده پر نوش
26. ۲۶درج گهرش ز عقد دندانچون غنچه ز رشح صبح خندان
27. ۲۷سیمین ذقنش ز لطف سیبیچون سیم عجب خرد فریبی
28. ۲۸بر وی خالی ز مشک سودهیارانه ز لطف او نموده
29. ۲۹غبغب که ازوست طوق داریگویی که تو سیمتن نگاری
30. ۳۰سیمین سیبی گرفته در مشتحلقه شده گرد سیبش انگشت
31. ۳۱هر موی ز زلف او کمندیبر پای دلی نهاده بندی
32. ۳۲لیلی آمد بدین شمایلوز جای برفت قیس را دل
33. ۳۳گشتند به روی یکدگر خوشدر خرمن هم زدند آتش
34. ۳۴آن حلقه زلف باز می کردوین دست هوس دراز می کرد
35. ۳۵آن پرده ز رخ گشاد می دادوین صبر و خرد به باد می داد
36. ۳۶آن ناوک زهرناک می زدوین زمزمه هلاک می زد
37. ۳۷آن خنده ...ن شکر همی ریختوین گریه کنان گهر همی ریخت
38. ۳۸آن از نم خوی جبین همی شستوین دفتر عقل و دین همی شست
39. ۳۹آن بر سر حسن و ناز می بودوین سر به ره نیاز می بود
40. ۴۰القصه شدند چاشنی گیراز یکدیگر چو شکر و شیر
41. ۴۱چون غنچه به هم دو سرو گلرنگکردند آغاز صبحتی تنگ
42. ۴۲شد دیده چو بهره ور ز دیدارگشتند شکر شکن به گفتار
43. ۴۳هر یک به بهانه ای ز جاییمی گفت نبوده ماجرایی
44. ۴۴نی شرح غم نو و کهن بودمقصود سخن همین سخن بود
45. ۴۵غافل ز فریب این غم آبادبودند ز بند هر غم آزاد
46. ۴۶الا غم آن که چون سرآیداین روز وصال و شب درآید
47. ۴۷دور از دلبر چگونه باشندبی یکدیگر چگونه باشند
48. ۴۸بی ترجمه زبان، هر یکمی گفت زبان جان هر یک
49. ۴۹زارم ز توهم شب امروزدور از شب باد یارب امروز
50. ۵۰خورشید که پادشاه روز استوز ظلمت شب پناه روز است
51. ۵۱تا حشر جهان فروز باداشب های زمانه روز بادا
52. ۵۲این می گفتند لیک گردونکی گردش خود کند دگرگون
53. ۵۳زرین علمی که مشرق انداختدور فلکش به مغرب انداخت
54. ۵۴قیس و لیلی ز هم بریدنددیدند ز فرقت آنچه دیدند
55. ۵۵آن ناقه به جای خویشتن راندوین پای شکسته در وطن ماند