1. ۱چشمم سپید شد به رَهِ انتظارِ اسبپیدا نشد ز جانب سوران سوارِ اسب
2. ۲آری شدید تر بود از موت بی گُمانچون انتظار های دگر انتظار اسب
3. ۳با اسب می کنند همه مردمان شکارمن کرده ام پیاده به سوران شکارِ اسب
4. ۴چشمم به راه بود که پیدا شود ز دورتا جان و دل کنم به تشکّر نثارِ اسب
5. ۵از بهر احترام روم چند گام پیشگیرم ز دستِ رایض و بوسَم فَسارِ اسب
6. ۶همچون عنان دو دست به گردن در آرمشبوسم رکاب وار یمین و یسارِ اسب
7. ۷من بی قرار اسب و دوچشمم بود به راهباشد به جای خویش کماکان قرارِ اسب
8. ۸رنجِ پیادگی و لبِ خشک و راهِ ذُشکیارِ منند و سایۀ اصطبل یارِ اسب
9. ۹با پای لنگ می روم امروز سویِ کنکفردا چه سود اگر بشوم من سوار اسب
10. ۱۰تا کی بسانِ فاخته کو کو کنم همیدر انتظارِ طلعتِ طاووس وارِ اسب
11. ۱۱تا کی بُوَد روا که دلِ مستمندِ منچون رانِ اسب خواجه شود داغدارِ اسب
12. ۱۲ترسم که اسب را بفرستد خدایگانروزی که من ز ضعف نیایم به کارِ اسب
13. ۱۳ترسم پیاده طیِ طریقِ اجل کنمبا خود بَرَم به مدفنِ خود یادگارِ اسب
14. ۱۴ای یار با وفا من ای هادیِ مُضِلقبرِ مرا تو حفر بِکُن در جَوارِ اسب
15. ۱۵گر هر دو یکدیگر را نادیده بگذریمهمسایه کن مزار مرا با مزارِ اسب
16. ۱۶بی موجبی نباشد اگر دیر شد عطاکردست خواجه رحم به حالِ فَگار اسب
17. ۱۷داند که چون دو روز در اصطبل من بماندچون روزگار بنده شود روزگارِ اسب
18. ۱۸این ها تمام طبیعت محض است ور نه زودسازد وفا به وعده خداوندگارِ اسب
19. ۱۹فرمانورای شرق که فرقِ عدویِ اوساید چو شیشه زیر سُمِ استوارِ اسب
20. ۲۰بس اسب ها گرفته ام از خاندان اوتنها کنون نگشته ام امّیدوارِ اسب
21. ۲۱در پیش خواجه بخششِ یک اسب هیچ نیستبخشیده است خواجه مکرّر قطارِ اسب
22. ۲۲دارم امیدِ آن که هم امروز خویش رابینم به فّرِ دولتِ او در کنارِ اسب
23. ۲۳اسبی که راد والیِ مشرق به من دهداندر شمارِ پیل بود نی شمارِ اسب
24. ۲۴دارم من از سواریِ آن افتخارهاهر چند از سوار بود افتخارِ اسب
25. ۲۵ننهاده پا هنوز ز اصطبل خود برونبالا گرفته است عجب کار و بارِ اسب
26. ۲۶آیند از برای تماشا ز هر طرفآنان که چون منند به دل دوستدارِ اسب
27. ۲۷در کوهپایه زود صدا منعکس شودنَشگِفت اگر بلند شود اشتهارِ اسب
28. ۲۸امّیدوارم اسب قشنگی عطا کندحالا که رفته همّت من زیر بارِ اسب
29. ۲۹منّت خدای را که اصطبلش اسبِ خوبچندان بُوَد که کس نتواند شُمارِ اسب
30. ۳۰میر اجلّ تقی خان آن نُخبۀ جهانداند خصال اسب و شناسد تبارِ اسب
31. ۳۱در انتخابِ اسب بود رأیِ او مُطاعبا اوست اختیارِ من و اختیارِ اسب
32. ۳۲اسبِ موقّری بپسندد برای منباشد ز حُسنِ اسب یکی هم وقار اسب
33. ۳۳بفرستد و مرا متشکّر کند ز خویشبا زین و برگِ ساختۀ زرنگارِ اسب
34. ۳۴یا رب همیشه تا سخن از اسب می رودبادا نظام السلطنه دایم سوار اسب
35. ۳۵اندر ردیفِ اسب چنین چامه کس نگفتمشکل بود به قافیه گشتن دوچار اسب