1. ۱حَسَبِ مرد هنرمند به فضلست و ادبشکر ایزد که مرا فضل و ادب گشته حَسَب
2. ۲نَسَب من هنر است و حَسَبِ من ادبستوین منم خود شده رویِ حسب و پشت نسب
3. ۳ای بسا شب که پی کسبِ هنر کردم روزای بسا روز که در اخذِ ادب کردم شب
4. ۴مَرکَبَم فضل و کمالست و منم را کِبِ اوپاک و فرخنده چنین راکب و چونین مَرکَب
5. ۵اَب و اُمِّ هنرم ، فخر به خود دارم و بسنه که چون بی هنری فخر کنم بر اُم و اَب
6. ۶مرد آن نیست که بر اصل و نسب فخر کندمرد آنست کز او فخر کند اصل و نسب
7. ۷نیست مرد آن که بود معتبر از منصب خویشمرد آنست کز او معتبر آید منصب
8. ۸چون امیر الامرا صدرِ اجّل میر نظاممعدنِ دانش و کانِ هنر و بحرِ ادب
9. ۹طلبِ دولت و عزّت ننماید زیراکدولت و عزّت او را بنماید طلب
10. ۱۰ز رُخَش تابد مردی چو ستاره ز فلکز کَفَش زایَد رادی چو شراره ز لهب
11. ۱۱راد میرا به همه عید ترا عرضه دهمچامه‌ای لفظ همه طیّب و معنی اَطیَب
12. ۱۲تا پسند افتد بر رأی تو و افزاییمخِلعت و منصب و سیم و زر و اِنعام و لقب
13. ۱۳لیک گویی که تو خود گفته‌ای این یا پدرتمن ندادم عدمِ طبعِ مرا چیست سبب ؟
14. ۱۴طبعِ من تازه جوانیست و ازو پیرِ کهنطبع او بی طرب و طبعِ منست اصلِ طرب
15. ۱۵گاه گویی پدرت کرده تصرّف در شعرمن تصرّف کنم اشعار پدر را اغلب
16. ۱۶شاید ار هست مرا آنچه نباشد در ویز آن که در خَمر بود آنچه نباشد به عِنَب
17. ۱۷دیگری گوید اگر شعر عجب نیست ولیمن اگر شعر بگویم بود آن سخت عجب
18. ۱۸نه منم ساخته از مِس دگران از نقرهنه منم ریخته از نقره و آنان ز ذَهَب
19. ۱۹ای که دست تو بُوَد بحرِ عطا گاهِ سخاای که شخصِ تو بود قهرِ خدا گاه غضب
20. ۲۰ثَعلَب از عدلِ تو رنجه نشود از ضَیغَمضیغم از بیمِ تو پنجه نزند بر ثَعلَب
21. ۲۱هَرَبِ شخص ز مرگ است ولی دشمنِ توز هراسِ تو نماید به سویِ مرگ هَرب
22. ۲۲ناصرِ دولت سلطانی با تیغ و سِنانحافظِ ملّتِ ایرانی با حِبر و قَصَب
23. ۲۳تو سر جمله امیرانی و ایشان ذَنَبَندهمه تابع به تو چونانکه به رأُس است ذَنَب
24. ۲۴کلکِ تو بر عدویِ دولت آن کرد که کردذوالفقار اَسَدُاللّه علی با مَرحَب
25. ۲۵تا مَهِ شَوّال آید ز پیِ ماهِ صیامتا مَهِ شعبان آید ز پسِ ماهِ رجب
26. ۲۶دوستانت همه در نعمت و در عیش و نشاطدشمنانت همه در محنت و در رنج و تعب
27. ۲۷بهرۀ حاسد تو بادا اندوه و ملالقسمت ناصح تو بادا شادی و طرب