1. ۱به حکمِ آن که ز دل ها بُوَد به دل ها راهدلِ امیر ز سوزِ دلِ من است آگاه
2. ۲غم ای امیر بدان سان فرا گرفته دلمکه از فزونی بر آه بسته دارد راه
3. ۳اگر گواهی بر صدقِ مدّعا باشددلِ امیرم بر صدقِ مُدَّعا است گواه
4. ۴یکی قصیده به درگاهِ او فرستادمکه در جوابم بویی رسد از آن درگاه
5. ۵به راه نامه‌ای آمد مرا ز حضرتِ ویسپس که بود بسی دیدۀ امید به راه
6. ۶چگونه نامه ز درگاه فر خجستۀ میربه خطِّ فَرُّخِ عبدالحسین جُعِلت فِداه
7. ۷به یک مَحَبَّت و یک مهربانیی که اگرهزار سال دهم شرحِ آن شود کوتاه
8. ۸گمان بری خُتَنی بچّهاستند خَطَشفکنده اند به گردن ز مُشک طوقِ سیاه
9. ۹مثالِ باکرۀ جنّتست هر لفظشکسی به چشمِ تصرّف در او نکرده نگاه
10. ۱۰فزود عزّت و جاه مرا بدین نامهکه ایزدش بفزاید به عمر و عزّت و جاه
11. ۱۱شگفت اینکه بدین عشق ازو صبورم منمن و صبوری از او لا إِله إِلّااللّه
12. ۱۲سعادتیست به جان گر کنم فِدایِ امیراز آن که جان خود خواهد شدن به دهر تباه
13. ۱۳بزرگوار امیرا تو رفتی از تبریزولی هنوز نرفتست نامت از اَفّواه
14. ۱۴نشد که یاد تو افتد مرا به دل بی رغمنشد که نام تو آید مرا به لب بی آه
15. ۱۵سحر شکایتِ هَجرِ تُرا کنم با مِهربه شب حِکایتِ مهر تُرا کنم با ماه
16. ۱۶بجز به راهِ خیال تو ام نپوید دلبجز خیال تو اندر دلم ندارد راه
17. ۱۷کنون کمالِ بزرگی و مرحمت داردمرا به جای تو قائم مقام طالَ بَقاه
18. ۱۸بزرگوار امیرا ز ناخوشیِّ مِزاجقصیده گشت چو عمرِ عدویِ تو کوتاه
19. ۱۹درازتر ز فِراقت قصیده ها گویمز حادثاتِ زمانه اگر شوم به پناه
20. ۲۰وگر بمیرم مدحِ تو نیز خواهد گفتهر آنچه بر سر خاکم بِرُسته است گیاه
21. ۲۱ز ماه و سال اَلا تا بُوَد به گیتی نامامیر خرّم و خندان زِیَد به سال و به ماه