1. ۱خوش آن که او را در دل بود وِلایِ علیکه هست باعث رحمت به دنیی و عقبی
2. ۲پناه شاه و گدا ملجاً وَضیع و شریفمَلاذِ پیر و جوان مَهرَبِ فقیر و غنی
3. ۳مِهین امامِ هُدی بهترین دلیلِ اُمَمسُتوده شیرِ خدا فر خجسته ظهرِ نَبی
4. ۴بدوست نازش قِرآن بدین دلیل که هستهَماره نازشِ الفاظ را اَبَر معنی
5. ۵همی پرستد او را جمیعِ خلقِ جهاناگر کند به خداییِّ خویشتن دعوی
6. ۶به دست اوست سنائی که بود در کُهِ طوربه پایِ اوست شعاعی که در کَفِ موسی
7. ۷وزید رایحۀ لطف او به عیسی از آنپدید آمد تأثیر در دمِ عیسی
8. ۸شود چو چشمۀ خورشید روشن ار برسدز خاکِ پایش گَردی به دیدۀ اعمی
9. ۹هزار لیلی اندر ولای او مجنونهزار مجنون اندر ولای او لیلی
10. ۱۰نسیمِ مهرش جان بخش تر ز آبِ حیاتسَمومِ قهرش تن کاه تر ز مرگ فُجی
11. ۱۱صفات او چه شُمارم به یک زبان که بُوَدبه صد هزار زبان لاتُعَدّ و لاتَحصی
12. ۱۲چگونه وصف نمایم بزرگواری راکه کرده وصف بزرگّی او خدای و نُبی
13. ۱۳من و مدیحِ چنین شهریار بوالهوسیستخوش آن که مدحِ امیر اجلّ کنم انشی
14. ۱۴خدایگانِ امیران مِهین امیر نظامکه نیست جز به در او جلال را مَجری
15. ۱۵ز تیغِ فربیِ او جسمِ ظلم شد لاغَرز کلکِ لاغر او جانِ عدل شد فَربی
16. ۱۶مگر قبول نماید به چاکری روزیتباه گشت در این آرزو دلِ گیتی
17. ۱۷به حسرتی که ببیند قرین او یک تنسفید گشت ازین غصّه دیدۀ دُنیی
18. ۱۸بزرگوارا امیرا هر آنچه حکم کنینخست رایِ تو آن حکم را دهد فَتوی
19. ۱۹شعار شِعری کامد بریده در مدحتاز آن نماید مرکسبِ روشنی شِعری
20. ۲۰به روز معرکه که چون تیغ گیری اندر کفهمی بمانَد از کارِ خویش بویحیی
21. ۲۱تو چون فَلاطون باشی و شاه اسکندرتو چون بزرگ امیدی و شاه چون کِسری
22. ۲۲بود به دیدۀ افعی مقامِ دشمن تواز آن که تنگ و مَهیبست دیدۀ افعی
23. ۲۳همیشه تا که بُوَد در جهان سِنین و شُهورتو در جهان به سِنین و شُهور دیر بِزی
24. ۲۴همیشه کور ز جاهِ تو دیدۀ بدخواههماره دور ز عمرِ تو آفت بَلوی
25. ۲۵بدار پاس ولّی و بگیر جانِ عدوببخش کیسِ طلا و بنوش کاسِ طَلی