1. ۱گفتم رهینِ مهرِ تو شد این دلِ حزینگفتا حزین دلی که به مهری بود رهین
2. ۲گفتم قرینِ رویِ تو باشد همی قمرگفتا سهیل باشد اگر با قمر قرین
3. ۳گفتم که آفرین به رخِ خوبِ یارِ منگفتا که آفرین به رخِ خوب آفرین
4. ۴گفتم که تُرکِ چشمِ تو دارد به کف کمانگفتا کناره گیر که نارد مگر کمین
5. ۵گفتم نشانِ مهر بُوَد هیچ بر دلتگفتا نشانِ مهر و دلِ یارِ دلنشین
6. ۶گفتم رَوَم گزینم یاری به جایِ توگفتا اگر توانی رو زودتر گزین
7. ۷گفتم علی خلاصۀ تشکیلِ کاف و نونگفتا علی نتیجۀ ترکیبِ ماء و طین
8. ۸گفتم خداش خوانده گروهی ز رویِ شکگفتا خداش دانَد یک فرقه بر یقین
9. ۹گفتم صفاتِ واجب و ممکن دراوست جمعگفتا که ممکنست که هم آن بُوَد هم این
10. ۱۰گفتم که انگبین را قهرش کند چو زهرگفتا که زهر گردد با مِهرش انگبین
11. ۱۱گفتم هوایِ او بُوَد اندر سرِ بَناتگفتا هوایِ او بُوَد اندر دلِ بَنین
12. ۱۲گفتم جَنین نبندد بی اذنِ او وجودگفتا رَحِم نگیرد بی امرِ او جَنین
13. ۱۳گفتم قدم به گیتی بنهاد همچو روزگفتا که تا نشان بدهد گیتی آفرین
14. ۱۴گفتم به خاکِ پایش آن کس که سود فرقگفتا که پا گذارَد بر فرقِ فِرقَدین
15. ۱۵گفتم هر آن که گشت غلامش بر آستانگفتا هماره دارد دولت در آستین
16. ۱۶گفتم مَلِک مظَفَّر باشد غلامِ اوگفتا از آن غُلامش باشد سَبُکتکین
17. ۱۷گفتم که شاه ناصرِ دینش بود پدرگفتا مگر نبینی آن فّرِ داد و دین
18. ۱۸گفتم چنین پدر پسری بایدش چنانگفتا چنان پسر پدری باشدش چنین
19. ۱۹گفتم جهان ز عدلش مانند جَنَّتستگفتا که جَنَّتست و مَنَش نیز حُورِعین
20. ۲۰گفتم که عدلِ اوست به مکرِ زمان ضَمانگفتا که بأس اوست به کیدِزمین ضَمین
21. ۲۱گفتم سپهر کینست الّا به روزِ مهرگفتا جهانِ مهرست الّا به روزِکین
22. ۲۲گفتم معین و یاور ایتام شد کَفَشگفتا خدای باد بر او یاور و مُعین
23. ۲۳گفتم سرِ مخالفش از تیغِ آبدارگفتا تنِ معاندش از گرزِ آهنین
24. ۲۴گفتم که قطع گردد چون کُنده از تَبَرگفتا که نرم گردد چون جامه از کُدین
25. ۲۵گفتم به یک اشاره کند مُلکِ چین خرابگفتا بخاصه چون که به ابرو فکند چین
26. ۲۶گفتم قرینِ او نَبُوَد در همه جهانگفتا به قرنها نشود کس بدو قرین
27. ۲۷گفتم هماره خواهم تا شادمان زِیَدگفتا هر آن که خواهد جز این شود حزین
28. ۲۸گفتم که از جبینش کند ماه کسبِ نورگفتا از آن که سود به درگاهِ حق جبین
29. ۲۹گفتم علیِّ عِمران عمرش کند درازگفتا خدایِ سُبحان خصمش کند غمین
30. ۳۰گفتم همیشه چترِ جلالش به رویِ ماهگفتا هماره اسبِ مرادش به زیر زین