1. ۱مُردم از حسرتِ آهورَوِشان و رَمِشانمی ندانم به چه تدبیر به دام آرمشان
2. ۲سه ستمگر پسر ایدون به معلِّم خانههست و صد بنده به هر راهگذر چون جَمِشان
3. ۳نه به تنها من و یک مملکتی شیفته اندباشدی باخته جان شیفته دل عالمشان
4. ۴بچّۀ حوری و غِلمانند این هر سه به لطفنیست انصاف که خوانند بنی آدمشان
5. ۵هر سه در عصمت و پاکی به مقامی باشندکه بجز سایه نباشد دگری محرمشان
6. ۶رُخِشان کعبه و دِلشان حَجَرُالاسودو هستبرزنخ چاهی و آن چاه بُوَد زَمزَمِشان
7. ۷گر دو صدسال بگردی به صفا و به وفانیست شِبهی و نظیری به همه عالَمِشان
8. ۸میهمان کردمشان تا که دل و جان و سریکه مرا بود نثار آرم بر مقدمشان
9. ۹بر سرم پای نهادند و دل و جان بردندمن به ناچار در آخر بگرفتم کَمِشان
10. ۱۰مصطفی زاده بُوَد چارمِ آن هر سه اگردر جهان دیده کسی دیو و پری باهَمِشان
11. ۱۱من به هر یکشان دو سه غزل آموخته امتا بُوَد مدحِ ولی عهدِ مَلِک همدَمِشان
12. ۱۲چون بخوانند خداوندِ ادب میر نظامسیم و زر بخشد ز اندازه فزون در دمشان
13. ۱۳هست با همّتِ شاهانۀ این راد امیرگر به خروار زر و سیم ببخشد کمشان
14. ۱۴از پیِ سجدۀ درگاهِ ولی عهد چو چرخآن زر و سیم امیرست که سازد خَمِشان
15. ۱۵شه مُظَفَّر که پیِ چاکریش پادشهانخط نوشتند و نهادند بر آن خاتَمِشان
16. ۱۶تا جَهانست به مانندۀ این عید و بهارکس مبیناد بجز شاد دل و خُرَّمشان
17. ۱۷جسم و جانند به قول حکما شاه و وزیرحق تعالی نکند هیچ جدا از هَمِشان