1. ۱زان همه امّیدها که بودم در دلنیست کنون غیرِ ناامیدی حاصل
2. ۲گفتم هرگز فرامُشم ننمایدآن کو هرگز فرامُشش نکند دل
3. ۳بود گُمانم که چون امیر ز تبریزرفت به بختِ سعید و دولت مقبل
4. ۴چامه چو بفرستمش به نامه‌ای از منیاد کند آن امیر نیک خصایل
5. ۵لیک دو سه بار زی امیر نمودمچند قصاید گسیل و چند رسایل
6. ۶تا حال از درگهِ امیر نگشته استبهرِ مباهاتِ من جوابی واصل
7. ۷صدرِ اجل زنده باد و باد هم او راز آهن و پولاد مر عروق و مفاصل
8. ۸مرد همی صدرِ شاعران پدرِ منیک دو سه مه پیش از این به ناخوشیِ سل
9. ۹افسرد آن بوستانِ فضل و معانیپژمرد آن گُلسِتانِ فهم و فضایل
10. ۱۰معدنِ فضل و کمال بودی و لاشکمعدن در زیرِ خاک دارد منزل
11. ۱۱بعدِ پدر از کرم مرا پدری کردحضرتِ قائم مقام سَیّدِ باذل
12. ۱۲سبطِ پِیَمبَر بود به دورۀ خسروهمچو پِیَمبَر به دورِ کِسریِ عادل
13. ۱۳ایدون قائم مقام دارد با منآنچه به من لطف داشتی تو اوایل
14. ۱۴از پیِ صد هزار مَحمِل بندندچون تو ز شهری همی ببندی مَحمِل
15. ۱۵یاد چو از محملِ تو آرم ایدونسر کنم افغان و ناله همچو جَلاجِل
16. ۱۶وه که چه خالی شد از تو باغی چونانکغیرتِ کشمیر بود و حسرتِ بابِل
17. ۱۷هر سو کایدر قدم گذاری در باغناله کنند از جداییِ تو عَنادِل
18. ۱۸چون گذرم اوفتد به باغِ تو ایدونگیرم چون لاله داغ هَجرِ تو بر دل
19. ۱۹نوحه سرایم بر او چنانچه بر اَطلالنوحه سرایی نماید اَعشیِ باهِل
20. ۲۰هر سو گردم اَیا مَنازِل سَلمیگویم و گریم چنان که آرَم و ابِل
21. ۲۱گرچه رود از دل آنچه رفت زدیدهرفتی از دیده و نرفتی از دل
22. ۲۲جای تو اندر دل است و دل به برِ ماگو که بود صد هزار عالی و سافل
23. ۲۳«پرده نباشد میان عاشق و معشوقسدّ سکندر نه حاجب است و نه حایل»
24. ۲۴خود تو نمایی نظر به هر چه نماییمدیده و دل بس که بر تو آمده مایل
25. ۲۵نوفل گر بازداشت مجنون از عشقمجنون گردد کنون ز عشق تو نوفل
26. ۲۶یادِ تو اندر روان عارف و عامینام تو اندر زبانِ عالم و جاهل
27. ۲۷تا نشود نامِ فضل زایل از دهرنام تو از دهر می‌نگردد زایل
28. ۲۸باللّه صدق است اگر بگویم بر منمرگ پدر سهل بود و هَجرِ تو مشکل
29. ۲۹کاش که بارِ دگر نصیبِ من افتدتا که ببینم مر آن خجسته شمایل