1. ۱هر که را با سرِ زلفِ سیه افتد کارشچون سیه کاران آشفته بود بازارش
2. ۲دی ز کف برد دلم دلبر کی کز درِ حسنسِجده آرند بتانِ چِگِل و فَرخارش
3. ۳واعظ ار بیند یک بار دو چشمِ سیهشوعظ یکسو نهد ، از عشق رود گفتارش
4. ۴مفتی ار بیند خالِ لبِ لعلش ، یکسرز کف اندازد تسبیح و زِ سر دستارش
5. ۵غارتِ عقل بُوَد دو رخِ چون سرخ گُلشآفتِ هوش بُوَد دو لبِ شِکّر بارش
6. ۶دوش با عشق بگفتم که ستایَمَش به شعربو که با شعر و غزل حیله کنم در کارش
7. ۷عشق گفتا که به شعرش نتوان رام نمودرام نتوانی کردن مگر از دینارش
8. ۸ور تُرا نبود دینار یکی چامه سُرایعیدِ قربان چو رسد همرهِ خود بردارش
9. ۹رُو به دربارِ امیر آور و پس عرضه بدارآن که بر چرخ همی طعنه زند دربارش
10. ۱۰آن امیری که به پیشِ نظرِ همّتِ اوکوهِ زر چون پرِکاه است همه مقدارش
11. ۱۱آن امیری که امیرانِ جهان بی اجباراز بُنِ دندان فرمانبر و خدمتگارش
12. ۱۲بحر جود و کرم و فضل و ادب میر نظامآن که چون لؤلؤِ شهوار بُوَد گفتارش
13. ۱۳آن امیری که پیِ طاعتِ او بی اکراهدست بر سینه ستادند همه احرارش
14. ۱۴هر که دشواری در دل بُوَدَش از زر و سیمکفِ رادِ وی آسان کند آن دشوارش
15. ۱۵بختِ بد خواهش خُفتست بد انسان که دگرنفخۀ صور به محشر نکند بیدارش
16. ۱۶خصمِ او نیز سرافراز شود اندر دهرلیک آن دم که زندستِ اجل بر دارش
17. ۱۷دشمنِ او که به تن سر بُوَدش بارِ گرانسبُک از تیغ شرربار نماید بارش
18. ۱۸هر که او را به سخن سنجی تصدیف کندطعنه بر گوهرِ رخشنده زند گفتارش
19. ۱۹هست از مرحمت و تربیتِ حضرتِ میرایرج ار محکم و سنجیده بُوَد اشعارش
20. ۲۰«بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبوداین همه قول و غزل تعبیه در منقارش»