1. ۱برزگری کِشته خود را دِرودتا چه خود از بَدوِ عمل کِشته بود!
2. ۲بار کَش آورد و بر آن بار کردروی ز صحرا سویِ انبار کرد
3. ۳در سرِ ره تیره گِلی شد پدیدبار کَش و مرد در آن گِل تپید
4. ۴هرچه بر آن اسب نهیب آزمودچرخ نجنبید و نبخشید سود
5. ۵برزگر آشفته از آن سوءِ بختکرد تن و جامه به خود لَخت لَخت
6. ۶گه لَگَدی چند به یابو نواختگه دو سه مُشت از زِبَرِ چرخ آخت
7. ۷راه به ده دور بُد و وقت دیرکس نه به رَه تا شَوَدش دست گیر
8. ۸زار و حزین مویه کُنان موکَنانکردِ سرِ عَجز سویِ آسمان
9. ۹کای تو کَنَنده درِ خَیبَر ز جایبَر کَنَم این بار کَش از تیره لای
10. ۱۰هاتِفی از غیب به دادش رسیدکامَدَم ای مرد مشو نا امید
11. ۱۱نَک تو بدان بیل که داری به بارهر چه گِلِ تیره بود کُن کِنار
12. ۱۲تا مَنَت از مِهر کنم یاوریبارِ خود از لای بُرون آوَری
13. ۱۳برزگر آن کرد و دگر رَه سُروشآمَدَش از عالمِ بالا به گوش
14. ۱۴حال بِنِه بیل و برآوَر کُلَنگبر شکن از پیشِ رَه آن قِطعه سنگ
15. ۱۵گفت شکستم، چه کنم؟ گفت خوبهرچه شکستی ز سرِ ره بِروب
16. ۱۶گفت برُفتم همه از بیخ و بُنگفت کُنون دست به شَلاّق کُن
17. ۱۷تا شَوَم السّاعَه مددکارِ توباز رهانم ز لَجَن بارِ تو
18. ۱۸مرد نیاورده به شَلّاق دستبار زِ گِل برزگر از غم بِرَست
19. ۱۹زین مددِ غیبی گردید شادوز سرِ شادی به زمین بوسه داد
20. ۲۰کای تو مِهین راه نمایِ سُبُلنیک برآوَردیَم از گِل چو گُل
21. ۲۱گفت سروشش به تقاضایِ کارکار ز تو یاوری از کِردِگار