1. ۱عاشقی محنتِ بسیار کشیدتا لبِ دِجله به معشوق رسید
2. ۲نشده از گل رویش سیرابکه فلک دسته گلی داد به آب
3. ۳نازنین چَشم به شط دوخته بودفارغ از عاشق دلسوخته بود
4. ۴دید در رویِ شط آمد به شتابنو گلی چون گل رویش شاداب
5. ۵گفت بَه بَه چه گل زیبایی ستلایق دست چو من رعنایی ست
6. ۶حیف از این گل که برد آب او راکند از منظره نایاب او را
7. ۷زین سخن عاشق معشوقه پرستجست در آب چو ماهی از شست
8. ۸خوانده بود این مَثل آن مایه نازکه نکویی کن و در آب انداز
9. ۹خواست کازاد کند از بندشنام گل برد و در آب افکندش
10. ۱۰گفت رَو تا که ز هجرم بِرَهینام بی مهری بر من ننهی
11. ۱۱موردِ نیکیِ خاصت کردماز غم خویش خلاصت کردم
12. ۱۲باری آن عاشق بیچاره چو بطدل به دریا زد و افتاد به شط
13. ۱۳دید آبی است فراوان و دُرستبه نشاط آمد و دست از جان شست
14. ۱۴دست و پایی زد و گل را بربودسوی دلدارش پرتاب نُمود
15. ۱۵گفت کای آفت جان سُنبلِ توما که رفتیم ، بگیر این گُلِ تو!
16. ۱۶بِکُنَش زیب سَر ، ای دلبر منیاد آبی که گذشت از سر من
17. ۱۷جز برای دل من بوش مکنعاشق خویش فراموش مکن
18. ۱۸خود ندانست مگر عاشق ماکه ز خوبان نتوان خواست وفا
19. ۱۹عاشقان را همه گر آب بَرَدخوبرویان همه را خواب بَرَد