أصغَى لما قلتُ الأصمُّ الأصلَخُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ناشنوای سخت‌گوش به آنچه گفتم نیکو گوش داد و برای حق ندا‌دهندگانی هست که گوش را می‌گشایند.•أصغَى لما قلتُ الأصمُّ الأصلَخُ ⁎ حُسْناً وللحقِّ دواعٍ تَصْمَخُ
2. 2مژده باد که آنچه مرتکب شدی از تو زدوده است و آتش‌های سینه‌ها خاموش.•أبشِرْ فما قَارَفْتَه مُسبَّخُ ⁎ عنك ونيران الصدورِ بُوَّخُ
3. 3علاء برای بلندی‌ها برادر نیکویی است؛ برای ناچیزی که ریز‌ریز شود بدی نمی‌کند.•إن العلاء للعُلا نِعْمَ الأخُ ⁎ لا يفعل السُّوءَى لرضْخٍ يُرْضَخُ
4. 4و نیکی‌ها از او مسخ نمی‌شود؛ کهنسالان و جوانان جان خود را فدای او می‌کنند.•والحسناتُ عنه لا تُمَسَّخُ ⁎ تفدِي الكهولُ نفسَه والشُّرَّخُ
5. 5او امیدگاه است و فریادرس مردم، و برزخ آنگاه که برزخی نیست.•فهْو المرجَّى وهُوَ المُسْتصرَخ ⁎ للناس والبرزخُ إذْ لا برزخُ
6. 6در هر روزگار برمی‌خیزد و می‌دمد؛ مغزهای ایشان نیرو یافته است.•في كل دهرٍ يَنْبَرِي ويَنْقخ ⁎ قد أصبحت أنْقَاؤهم تُمَخَّخُ
7. 7و روح در مردگانِ ایشان دمیده می‌شود، از آن زمان که سروری بلندپایه و سرفراز بر ایشان فرمان راند.•والرُّوحُ في الأموات منهم تُنْفخ ⁎ مُذْ ساسهم منه أشمٌّ أبلخُ
8. 8روشن‌روی است که بلندپایگان او را انکار نمی‌کنند؛ پدرانش از دیرباز در پادشاهی استوار بودند.•أَغَرُّ لا تُنْكره مُشَمْرخُ ⁎ آباؤه في المُلْك قِدْماً تُنَّخُ
9. 9به بزرگی خاندانشان صدرنشین و نامور است؛ دارای همتی بلند و بردباری ریشه‌دار.•مُصدَّرٌ بمجدهم مؤرّخُ ⁎ ذو همةٍ تسمو وحلم يرسخُ
10. 10نظرهای او حقی است که منسوخ نمی‌شود و عزمش حکمی است که فسخ نمی‌گردد.•آراؤه الحقُّ الذي لا يُنسَخ ⁎ وعزمه الحتْم الذي لا يُفْسَخُ
11. 11هر دشواری را که رام کرده، رام است و هر سرزمینی به دست او مسخر شده است.•فكُّل صعب راضَهُ مُزَيَّخ ⁎ وكل إقليم به مدوَّخُ
12. 12هرگاه سختی‌ها تیره و تار شدند، او آن‌ها را پوشید و تاریکی‌شان زدوده شد.•إذا الخطوبُ طفقت تطَخْطَخُ ⁎ فاجْتَابَها ظلت دُجاها تُسلخُ
13. 13هنگام یاد بخشندگی او آفرین‌ها گفته می‌شود و آن‌که از بخشش او بهره می‌جوید سرزنش نمی‌شود.•وعند ذكرى جُوده يُبَخْبَخُ ⁎ فالمعتفي جَدواه لا يُوَبَّخُ
14. 14و آبروی او آبرویی است که آلوده نمی‌شود، آن‌گاه که برخی دیگر آلوده‌اند.•وعِرضُه العرض الذي لا يُلْطَخُ ⁎ بالطِّيخِ إذ بعضهم مُطَيَّخُ
15. 15بلکه از نیکنامی خوشبو است، گویی با مشک ناب آمیخته شده است.•بل هُوَ مِنْ طيب الثنا مُضَمَّخُ ⁎ كأنه بالمسك محضاً يُنضخُ
16. 16همواره شتران جوان به سویش خوابانده می‌شوند، پس از پیمودن بیابان‌های دور.•ما إن تزال قُلُصٌ تُنَوَّخُ ⁎ إليه مقطوعاً بهن سَرْبَخُ
17. 17سروری که دشمنان‌اش را می‌بینی که به سینه صاف می‌کنند، گویی سرهایشان شکسته می‌شود.•قَرْمٌ ترى حساده تأخَّخُ ⁎ حتى كأن الهامَ منهم تُشْدَخُ
18. 18او را از بزرگی کوه‌های سر به فلک است که عقاب نیرومند از رسیدن به آن‌ها ناتوان است.•له من المجد جبالٌ شُمَّخُ ⁎ يقصر عنها المَضْرَحيُّ الأفْتَخُ
19. 19قله‌هایش بلند و ریشه‌هایش استوار است؛ اگر بخواهد بلندپروازی کند، چه آسان بدو فرمان می‌برد.•علتْ ذُرَاها والأصولُ رُسَّخُ ⁎ ما أطوع البذْخَ له لو يَبْذَخُ