ظهورُ الأمور خلافٌ البطونِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ظاهر کارها با باطنشان فرق دارد و نهانِ سینه‌ها پوشیده و پنهان است.•ظهورُ الأمور خلافٌ البطونِ ⁎ وغيبُ الصدور خفِيُّ الكُمُونِ
2. 2بسا دوستی که ریسمانش مرا فریفت و از او به جز مرکب رام [مبهم] پناه جستم.•وكم صاحبٍ غرَّني حبله ⁎ فأعصمتُ منه بغيرِ الأَمُون
3. 3عهد مرا فراموش کردی، ای ابوجعفر، گویی من از قرن‌های گذشته‌ام.•تناسيت عهدِي أبا جعفرٍ ⁎ كأَنِّيَ مِنْ سالفاتِ القرون
4. 4اگر غیبت تو بر من چنین است، پیوسته از من در سرایی دور باشی.•لئن كانَ غيبُكَ لي هكذا ⁎ فلا زلتَ مني بدارِ شَطون
5. 5گمان می‌کنم کاغذ در شهر شما را روزگارِ خیانت‌پیشه آسیب زده است.•أَظُنُّ القراطيسَ في مِصْركُمْ ⁎ تخوَّنها ريبُ دَهْرٍ خئون
6. 6اگر صفحات رخسارها بود که با آب چشم بر آنها نوشته می‌شد،•فلو أنَّها صفحات الخُدود ⁎ يُكتَّبُ فيها بماءِ العيون
7. 7کم نمی‌آمد؛ ولی تو جفا کردی و جایگاه مرا در میان کارها بی‌اعتبار ساختی.•لما أعوزتْك ولكن جَفَوْتَ ⁎ فألغيتَ شأني خلالَ الشؤون
8. 8چون در آن بیندیشی، آن را چون باری می‌بینی که بر پلک‌ها حمل می‌شود [مبهم].•تراه إذا أنت فكرت في ⁎ ه كالعِبْء تحمله بالجفون
9. 9دواتت را چنان هراسانی که گویی حوضچهٔ دواتت حوض مرگ است.•تَهابُ دواتك حتى كأنْ ⁎ نَ حَوْضَ دواتِكَ حوضُ المَنون
10. 10و نامهٔ من نزد تو افتاده ماند، در سرای دورانداختن و جای خواری.•وظَلَّ كتابيَ ملقىً لديك ⁎ بدار اطراحٍ ومثواةِ هُونِ
11. 11چون وارد شدی و بدان نگریستی، با چشمی کینه‌توز بدان نگاه کردی.•إذا ما دخلْتَ فلاحظتَهُ ⁎ نظرتَ إليه بطرفٍ شَفون
12. 12ای ابوجعفر، دوستی‌ای را که با پیمان‌ها آراسته‌ای از من و از خود دور کن.•أبا جعفرٍ عَدِّ عنيِّ وعنْ ⁎ كَ وُدّاً تُزَيِّنُهُ بالعُهون
13. 13و مرا نفریب و سخنی که با آراستن فریبت ندهد [مبهم].•ولا تَخْدعَنِّي ولا يَخْدَعنْ ⁎ ك لفظٌ تَزَيِّنْه بالرقون
14. 14من مردی‌ام که اندک کسی را می‌بینم که مرا اندوهی نباشد و [او] از اندوه‌های من دیده شود.•فإني امرؤٌ قلَّ من لا أرى ⁎ له شجناً فيُرى من شجوني
15. 15و برادرم را در سرزنش، هنگام سماجتش، چون چهارپای سرکش نمی‌آزارم.•ولستُ أكُدُّ أخي بالعتا ⁎ ب عند تماديه كدَّ الحَرون
16. 16دوستی ستیزه‌جو را نمی‌خرم و مردم نیز دوستی مرا به بهایی ارزان نمی‌خرند.•ولا أشْتَرِي وُدَ شكسٍ به ⁎ ولا يَشْترِي النَّاسُ وُدِّي بدُون
17. 17کسی چون تو سزاوار نبود که از راز نگاه‌داشتهٔ من پوشیده بماند.•وما كان مثلُك في شأَنهِ ⁎ ليُحْجَب عن سِرِّ نفسِي المَصون
18. 18پس خشمگین مشو، ای ابوجعفر، که من با یقین کامل با تو راست گفتم.•فلا تغضبنَّ أبا جَعْفرٍ ⁎ فإني صَدقْتُك عينَ اليقين