ما بَالُ عَين دموعُها تَكِفُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1چشم را چه شده که اشکش روان است، از یاد زنی که قذف او را دور برد؟•ما بَالُ عَين دموعُها تَكِفُ ⁎ مِن ذكْرِ خَوْدٍ شَطّتْ بها قَذَفُ
2. 2غربت او را فرا گرفت و به سرزمینی جز ما می‌رود، و حال و مقام ناهمسان است.•بَانَتْ بها غَرْبَةٌ تَؤمُّ بهَا ⁎ أرْضاً سِوَانَا والشَّكْلُ مُختلِفُ
3. 3نمی‌دانستم جدایی‌شان نزدیک است تا کجاوه‌ها را دیدم که رفتند.•ما كنتُ أدري بوَشْكِ بينِهِمُ ⁎ حتى رأيتُ الحدوجَ قد عزفوا
4. 4مرا رها کردند و جانم چیره بر آنچه او را نحیف کرد، و غم‌ها ماندگار شدند.•فغادروني، والنفسُ غالبها ⁎ ما شَفَّها، والهمومُ تَعتكِفُ
5. 5این را رها کن و شعر را در میان گروهی بشمار که بزرگی مرا می‌خوانند و ستایش من شرف است.•دعْ ذا وعدِّ القريضَ في نفرٍ ⁎ يدعونَ مجدي، ومدحتي شرفُ
6. 6اگر قوم مرا به بزرگی بخوانی، آنان را مردان کردار می‌یابی که چون وصف شوند آشکار می‌گردند.•إنْ تَدْعُ قوْمي للمجْدِ تُلفِهِمُ ⁎ أهلَ فعالٍ يبدو إذا وصفوا
7. 7به نبیت از جانب من قافیه‌ای برسان که خوارشان کند؛ آنان با ما هم‌پیمان شده‌اند.•بلغْ عني النبيتَ قافيةً ⁎ تُذِلُّهُمْ إنّهُمْ لَنا حَلفُوا
8. 8به خدا سوگند با همه‌ی توان شما را به شدت می‌کشیم، در حالی که اسبان پراکنده می‌شوند،•باللَّهِ جَهْداً لَنَقْتُلَنّكُمُ ⁎ قتلاً عنيفاً، والخيلُ تنكشفُ
9. 9یا در اوس می‌خوانیم و می‌گریزیم، و نیمه‌ی سپاه آشکار شده است.•أوْ نَدعُ في الأوْسِ دَعوَةً هَرَباً ⁎ وقد بدا في الكتيبةِ النصفُ
10. 10شما بندگان ما بودید که هر که نزد ما می‌آمد او را به شما می‌سپردیم و بندگان ضعیف می‌شوند.•كنتمْ عبيداً لنا نخولكمْ ⁎ منْ جاءنا، والعبيدُ تضطعفُ
11. 11چگونه از سبک‌مغزی بزرگی ما را برمی‌دارید، حال آنکه شما فراخوانی با ریزش و نشتید؟•كيْفَ تَعَاطَوْن مَجْدَنا سَفَهاً ⁎ وأنتُمُ دِعْوَةٌ لها وَكَفُ
12. 12بخت شما را زشت کرد و بخت ما که در کردار انصاف می‌دهد ما را گرامی داشت.•شانكمُ جدكمْ، وأكرمنا ⁎ جدٌّ لنا في الفعالِ ينتصفُ
13. 13هر که را بزرگی سرچشمه‌اش باشد، چون بندگان اوس، هرگاه وصف شوند، می‌شماریم.•نجْعَلُ مَن كان المجدُ مَحتِدَه ⁎ كأعْبُدِ الأوْسِ كلّما وُصِفُوا
14. 14چرا برای بندگانی که روز بعاث کشته شدند و سنگلاخ سایه‌شان کرد خشمگین نشدید؟•هَلاّ غَضِبْتُمْ لأعْبُدٍ قُتِلُوا ⁎ يوْمَ بُعاثٍ، أظلَّهُمْ ظَلَفُ
15. 15آنان را کشتیم و شمشیرها با شدت آنان را فروگرفت، و شما کناره‌گیر بودید.•نقتلهمْ، والسيوفُ تأخذهمْ ⁎ أخذاً عنيفاً، وانتمُ كشفُ
16. 16و چه بسیار سروری از شما را کشتیم در لشکری که نابودی را طلب می‌کرد،•وكمْ قتلنا من رائسٍ لكمُ ⁎ في فيلقٍ يجتدي لهُ التلفُ
17. 17و چه بسیار برده‌ی فرومایه‌ای که با شما هم‌پیمان شد، نه فراخوانی داشت و نه شرفی.•ومنْ لئيمٍ عبدٍ يحالفكمْ ⁎ ليستْ لهُ دعوةٌ، ولا شرفُ
18. 18سمیر بردگی است که از سبک‌مغزی سرکشی کرد و بندگانی که ناپاک‌اند او را یاری دادند.•إنّ سميراً عبدٌ طغى سفهاً ⁎ ساعدهُ أعبدٌ لهمْ نطفُ