ألمْ ترَنا أوْلادَ عَمْرو بنِ عامرٍ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آیا ما را ندیدی که فرزندان عمرو بن عامریم و شرفی داریم که بر هر بلندی‌ای برتر است•ألمْ ترَنا أوْلادَ عَمْرو بنِ عامرٍ ⁎ لَنا شرَفٌ يَعْلو على كلّ مُرْتقي
2. 2در ژرفای زمین ریشه دواند، سپس شاخه‌هایی برایش بالا رفت که با هر ستارهٔ اوج‌گیرنده برابری می‌کند•رَسَا في قرارِ الأرْضِ ثمّ سمتْ لهُ ⁎ فُرُوعٌ تُسامي كلَّ نَجْمٍ مُحلِّقِ
3. 3شاهان و فرزندان شاهانیم، گویی ستون‌های ستارگانی هستیم که در خاور برمی‌آیند•مُلوكٌ وأبنَاءُ الملوكِ، كأنّنَا ⁎ سَوَاري نجُومٍ طالِعاتٍ بمَشرِقِ
4. 4چون ستاره‌ای از آن پنهان شود، پس از او شهابی پدیدار می‌شود که هرگاه بر زمین نمودار شود روشنش می‌کند•إذا غابَ منها كوكبٌ لاحَ بعدهُ ⁎ شِهابٌ متى ما يبدُ للأرْض تُشْرِقِ
5. 5برای هر نژاده و اصیلی که در آن، ریشه‌های پاک و بی‌آلایش سرریز شد•لِكُلّ نجِيبٍ مُنْجِبٍ زَخَرَتْ بِهِ ⁎ مهذبةٌ أعراقها لمْ ترهقِ
6. 6چون جفنه و بزرگوار عمرو بن عامر، و فرزندان ماءالمزن و دو پسر محرق•كجفنةَ والقمقامِ عمرو بنِ عامرٍ ⁎ وأولادِ ماءِ المزن وابنيْ محرقِ
7. 7و حارثهٔ بزرگوار، یا چون پسر منذر، و مانند ابوقابوس، سرور خورنق•وحارثةَ الغطريفِ، أوْ كابنِ منذرٍ ⁎ ومثلِ أبي قابوسَ ربّ الخورنقِ
8. 8آنان‌اند؛ نه فرومایگان در هر تنگنا، که از غایت ابر درخشان بازمی‌گردند•أولئكَ لا الأوغادُ في كلّ مأقطٍ ⁎ يردونَ شأوَ العارضِ المتألقِ
9. 9با نیزه‌ای که خونش چون خون‌ریزی ماده‌شتر می‌پاشد و ضربتی که کاسه‌های سر را از هر فرق می‌اندازد•بطعنٍ كإبزاغِ المخاضِ رشاشهُ ⁎ وضرْبٍ يُزيلُ الهامَ من كلّ مفرِقِ
10. 10فرستادهٔ خدا نزد ما آمد، آن‌گاه که زمین با او ترشرو شد و هر موفقی او را به سوی آن افکند•أتانا رسولُ اللهِ، لما تجهمتْ ⁎ لهُ الأرْضُ، يرْميهِ بها كلُّ مُوفِقِ
11. 11قبایل قیس و خندف او را می‌راندند، سپاه‌هایی که اگر برای هراس نروند، شبانه می‌آیند•تطردهُ أفناءُ قيسٍ وخندفٍ ⁎ كتائبُ إن لا تغدُ للروعِ تطرقِ
12. 12و ما برای او از میان همهٔ مردم دژی بلند بودیم، استوار با قله‌های برافراشته•فكنا لهُ من سائرِ الناسِ معقلاً ⁎ أشَمَّ، مَنيعاً ذا شماريخَ شُهَّقِ
13. 13آراسته به شمشیرهای مشرفی و نیزه‌ها، که در آن هر نیزه‌ای سیاه‌رنگ و دو لبه و کبود بود•مكللةٍ بالمشرفيّ وبالقنا ⁎ بها كلُّ أظمى ذي غرارين، أزرقِ
14. 14زنی خزرجی از آن از سرزمینش دفاع می‌کند، چون شیران کراء یا چون پناهگاه نمنق•تَذُودُ بها عن أرْضِها خزْرَجيّةٌ ⁎ كأُسْدِ كَراءٍ، أوْ كجِنّةِ نَمْنَقِ
15. 15و زنی اوسی و مالکی او را یاری می‌کند، شمشیرهای نازک، چون عقیقه، تیز•تؤازرها أوسيةٌ مالكيةٌ ⁎ رقاقُ السيوفِ، كالعقائقِ، ذلقِ
16. 16ننگ را از ما در هر روز سخت دور کرد، نیزه‌زنی‌ای چون شعله‌ور کردن نیزار سوخته•نَفى الذّمَّ عنّا كلَّ يوْمِ كريهةٍ ⁎ طِعانٌ كتضْريم الأباءِ المُحرَّقِ
17. 17و گرامی‌داشت میهمانانمان و وفایمان به آنچه خویشاوندی یا پیمانی بر ما بود•وإكرامُنا أضْيافَنا، ووفاؤنا ⁎ بما كانَ منْ إلٍّ علينا ومَوْثِقِ
18. 18پس ما در هر جایگاه سرپرست مردمیم؛ هرگاه در میان مردم سخنی بگوییم، راست شمرده می‌شود•فنحنُ وُلاةُ الناس في كلّ موْطنٍ ⁎ متى ما نقلْ في الناسِ قولاً نصدقِ
19. 19خردمندان ما در داوری‌هایمان موفق می‌شوند، حال آن که دیگران در مانند آن موفق نمی‌شوند•توفقُ في أحكامنا حكماؤنا ⁎ إذا غَيْرُهُمْ، في مثلِها، لم يوَفَّقِ