ألمْ تَذَرِ العَينُ تَسْهَادَها

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آیا چشم بی‌خوابی و جریان اشک و ته‌کشیدن آن را رها نمی‌کند•ألمْ تَذَرِ العَينُ تَسْهَادَها ⁎ وَجَرْيَ الدموعِ، وإنْفَادَهَا
2. 2شعثا را پس از خواب به یاد می‌آورد، و جای خانه‌ها و میخ‌هایش را•تَذَكَّرُ شَعْثَاءَ، بعدَ الكرَى ⁎ وملقى عراصٍ، وأوتادها
3. 3هرگاه ابری غرنده از ابرهای بهاری بر حیاطش گذشت و بر آن باریده بود•إذا لجبٌ منْ سحابِ الربي ⁎ عِ مرّ بساحتها جادها
4. 4و برخاست و خود را به تو نمایاند با موی بلند و دراز، چون بر او سنگینی می‌کرد•وَقَامَتْ تُرَائِيكَ مُغْدَوْدِناً ⁎ إذا ما تنوءُ بهِ آدها
5. 5و چهره‌ای چون چهرهٔ آهوی بهاری که تپه‌ها و بلندی‌ها را می‌چرد•ووجهاً كوجهِ الغزالِ الربي ⁎ بِ يقرو تلاعاً وأسنادها
6. 6پس شب او را به سوی درختان خاردار بازگرداند، در حالی که از ابر بی‌باران و سرما می‌ترسید•فَأوّبَهُ اللَّيْلُ شَطْرَ العِضَاه ⁎ يخافُ جهاماً وصرادها
7. 7پس اگر مردم، با خوار‌کنندهٔ قبیله و حسودانشان ازدواج نکن•فإمّا هَلَكتُ فَلا تَنْكِحي ⁎ خذولَ العشيرةِ، حسادها
8. 8ستایش را دشنام دادن به آبروی آنها می‌داند، از نابخردی، و هر که سرورشان است دشمن می‌دارد•يرى مدحةً شتمَ أعراضها ⁎ سفاهاً، ويبغضُ منْ سادها
9. 9و اگر یک بار او را سرزنش کردند، و شب‌پوشی رسید، بر آن افزود•وإنْ عاتبوهُ على مرةٍ ⁎ ونابتْ مبيتةٌ زادها
10. 10و مانند من توانست، اما من خود را به آنچه سنگینی می‌کند وا می‌دارم•ومثلي أطاقَ، ولكنني ⁎ أُكلِّفُ نَفْسي الّذي آدَهَا
11. 11به زودی آنچه قبیله از من می‌خواهد به ایشان می‌دهم و وعده‌هایشان را دروغ می‌شمارم•سأوتي العشيرةَ ما حاولتْ ⁎ إليّ، وأكذبُ إيعادها
12. 12و اگر تاوانی بر آن رسید برمی‌دارم و هر که به او نیرنگ زند با شمشیر می‌زنم•وأحملُ إنْ مغرمٌ نابها ⁎ وأضربُ بالسيفِ من كادها
13. 13و یثرب می‌داند که ما در آنجا شیرانی هستیم که یال‌هایشان را می‌افشانند•ويثربُ تعلمُ أنا بها ⁎ أسودٌ تنفضُ ألبادها
14. 14نیزه‌ها را در سینهٔ پهلوانان می‌لرزانیم تا چوب‌هایشان را بشکنیم•نَهُزُّ القَنا في صُدُورِ الكُما ⁎ ةِ، حتى نكسرَ أعوادها
15. 15آن‌گاه که مست شدند و خردها به بازی گرایید و مردم گروه‌هایشان را آوردند•إذا ما انتشوا وتصابى الحلو ⁎ مُ، واجتلبَ النّاسُ أحْشادَها
16. 16و زنان پاکدامن به نیکوکاران گفتند: بدی به او بازگشت از هر که بدان بازگشت•وقالَ الحَوَاصِنُ للصَّالحيـ ⁎ نَ: عادَ لهُ الشرُّ منْ عادها
17. 17ما ناز و نعمت را سپر سختی‌ها ساختیم و در رنج ستون‌هایشان بودیم•جَعَلْنَا النّعيمَ وِقَاءَ البُؤوسِ ⁎ وكنا لدى الجهدِ أعمادها