1. ۱Then a woman said, Speak to us of Joy and Sorrow. And he answered: Your joy is your sorrow unmasked. And the selfsame well from which your laughter rises was oftentimes filled with your tears.آنگاه زنی گفت: از شادی و اندوه برای ما بگو. و او پاسخ داد: شادیِ شما همان اندوهِ بی‌نقابِ شماست. و همان چاهی که خنده‌ی شما از آن برمی‌خیزد، بارها از اشک‌های شما لبریز بوده است.
2. ۲And how else can it be? The deeper that sorrow carves into your being, the more joy you can contain. Is not the cup that holds your wine the very cup that was burned in the potter's oven?و چگونه می‌تواند جز این باشد؟ هر چه اندوه ژرف‌تر در هستی شما کنده شود، شادیِ بیشتری در خود جای می‌دهید. آیا جامی که شراب شما را در خود دارد، همان جامی نیست که در کوره‌ی کوزه‌گر سوخته است؟
3. ۳And is not the lute that soothes your spirit, the very wood that was hollowed with knives? When you are joyous, look deep into your heart and you shall find it is only that which has given you sorrow that is giving you joy.و آیا عودی که روحتان را آرام می‌کند، همان چوبی نیست که با کارد توخالی شده؟ چون شادمان هستی، در دل خود ژرف بنگر و خواهی یافت که تنها همان چیزی به تو شادی می‌بخشد که اندوه نیز به تو داده بود.
4. ۴When you are sorrowful look again in your heart, and you shall see that in truth you are weeping for that which has been your delight. Some of you say, "Joy is greater than sorrow," and others say, "Nay, sorrow is the greater." But I say unto you, they are inseparable.چون اندوهگین هستی، دوباره در دل خود بنگر، و خواهی دید که در حقیقت برای آنچه شادی‌ات بوده گریه می‌کنی. برخی از شما می‌گویید: «شادی بزرگ‌تر از اندوه است»، و دیگران می‌گویند: «نه، اندوه بزرگ‌تر است.» اما من به شما می‌گویم آن‌ها از هم جدایی‌ناپذیرند.
5. ۵Together they come, and when one sits alone with you at your board, remember that the other is asleep upon your bed. Verily you are suspended like scales between your sorrow and your joy. Only when you are empty are you at standstill and balanced.با هم می‌آیند، و چون یکی تنها بر سرِ سفره‌ات با تو می‌نشیند، به یاد آور که دیگری در بسترت خفته است. به‌راستی شما چون ترازویی میانِ اندوه و شادیِ خویش آویخته‌اید. تنها زمانی که تهی هستی، در سکون و توازنی.