1. ۱دوش به رسواشدن عالمیبود سرم بر سر زانو دمی
2. ۲ناخن طبعم پی مضمون بکرعقده‌گشا گشت ز گیسوی فکر
3. ۳معنی باریک گزیدم بسیچون مژه، مو در خره چیدم بسی
4. ۴شب همه شب خاک هجا بیختمبر سر هرکس قدری ریختم
5. ۵شاعر هاجی ز ثناگر به استتیزی شمشیر ز جوهر به است
6. ۶به بود از مدح، خسان را هجابهر تردد نبود سر چو پا
7. ۷شعله چو ساکن شود، افسرده دانزنده که خونش نبود، مرده دان
8. ۸آهن آیینه چو افتد ز نورکس نکند فرق ز نعل ستور
9. ۹جز به هجا، کلک سزاوار نیستمار که زهرش نبود مار نیست
10. ۱۰نشئه دهد انجم و افلاک رازان رگ تلخی که بود تاک را
11. ۱۱گلبن ازان روز که سر پیش کردتربیت خار ز گل بیش کرد
12. ۱۲تلخی من در سخن آید به کارخوش نبود باده شیرین گوار
13. ۱۳هرکه خورد مشتم و گوید سخنمشت خورد بار دگر بر دهن
14. ۱۴نیم کُش از خاک چو برداشت سرکرد تقاضا پی تیغ دگر
15. ۱۵مار طبیعت که ندارد شرنگفرق چه زو تا به طناب دو رنگ؟
16. ۱۶روی طبیعت ز سخن برمتابنور بود ماحصل آفتاب
17. ۱۷بر قلمم دست منه زینهارزهر بود در بن دندان مار
18. ۱۸پیشتر از خصم به تندی مکوشآتش اگر برنفروزد، مجوش
19. ۱۹زان که دهد زاده خود را به بادحامله چون پیشتر از وعده زاد
20. ۲۰لیک تو هم خصم چو افکند تیرضربت تیغ از سر او وا مگیر
21. ۲۱دشمن اگر کوه شود زو ملنگتیغ زبان رخنه نگردد ز سنگ
22. ۲۲کوه که تمکین بود از وی صوابعیب نداند سبکی در جواب
23. ۲۳باده ز تلخی کند آشوب راارّه به دندانه بُرد چوب را
24. ۲۴کوهکنان را نبود غم ز جنگشیشه‌گران راست غم از جنگ سنگ
25. ۲۵تیغ زبان را چو قلم ساز تیزیا چو زبان در پس دندان گریز
26. ۲۶نظم تو را هجو بود پاسبانپیرهن مغز بود استخوان
27. ۲۷جز به هجا نظم نیابد نظامزان که شود پنجه به ناخن تمام
28. ۲۸سر کنم اول ز گروهی سخنطایفه‌ای زشت، نه مرد و نه زن
29. ۲۹رفته ز چشم همه چون شیشه آبکرده شکم‌ها چو سبو پر شراب
30. ۳۰زن نه و چون زن همه دنبال زیبآب نه و رفته همه رو به شیب
31. ۳۱باد چه؟ مشّاطه گیسویشانخاک چه، سیلی‌خور زانویشان
32. ۳۲بس که چو نی هرکسشان داده دمکرده شکمشان چو نی انبان، ورم
33. ۳۳آب حیا رفته ز رخسارشانلای قدح آب رخ کارشان
34. ۳۴شیشه قاروره نه و دم‌به‌دمکرده ز بول دگری پر، شکم
35. ۳۵شب همه شب چون هوس می کنندراه چو کشتی به شکم طی کنند
36. ۳۶خوار به چشم همه کس چون غباردیده چو عینک دو، ولی رو چهار
37. ۳۷مرده هم خورده به رغبت چو گورپخته، ولی خام خورش چون تنور
38. ۳۸رسم فتادن شد از ایشان پدیدچرخ ز افتادن ایشان خمید
39. ۳۹جور و جفا عام شد از کینه‌شانرسم وفا نیست در آیینشان
40. ۴۰دیده گشودم به تماشایشانباز رسیدم به سراپایشان
41. ۴۱یافت نشد بر تن این قوم سستموضع روییدن مویی درست
42. ۴۲کرده به بر جا همه کس را چو دلقره نه و چون راه، گذرگاه خلق
43. ۴۳هر یک ازین قوم پس از سادگیکرده مباهات به قوّادگی
44. ۴۴صورت خود خاک سر کویشاندیده در آیینه زانویشان
45. ۴۵روز همه غاشیه بر دوش همچون مژه شب خفته در آغوش هم
46. ۴۶از بُنه شرم برون برده رختدیده چو آیینه فولاد، سخت
47. ۴۷گرسنه چشمان نفاق و حسدجان حسد را دل ایشان جسد
48. ۴۸کرده وفا را خجل از زندگیداده حسد را خط پایندگی
49. ۴۹در روش خویش مگو کوتهندبا همه‌کس تا همه‌جا همرهند
50. ۵۰صحبت این قوم بود ناپسندنم نبود آینه را سودمند
51. ۵۱گرمی‌شان چون تب مرگ است زشتبی رخ این طایفه دوزخ بهشت
52. ۵۲صحبت این طایفه بی برگ بهزانچه دهد ایزدشان، مرگ به
53. ۵۳گلشن خوبی که خوش آب و هواستتازگی او ز بهار حیاست
54. ۵۴در چمن حسن، ادب آبروستدر گل رخسار، حیا رنگ و بوست
55. ۵۵لاله‌عذاری که حجابش نماندبرگ گلی دان که گلابش نماند
56. ۵۶گل چو شود دستزد خار و خسکی زندش بر سر دستار، کس؟
57. ۵۷حسن بتان را نشناسی به رنگزانکه به میزان ندهد رنگ، سنگ
58. ۵۸باید، اگر رنگ بود در حسابلاله دهد بیشتر از گل، گلاب
59. ۵۹گِل به ازان گل که گلابیش نیستخاک در آن دیده که آبیش نیست
60. ۶۰پاکی دامن ز نکویان نکوستآینه را زخم قفا داغ روست