1. ۱زنده‌دلی بهر تماشای هندرفت ز کشمیر به اقصای هند
2. ۲راهزنی دید، شده خرقه‌پوشلب به جز از ذکر الهی خموش
3. ۳پختگی از هر طرف آموختهچون نفس از گام زدن سوخته
4. ۴وادی تجرید شده منزلشرنگ تعلق نه در آب و گلش
5. ۵رایحه‌ای از نفسش مشک ناببرگ گلی از چمنش آفتاب
6. ۶در همه دل کرده چو اندیشه جابا همه چشمی چو نگاه آشنا
7. ۷فسق به تقویش مبدل شدهآرزوی نفس معطل شده
8. ۸بسته دلش بر کمر از توبه کیشعزم جدالش به جدل‌های پیش
9. ۹از عمل خویش گرفته کنارشسته سیاهی ز بدن صبح‌وار
10. ۱۰کرده به العفو بدل الصبوحچیده گل توبه ز باغش نصوح
11. ۱۱از می حق، مست اناالحق شدهنیستی‌اش هستی مطلق شده
12. ۱۲شسته ز آلودگی نفس، دستماهی توفیق فکنده به شست
13. ۱۳سوخته اعمال بد خویش راساخته مرهم جگر ریش را
14. ۱۴آنچه توان گفت ز بد کان شدهکرده و از کرده پشیمان شده
15. ۱۵بر زره کینه، تغافل‌فروشخرقه رحمت چو سحابش به دوش
16. ۱۶دانه تسبیح ز مژگان تردر کفش از آبله سیراب‌تر
17. ۱۷تافته رو از همه کس بی ریاوز دو جهان، روی به سوی خدا
18. ۱۸کرده سر کوه ندامت مقامآمده قانع به حلال از حرام
19. ۱۹دید جوان زنده‌دلش خیره ماندوز روش روشن او تیره ماند
20. ۲۰گفت به رهزن که چه حال است اینبا همه نقصان، چه کمال است این
21. ۲۱سوی ورع گشت که رهبر تو را؟وز چه شد این ملک مسخر تو را؟
22. ۲۲پیشه تو راهزنی بود و بسبال خود از شهد تو شستی مگس
23. ۲۳گشته‌ای از تیغ به تسبیح شادسبحه و تیغت که گرفته و که داد؟
24. ۲۴قاید راه تو درین ره که شد؟مشتری جنس تو در چه که شد؟
25. ۲۵بادِ که افشاند بهار تو را؟سنگ که زد شیشه کار تو را؟
26. ۲۶نخل تو را بود جز آتش حرامگلشن قدسش ز چه رو شد مقام؟
27. ۲۷راهزن از وی چو شنید این مقالدُر ز صدف ریخت به تقریر حال
28. ۲۸گفت که روزی به هوای درمدربدرم داشت سراغ کرم
29. ۲۹قامت خود چون علم افراختموز مژه چون خامه قدم ساختم
30. ۳۰کس خبر از کعبه جودم ندادراه به بتخانه بخلم فتاد
31. ۳۱از در بتخانه درون آمدمبی درمی یافت که چون آمدم
32. ۳۲خانه‌ای از سیم و زر آراستهبیشتر از خواسته، ناخواسته
33. ۳۳رشک خم باده ز یاقوت نابروزن او، طعنه‌زن آفتاب
34. ۳۴از زر و سیمش در و دیوار پرهمچو صدف فرش زمینش ز دُر
35. ۳۵آب گهر گر حرکت داشتیساحتش از سیل بینباشتی
36. ۳۶بود در آن خانه بتی از رخامبرهمنی برده به پیشش قیام
37. ۳۷ناخنی از پنجه تواناترشسلسله پا شده موی سرش
38. ۳۸رشته جام ساخته زنار اومحض توجه شده در کار او
39. ۳۹دل ز خیال همه پرداختهعشق بتی را بت خود ساخته
40. ۴۰بند تحیر زده بر پا و دستبی‌حرکت مانده چو بت، بت‌پرست
41. ۴۱گفتمش ای بر سر این گنج امیربا قدری سیم و زرم دست گیر
42. ۴۲رخ ز غم زر شده چون زر مرامفلسی آورده بدین در مرا
43. ۴۳من ز فراق درمم خوار و زارخفته تو بر روی درم سکه‌وار
44. ۴۴بخل مکن پیشه به دلسوزی‌امبر تو نوشته‌ست قضا روزی‌ام
45. ۴۵عشق درم در دلم افکنده شورگر تو نبخشی، بستانم به زور
46. ۴۶کیسه تهی، دست تهی، دل تهینیست در افلاس مرا کوتهی
47. ۴۷حسرت زرهای توام کرده داغساخته روشن طمعم را چراغ
48. ۴۸من به سوال از وی و او در جوابلب ز سخن شسته به هفتاد آب
49. ۴۹کرده سکوت ابدی اختیارهمچو زبانی که بیفتد ز کار
50. ۵۰جامه چو بر قد سوالم ندوختچهره‌ام از آتش کین برفروخت
51. ۵۱تا به غضب تیغ برافراشتمتخم وجودش به عدم کاشتم
52. ۵۲بر قفسش تیغ چو روزن گشادمرغ دلش در قدم بت فتاد
53. ۵۳داعیه کردم که ببینم دلشتا چه شد از سجده بت حاصلش
54. ۵۴دست چو بردم به دل بت‌پرستجای دل او بتم آمد به دست
55. ۵۵بس که دلش واله و حیران شدهآینه صورت جانان شده
56. ۵۶آینه‌اش لیک هم‌آغوش زنگعکس در او مانده چو صورت به سنگ
57. ۵۷بر دلش افتاد مرا چون نظرآتش غیرت ز دلم کرد سر
58. ۵۸تیغ فکندم ز میان در زماندامن پرهیز زدم بر میان
59. ۵۹درصدد ترک مناهی شدممحرم توفیق الهی شدم
60. ۶۰کم ز برهمن نه ای، ای خودپرستدامن حق را نگذاری ز دست
61. ۶۱چند چو بهمان و فلان زیستن؟کم ز برهمن نتوان زیستن
62. ۶۲ای به گمان خوش که مگر عاقلیغافلی از خود، که عجب غافلی
63. ۶۳بر هوس خود چو شکست آوریدامن معشوق به دست آوری
64. ۶۴گرچه به هر حرف نهد خامه سرلیکن ازان حرف ندارد خبر
65. ۶۵واله معشوق شو آیینه‌وارکز تو شود صورت او آشکار
66. ۶۶چشمه فیض از دل دانا طلبگوهر سیراب ز دریا طلب
67. ۶۷نغمه ناهید ز ناهید پرسراه به خورشید، ز خورشید پرس
68. ۶۸شعله نماید به خود از نور خویشراه به پروانه مهجور خویش
69. ۶۹تا نکند مرغ، غلط، راه باغهر طرف افروخته گل صد چراغ