در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
قدسی مشهدی
قدسی مشهدی
۱۰۰۱–۱۰۵۶ ق.مشهد
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی میکرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
جستجو در آثار قدسی مشهدی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۴۶۰ اثر
۱
شمارهٔ ۱
زود به کردم من بیصبر داغ خویش را • اول شب میکشد مفلس چراغ خویش را
۲
شمارهٔ ۲
شام خطت گرفته ز صبح آفتاب را • زان روز خوش نمانده جهان خراب را
۳
شمارهٔ ۳
بیحرز شعله نگذرد از پیش داغ ما • پروانه احتراز کند از چراغ ما
۴
شمارهٔ ۴
به پیامی که کند باد صبا یاد مرا • روم از دست ندانم که چه افتاد مرا
۵
شمارهٔ ۵
تا بود گریه کی آباد شود خانه ما؟ • جغد را پای به گل رفته به ویرانه ما
۶
شمارهٔ ۶
اگرچه خدمت مسجد نشد حواله ما • چراغ میکده روشن شد از پیاله ما
۷
شمارهٔ ۷
پژمردگی نبرد بهار از گیاه ما • چون لاله جزو تن شده بخت سیاه ما
۸
شمارهٔ ۸
خوشدل کند خیال تو هجرانکشیده را • آتش گل است دیده گلشنندیده را
۹
شمارهٔ ۹
ز نقش کینه چو پاک است لوح سینه ما • به دوستی که تو هم دل بشو ز کینه ما
۱۰
شمارهٔ ۱۰
از جا نبرد صحبت اهل هوس مرا • آتش نیم که تیز کند خار و خس مرا
۱۱
شمارهٔ ۱۱
تا ز رویش گلستان کردم نگاه خویش را • خود زدم آتش به دست خود گیاه خویش را
۱۲
شمارهٔ ۱۲
ز رشک، باد صبا گرچه سوخت جان مرا • ولی ز برگ گل آراست آشیان مرا
۱۳
شمارهٔ ۱۳
کو سرانجامی که شب روشن کنم کاشانه را • آورم شمع و بدست آرم دل پروانه را
۱۴
شمارهٔ ۱۴
کی حرف ملامت شکند خاطر ما را؟ • خصمی به چراغم نبود باد صبا را
۱۵
شمارهٔ ۱۵
دلبستگی نماند به وارستگی مرا • وارستگی مباد ز دلبستگی مرا
۱۶
شمارهٔ ۱۶
فکند از نظری دیده حسود مرا • ز خویش کرده جدا آتشی چو دود مرا
۱۷
شمارهٔ ۱۷
ز هجر کرد خبردار وصل یار مرا • صلای گشت خزان میدهد بهار مرا
۱۸
شمارهٔ ۱۸
یکی بود به نظر نیستی و هستی ما • تفاوتی نبود در خمار و مستی ما
۱۹
شمارهٔ ۱۹
آتش مزاج من بگذار این عتاب را • چین بر جبین ندیده کسی آفتاب را
۲۰
شمارهٔ ۲۰
خوشم به درد مکن ای دوا عذاب را • مکن مکن که عمارت کند خراب مرا
دربارهی قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی میکرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد.
دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
۱۱۴۵
شعر در دیوان
۴۶۰
غزلیات
۶۵۱
رباعیات
۳۴
مثنویات