1. ۱من چه کسم؟ غم‌زده بی‌کسیبر سر گرداب ملامت خسی
2. ۲نغمه من، ناله شب‌گیر غمدایره‌ام حلقه زنجیر غم
3. ۳آب دم تیشه خورد ریشه‌امسنگ کند تربیت شیشه‌ام
4. ۴مولد من شعله بود چون شررتکیه‌گهم تیغ بود چون کمر
5. ۵بی مدد، از ضعف ننالم چو نیعمر به تلخی گذرانم چو می
6. ۶چون نخورد زخم پیاپی تنم؟چوب ته تیشه گردون منم
7. ۷در جگرم شهد، شرنگی کنددر قدحم باده دورنگی کند
8. ۸راه به جیحون شده از گریه‌امدُر به صدف خون شده از گریه‌ام
9. ۹از گذرم خاک کند سرکشیدر جگرم، آب کند آتشی
10. ۱۰زخم به ناسور سپارد دلمگریه به طوفان نگذارد دلم
11. ۱۱لعل شود خاک چو گیرم به دستزهر شود می، چو شوم می‌پرست
12. ۱۲صبح مرا خنده نیامد به لبعمر تلف شد چو کواکب به شب
13. ۱۳در جگرم بس که فرو برده چنگناخن گردون شده چون لاله، رنگ
14. ۱۴ذره‌صفت بس که تنک‌مایه‌امخاک، تنفر کند از سایه‌ام
15. ۱۵داده دلم ناخن غم را خراجبر سر هدهد زده از شانه تاج
16. ۱۶سایه نیفکنده هما بر سرمتیغ کشیده به سر از هر پرم
17. ۱۷سبزه بود آتش گلخن مرادانه شرارست به خرمن مرا
18. ۱۸زخم مرا مشک بود خانه‌زادلاله من رسته ز خاک مراد
19. ۱۹سینه کوه است پر از ناله‌امداغ سیه‌کاسگی لاله‌ام
20. ۲۰تیره شد از پاس نفس سینه‌امزنگ بود جوهر آیینه‌ام
21. ۲۱خار بود موی چو گل بر تنمحلق فشارد زه پیراهنم
22. ۲۲پیکرم از ثقل نفس دردناکسایه‌ام از ضعف نیفتد به خاک
23. ۲۳پنجه غم می‌کشدم کو به کوشانه کند دست‌درازی به مو
24. ۲۴هیچ دل از سوختنم نیست داغز آتش من برنفروزد چراغ
25. ۲۵همسفرانم همه خرسنگ راههمنفسانم چو نفس عمرکاه
26. ۲۶داغ من از کوشش مرهم خجلسینه چاکم ز رفو منفعل
27. ۲۷پیکرم از رشته زبون‌تر شدهدل ز گره، بار صنوبر شده
28. ۲۸کس نکند رقص به روم و به چینکش به چراغم نرسد آستین
29. ۲۹برق بلا، داغ ز مهجوری‌امسیل فنا، تشنه معموری‌ام
30. ۳۰خون جگر چون نفسم بسته شدلاله و گل در چمنم دسته شد
31. ۳۱چرخ به هر صید که بگشاد شستخورد بر او تیر و مرا سینه خست
32. ۳۲نقش پی مور بود مار منچنبر گردون، گره کار من
33. ۳۳خون دلم باده بی‌غش بودآبخورم چشمه آتش بود
34. ۳۴کار من از خویش برآرد شکستدست مرا بند بود، بند دست
35. ۳۵رشته من در گره افتاده بهمغز نی آنجاست که دارد گره
36. ۳۶غم ز دلم زنگ کدورت بردداغ دلم آب ز ناخن خورد
37. ۳۷بر بدنم، موی کند ارقمییک سر مو نیست ز عیشم کمی
38. ۳۸روز خوش من شب هجران بوددود در آتشکده ریحان بود
39. ۳۹کی دلم از درد حزین می‌شود؟شیشه چو بشکست، نگین می‌شود
40. ۴۰جغد بود مرغ سرایی مراداده خدا گنج عطایی مرا
41. ۴۱تافته همت ز دو عالم سرمقوت پرواز شکسته پرم
42. ۴۲طبع مرا زهر ز می خوشترستتیر نی از ناله نی خوشترست
43. ۴۳چند غبار دل ایران شوم؟چند کنم صبر و پشیمان شوم؟
44. ۴۴نعل سفر کاش در آتش کنمسوی دکن رفته فروکش کنم
45. ۴۵آب دکن شویدم از دل غباربندر صورت شوم آیینه‌وار
46. ۴۶***
47. ۴۷ای ز هوس گشته چنین تیره‌روزآتشی از عشق به دل برفروز
48. ۴۸جلوه حسن است ز دیوار و درکور نه‌ای، بخل مکن در نظر
49. ۴۹ای که دل از غم نخراشیده‌ایعافیت خویش کجا دیده‌ای؟
50. ۵۰هست به هر گوشه بتی جلوه‌گرخفته به چشم تو چو کوران نظر
51. ۵۱سینه بی غم نخراشد کسیسنگ به ناخن نتراشد کسی
52. ۵۲بی‌خردان را نبود غم به دلکشتی خالی ننشیند به گل
53. ۵۳دل به جز از غم نگشاید ز کسلعل به الماس توان سفت و بس
54. ۵۴چشمه سنگ است پر آب زلالچشم تو خشک آمده عینک مثال
55. ۵۵گریه برد جانب مقصود، راهتا نبود قطره نروید گیاه
56. ۵۶دیده چو در گریه بخیلی کندجامه مقصود تو نیلی کند
57. ۵۷داغ غمت گر نبود بر جبینمرگ به از زندگی اینچنین
58. ۵۸گر نبود عشق در آب و گلتمار سیاه است نفس در دلت
59. ۵۹بر جگر آن داغ که ناسور نیستآینه‌ای دان که در او نور نیست
60. ۶۰سنگ‌شود شیشه برای شکستگِل به ازان گل که نه خاریش خست
61. ۶۱خسته نه‌ای، دست به کاری بزنبر چمن عشق گذاری فکن
62. ۶۲گاه چو بلبل جگری می‌خراشگه چو صبا بوی گلی می‌تراش
63. ۶۳عقل برِ عشق ندارد بهاقدر زمرد نپذیرد گیا
64. ۶۴نور رخ مجلس و باغ است عشقآب گل و تاب چراغ است عشق
65. ۶۵عشق بود شبنم گلشن‌فروزعشق بود کوکب افلاک‌سوز
66. ۶۶عشق دهد رخت خرد را به آبشمع چه حاجت به ره آفتاب؟
67. ۶۷عشق بود واسطه بیش و کمعشق بود بانی دیر و حرم
68. ۶۸بر همه جا تافته چون آفتابسوخته اوست چه آتش چه آب
69. ۶۹لب مگشا جز ز پی حرف عشقعمر همان به که شود صرف عشق
70. ۷۰وصل خوش و فرقت جانکاه ازوستفربهی و لاغری ماه ازوست
71. ۷۱تا کندش داغ به تن محترمسینه شده مهر ز سر تا قدم
72. ۷۲بر طرب آن قوم که دل بسته‌اندذوق غم عشق ندانسته‌اند
73. ۷۳عشق مجرد بردت پیش دوستعشق چو مویت به در آرد ز پوست
74. ۷۴گرم‌روانند درین رهگذاربر سر الماس قدم، برق‌وار
75. ۷۵آنچه به جز عشق تو را حاصل استگر همه جان است که بار دل است
76. ۷۶عشق نکویان ز جهان کم مبادگر نبود عشق، جهان هم مباد
77. ۷۷در دل عاشق نکند جا هوسبر سر آتش ننشیند مگس
78. ۷۸غم نفروشند به سیم دغلخاک، لگد کی خورد از پای شل؟
79. ۷۹تا نکنی صاف دل از تیرگیدر طلب عشق مکن خیرگی
80. ۸۰ساغر این شعله همان آتش استپیرهن نشئه، می بی‌غش است
81. ۸۱عشق نسوزد دل افسرده راخاک فشانند به سر مرده را
82. ۸۲قابل غم، جان بلاکش بودهیزم این شعله ز آتش بود
83. ۸۳قرص مه و مهر به خوان فلکبی نمک عشق، ندارد نمک
84. ۸۴عشق کشد سلسله بر استخوانرسم بود دام کشیدن نهان
85. ۸۵زنده عشقند چه مرد و چه زننیست درین باب کسی را سخن
86. ۸۶عقل بود بهر هوس چاره‌سازعشق ز هر عقل بود بی‌نیاز
87. ۸۷بند و جنون ناخن و خارا بودکی روش شعله مدارا بود؟
88. ۸۸گرچه نم از خاک برد آفتابدجله نگردد ز فروغش سراب
89. ۸۹جز سخن عشق زبان هرچه راندچون سخن لال نفهمیده ماند
90. ۹۰ختم کنم بر سخنش چون نفسبر کفنم عشق نویسند و بس