1. ۱سفیده دم که مسافر شدم ز ملک هراچو شب به همرهی کاروان بخت سیاه
2. ۲ز دوستان دو سه تن بهر خیر باد رفیقچو بحر غم همه لبریز موج ناله و آه
3. ۳یکی به نوحه طرازی که کاشکی پس ازینسیاه‌پوش نشیند به مرگ دیده نگاه
4. ۴چو نوبهار وصال از سموم هجران سوختدگر چه حاصل ازین مهره سپید و سیاه
5. ۵یکی به گریه که بر ماگرت ترحم نیستعذاب خویش چو دیوانگان عشق مخواه
6. ۶دلت مرادپرستی از آن گیاه آموختکه از نسیم بهاران برد به شعله پناه
7. ۷به دست شوق سفر لیکن من چنان عاجزکه با تجمل صرصر تحمل پر کاه
8. ۸چنان ز هر مژه طوفان گریه موجی زدکه تا به منزل رفتم به زور پای شناه
9. ۹فرو گرفتم بار و به نوحه بنشستمچو زخم بر دل ماتم کشان بخت سیاه
10. ۱۰هزار لخت به دامان دل مسافر شدهمه ز حب وطن در خروش واشوقاه
11. ۱۱ربود خوابم و ای کاش خواب مرگ بدیکه تا به صبح قیامت نگشتمی آگاه
12. ۱۲که ناگه از در اندیشه‌ام درآمد دوستچنان که گشت مبرهن حدیث یوسف و چاه
13. ۱۳پس از نسیم نفس بشکفاند غنچه و گفتبه معجزی که مسیحا فکند در افواه
14. ۱۴مرا که بود جمال آفتاب نه خرگاهبه نیم روز جدایی شده‌ست یک شبه ماه
15. ۱۵بهار حسن که هرگز خزان ندیده گلشکنون نسیم از آن می‌برد به شعله پناه
16. ۱۶ز فرقت تو نظر بر نظر بگرید خونز حسرت تو نفس بر نفس ببندد راه
17. ۱۷من این چنین و تو در خواب ناز شرمت بادبه گریه گفتمش ای پادشاه حسن سپاه
18. ۱۸جگر نماند چسان از نفس فشانم خوننفس نماند چسان از جگر برآرم آه
19. ۱۹هزار ساله تماشا ذخیره بود و نشدبه قحط سال وصال تو قوت نیم‌نگاه
20. ۲۰فراق را دو علاجست پیش از آنکه کندمزاج داغ جگر را فساد شعله تباه
21. ۲۱یکی وصال و گر بخت آن نباشد مرگبه داد اگر نرسد مرگ هم معاذ الله
22. ۲۲وصال خود چه حدیثست طرفه آنکه شدستشکسته دست من از دامن اجل کوتاه
23. ۲۳کنون چه چاره کنم هم مگر دوا بخشدزیارت حرم پادشاه عرش پناه
24. ۲۴امام ثامن ضامن علی بن موسیگزیده گوهر بحر علی ولی الله
25. ۲۵زهی جلال که کونین نیم لمعه اوستچو بر سپهر معالی زند مهش خرگاه
26. ۲۶به عرش نسبت این آستان چگونه کنمبریست دامنش از گرد ذلت اشباه
27. ۲۷وگر ز بی‌خردیها لب این ترانه زندچنان بود که ستایی ثواب را به گناه
28. ۲۸کدام عرش بود این چنین که سجادشبه جای گرد فشانند معجزه ز جباه
29. ۲۹سپهر آمد و قندیل مهر و ماه آوردهزار مرتبه افزون نیاز این درگاه
30. ۳۰بدان امید که شاید بدین وسیله چو عرشدرین اساس مقدس لباس یابد راه
31. ۳۱ولی به ظلم چو آن بی‌گناه متهم استکنند دورش ازین آستان به صد اکراه
32. ۳۲هنوز جبهه هستی نداشت خیل وجودکه بود سجده این آستان غذای جباه
33. ۳۳به عهد تو می توحید درنمی‌گنجدبه ظرف اشهد ان لا اله الا الله
34. ۳۴ز نور روی تو خورشید مضمحل گرددچنانچه ظلمت شب از فروغ چارده ماه
35. ۳۵بری چو رخت اوامر قدر بود خیاطتنی چو تار نواهی قضا بود جولاه
36. ۳۶لوای عفو تو گر سایه بفکند چه کنددر آفتاب عقوبت گناهن نامه سیاه
37. ۳۷اگرچه کعبه طاعت مقدس است ولیکبت غرور نداند کلیسیای گناه
38. ۳۸زهی حریم جلالی که خادمان درشکنند تربیت حاملات عرش اله
39. ۳۹ز بس نیاز سرشتند سجده خوش آردبه دست چین غضب گر بیفشرند جباه
40. ۴۰شود خزان معاصی بهار عالم قدسگر از لوای شفاعت کنند زیب گناه
41. ۴۱شها زمانه بدمهر بعد چندین سالکه شد نصیب لبم خاکبوس این درگاه
42. ۴۲لب دعا نگشاده هنوز زخم جگرنکرده غسل زیارت هنوز شعله آه
43. ۴۳هنوز غنچه رحمت نکرده خنده عفوهنوز شبنم غفران نشسته روی گناه
44. ۴۴بر آن سرشت که زنجیر هجر در گردنکشان کشان بردم جانب شهادتگاه
45. ۴۵اگر ز بندش امان یافتم زهی طالعوگر شهید شوم خونم از زمانه مخواه
46. ۴۶همیشه تا که مهین مطبخ جلال تراسپهر پیر شود هیمه‌کش به پشت دوتاه
47. ۴۷تهی ز نعمت مدحت مباد دست و دلمبجز ثنای تو وردم مباد بی‌گه و گاه
48. ۴۸زتاب حشر چو خون فسرده جوش زندشود ز موجه جوش جگر نفس گمراه
49. ۴۹به گوش هوش رسانم سروش یا عبدیبده به دست امیدم برات نجیناه