1. ۱صبحدم چون در خروش آمد شیدای منجرخ را بنشاند در خون چشم شب‌پیمای من
2. ۲مرده بودم لیک باز انگیختندم زانکه بودصبح رستاخیز شام این شب یلدای من
3. ۳تار آن چنگم که چون مضراب غم بر من زنندجای افغان شکر برخیزد ز سر تا پای من
4. ۴گر ننالم به که از تاثیر چرخ واژگونپنبه گوش جهان شد بانگ واویلای من
5. ۵دیده‌ام دریا شد و ترسم که روح نوح راباز در کشتی نشاند موجه دریای من
6. ۶شاهد مقصود چون در جلوه آید آن گهمنیست فرق از یده من تا دگر اعضای من
7. ۷گریه چون آرد شبیخون پای تا سر دیده‌امهر سر مو بر بدن مژگان خون‌پالای من
8. ۸جوهرم را زین چهار ارکان سرشت ایزد چو خواستمایه اندوزی برای چشم طوفان‌زای من
9. ۹ورنه در میزان هستی و ترازوی وجودمن چو هیچم هیچ بایستی همه اجزای من
10. ۱۰بس که از من دوزخ بی‌اعتباری تافتندگشت یاد من بهشت خاطر اعدای من
11. ۱۱یک جهان دردم برانگیزند از دل هر نفسمن همانا محشر دردم دلم صحرای من
12. ۱۲روی بهروزی ندیدم در جهان زان رو که بوددایم اندر حسرت امروز من فردای من
13. ۱۳در بیابان قیامت ره نیابد هیچ کسگر مرا فردا برانگیزند با غمهای من
14. ۱۴من ز ضعف از جا نیازم خاست وز غم آسمانهر نفس بند گران‌تر می‌نهد بر پای من
15. ۱۵بس که کاهیدم اگر یابم حیات جاودانهستیم ناید گران بر خاطر اعدای من
16. ۱۶جذب عشق‌ست این که گر آیینه‌ام گردد غبارهمچنان بر جا بماند صورت لیلای من
17. ۱۷خانمان خود به سیلاف فنا دادم که بودهستیم نامحرم اندر خلوت عذرای من
18. ۱۸شمع با پروانه می‌گفت از وفاداری شبیکای فلان تا چند سوزی زآتش سودای من
19. ۱۹در خروش آمد همی پروانه کای آرام جانتو جمال افروز و آتش زن ز سر تا پای من
20. ۲۰من همان آیینه‌ام کاین زندگی زنگ من‌ستصیقلم خاکستر جسم الم‌فرسای من
21. ۲۱آتشین لعلی پی آویزه گوش خردباز آورد ارمغان طبع سهی بالای من
22. ۲۲من کیم روح‌الله و چرخ تجرد جای منکیستند اجرام علوی تا شوند آبای من
23. ۲۳نی غلط گفتم که از روح‌اللهی آبستن‌ستبی‌دم روح القدس هر عضوی از اعضای من
24. ۲۴لب به کام دل نیالایم اگر صد ره سپهرسر ز پای خویش برگیرد نهد بر پای من
25. ۲۵هم به سوی خود گرش نسبت دهم خندد خردبس که دامن بر دو کون افشاند استغنای من
26. ۲۶مستم و این گنبد نیلوفری خمخانه‌اموین طبایع همچو خشتی بر سر خمهای من
27. ۲۷نی خطا کردم که من هم خود خم این باده‌اماینک از جوش درون می‌ ریزد از لبهای من
28. ۲۸این می ار خواهی در گنج خرد را برگشایتا فروشد با دماغت نشئه‌ی صهبای من
29. ۲۹ور نه کی از نشئه‌ی این باده یابی بهره‌ایگر شوی لبریز از آن چون ساغر مینای من
30. ۳۰من همان بستان سرسبزم که رضوان حلقه زدبر در دریوزه پیش بوستان پیرای من
31. ۳۱خاطرم دریای فیض و صد چون صبح صادقندچون سراب تشنه‌لب بر ساحل دریای من
32. ۳۲بخت سودای دو عالم فکرتم زین‌سان که هستآفرینش کاسه‌لیس مطبخ سودای من
33. ۳۳طفل مهد نیستی بودم من و می‌خواند عقلدرس دانش در دبستان دل دانای من
34. ۳۴خون همی خوردم در ارحام طبایع من که بودکن فکان تنگ شکر از کلک شکرخای من
35. ۳۵گوهر پاکم همی سرحلقه روحانیانمعدنم خاک هری مشهد همی منشای من
36. ۳۶از نسب هرگز ننازم لیکن از نازم سزدزانکه مسجود ملایک بوده‌اند آبای من
37. ۳۷از یکی سو اختر برج ولی‌اللهیمخواری من شاهدی بر صدق این دعوای من
38. ۳۸وز دگر سو نوگل بستان انصارم که هستجد من پیر هرات آن مقصد و ملجای من
39. ۳۹از پی وحی معانی دوش چون روح‌القدسبال‌افشان اندر آمد از در مأوای من
40. ۴۰چون مقدس گوهرم را دید حیران ماند و گفتکز چه جوهر آفریدت ایزد دانای من
41. ۴۱گفتمش این خود ندانم اینقدر دانم که هستاز نفاق و کینه و بغض و حسد اجزای من
42. ۴۲از خلاف صورت و سیرت خلاصم ور ترااندرین شکی بود شاهد برین مولای من
43. ۴۳پادشاه انس و جن سلطان علی موسی رضاقبله جان من و دین من و دنیای من
44. ۴۴آنکه تا خود را سگ آن آستان خواندم گرفتعرصه آفاق را آوازه و غوغای من
45. ۴۵سر عشقی بودم اندر سینه گیتی نهانکرد گلبانگ اناالحق عاقبت افشای من
46. ۴۶در گلم تا مهر آن حضرت سرشتند از شرفخیمه زان سوی قدم زد گوهر یکتای من
47. ۴۷گرچه بود از دودمان ممکنات اصلم ولیکخلعت امکان نیامد راست بر بالای من
48. ۴۸مرتضای قدرت آن خونریز بتهای غرورگر گذارد پای بر دوش دل دانای من
49. ۴۹از علو استغفرالله شاید ار نارد فروسر به تاج اصطفی هم فرق فرقدسای من
50. ۵۰موج‌زن گردد چو در دل مهر تو گرداب‌وشدر طواف آیند گرد من همه اعضای من
51. ۵۱گر شوم خاک ره خود چون تو باشی مقصدمتوتیا آسا شود در دیده من جای من
52. ۵۲تا شدم بر گرد کویت دوره‌زن چون آسمانهست تا هستم سر من در سجود پای من
53. ۵۳چون دبیر فکرم از دست خرد گیرد قلمتا نگارد مدحتت بر دفتر انشای من
54. ۵۴از نشاط پای‌بوس مدح تو معنی به خودآن چنان بالد که تنگ آید دل دریای من
55. ۵۵تا فشاندم تخم مهرت در زمین اعتقادشد بهارستان معنی طبع خلدآسای من
56. ۵۶زنده طبعم از ولایت ورنه اندر اصل خویشمن بیابان فنا و روح من عنقای من
57. ۵۷بر امید آنکه شاید آردش در عقد خویشگاه مدح‌آرائیت طبع سخن‌پیرای من
58. ۵۸لاف عصمت می‌زند چندان که می‌شاید اگردر نکاح لفظ ناید شاهد معنای من
59. ۵۹آستانت طور و انوار تجلی جوهرشمن کلیم‌الله و کلک من ید بیضای من
60. ۶۰ز التماس رب ارنی فارغم کردند لیکهم ز فیض خاک کویت دیده بینای من
61. ۶۱گفت از روی تواضع چاکرت را جبرئیلکای مقدس جوهرت در نیکوی همتای من
62. ۶۲چاکرت زد بانگ بر جبریل کای گستاخ طبعباز نشناسی همانا گوهر یکتای من
63. ۶۳من گدای آن درم کز قدر هر جا پا نهمقبله روحانیان گردد نشان پای من
64. ۶۴چون ز مدح خادمان درگهت آبستن استاین صدفهای معانی در ته دریای من
65. ۶۵شکوه‌ها دارم فلک قدرا هم از اقران خویشکز ستمشان بر فلک شد بانگ هایاهای من
66. ۶۶من حیات خویش دانمشان ولیک ایشان چو مرگدر کمین آنکه کی جایی بلغزد پای من
67. ۶۷این گروه بی‌مروت را که صد ره خاک شددر ره اخلاصشان جسم الم‌فرسای من
68. ۶۸دوست دارمشان ولیکن دشمن جان منندخون من در گردن این ساده‌لوحی‌های من
69. ۶۹گرچه عقرب‌مشربند و همچو عقرب بی‌بصرلیک احول جمله گاه عیب دیدنهای من
70. ۷۰صاحبا چون روز رستاخیزم از شرم گناهعرصه محشر بگیرد نعره واوای من
71. ۷۱چاکرم خوان تا ز روی فخر آید در طوافرحمت ایزد همی بر گرد عصیانهای من
72. ۷۲کارشان سهل‌ست گر حفظ تو تعویذم دهدای حریم آستانت مسجد اقصای من