1. ۱ای دل غذای روح ازین خاکدان مخواهطوفان درین تنور مهیاست نان مخواه
2. ۲گر خانه‌زاد درد‌دلی از دوا گریزور خوش‌نشین پنجه گرگی شبان مخواه
3. ۳در نوش نیش غرقه‌شو و کام دل مجویدر‌کام تیغ غوطه زن و قوت جان مخواه
4. ۴گر گنج‌های غم دهدت آسمان بگیرنو کیسه گر دو کون دهد رایگان مخواه
5. ۵با عشق اگر نبرد نمایی ظفر مجویور ناله ای شهید شود خون آن مخواه
6. ۶در آرزوی زمزمه العطش بمیروز هر سراب تشنگی جاودان مخواه
7. ۷الماس سوده گر دو جگر لخت لخت کناما شمیم راحت این گلستان مخواه
8. ۸دریای ناله باش و مزن موجه خروشوز خامشی هم ار بتوانی زبان مخواه
9. ۹از نوحه کام تر کن و آب خضر مجویاز ناله زخم پرکن و مرهم بر آن مخواه
10. ۱۰چون خس مزن به دامن هر موجه دست عجزقوت نهنگ حادثه گرد و کران مخواه
11. ۱۱از دیده زخم‌وار ز هجران تیغ کینخون پاش سیل سیل وز قاتل امان مخواه
12. ۱۲گردی چو جوهر ار ز جگر گوشه‌های تیغآنجا ز سلسبیل شهادت نشان مخواه
13. ۱۳نشکسته ماند ار به مثل آبگینه‌اتهمت گزین و سنگ ستم ز آسمان مخواه
14. ۱۴آبی که شوید از چمنت گرد رنگ و بویجز از سحاب تشنه لب مهرگان مخواه
15. ۱۵سری که خنده تتبر کف مشاطگان زندجز در بیاض ناصیه زعفران مخواه
16. ۱۶رازی که خونه ز ریشه اکسیریان کشدجز در سواد نسخه باد خزان مخواه
17. ۱۷بر تیغ نه گلو و ز حرمان که کیمیاستاین مشت خاک را پس ازین کامران مخواه
18. ۱۸ور مژده شهادت آرند روز حشربهر نثار مقدم این مژده جان مخواه
19. ۱۹لبریز اگر شوی چو گل از زخم عافیتمرهم زنوک خنجر و نیش سنان مخواه
20. ۲۰چون داغ دل ز بیم شبیخون خرمیبر بام و در ز شعله غم پاسبان مخواه
21. ۲۱ور نوبهار آفت بیَ‌برگیت شوددر خنده نشاظ بغلط و امان مخواه
22. ۲۲صفرای بختت ار فکند در تب مرادآب از ترنج دست زد آسمان مخواه
23. ۲۳خود را به دوش آه سحر بند چون شراربر بام این سرا به ازین نردبان مخواه
24. ۲۴همت به خواست تن ندهد ورنه گفتمیکز کاینات هیچ بجز ترک آن مخواه
25. ۲۵امکان و احتیاج وگر زانکه توامندجز نعمت غنا و غنی جهان مخواه
26. ۲۶یعنی علی موسی جعفر که عقل گفتجز آستانش ترجمه لامکان مخواه
27. ۲۷ای روح قدس بر پر و بال دلم نشیناحرام قرب را به ازین هم‌عنان مخواه
28. ۲۸آن گوهری که در طلبش بال و هم سوختجز در محیط این صدف از وی نشان مخواه
29. ۲۹می‌گفت دوش جوهر اول به قدر خویشبهتر ز کوی او وطنی در جهان مخواه
30. ۳۰ناگاه زد محیط قدم موجه عتابکای خنده عدم لب جهل آشیان مخواه
31. ۳۱در شعله ادب پر و بال طلب بسوزآن کبریای ماست تو راه‌انداز آن مخواه
32. ۳۲قهرش گرت غذای شرار غضب کندرحمت ز ایزد و مدد از قدسیان مخواه
33. ۳۳ور لطف او دو کون کند بر دل تو عرضجز ریش سینه و نفس خون‌چکان مخواه
34. ۳۴ای طبع هرزه سنج فصیحی نفس بسوزاعجاز نعت از لب افسانه خوان مخواه
35. ۳۵مرات کل ز صورت این آرزو گداختتو منقبت طرازی او زین بیان مخواه
36. ۳۶از بهر نعت او لب جبریل وام کناین جوهر کمال ز تیغ زبان مخواه
37. ۳۷پایان چو نیست سلسله‌های مراد راتفصیل چون دهم که فلان و فلان مخواه
38. ۳۸نقد دوکون را خردت بر محک زدستزین آستان مراد جز این آستان مخواه
39. ۳۹ما اندرین حریم و در فیض بسته نیستزین بیش معجز از در این دودمان مخواه