تقول كليب حين مثت سبالها

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1کلیب، آن‌گاه که سبیلشان انبوه شد و از هر سوی مرغزارشان سبز گشت، می‌گوید•تَقُولُ كُلَيْبٌ حينَ مَثّتْ سِبَالُهَا ⁎ وَأخْصَبَ مِنْ مَرُّوتِهَا كُلُّ جانِبِ
2. 2برای بره‌های گله‌هایی که مادرش چراند تا پیری بر موهای پیشانی‌اش نشست•لِسُؤبَانِ أغْنَامٍ رَعَتْهُنّ أُمُّهُ ⁎ إلى أنْ عَلاها الشّيْبُ فَوْقَ الذّوَائبِ
3. 3آیا تو نیستی آن‌گاه که قعساء پشتش لاغر شد، خواستگار خاندان بسطام بن قیس شوی•ألَسْتَ إذا القَعْسَاءُ أنْسَلَ ظَهرَها ⁎ إلى آلِ بِسْطامِ بنِ قَيسٍ بِخاطِبِ
4. 4با دو پسر جعال روبه‌رو شدند، و خران گویی برایشان کنده بودند و قوم عمامه‌کج•لَقُوا ابْنَيْ جِعَالٍ وَالجِحاشُ كأنّها ⁎ لَهُمْ ثُكَنٌ وَالقَوْمُ مِيلُ العَصَائبِ
5. 5پس گفتند: شما را در گرمای خود چه شده؟ از ترس است یا گرد ریان بازیگری می‌کنید•فَقالا لَهُمْ: ما بالكُمْ في بِرَادِكُمْ ⁎ أمِنْ فَزَعٍ أمْ حَوْلَ رَيّانَ لاعبِ
6. 6گفتند: شنیدیم که حدراء را شوهر دادند به صد شتر بلندکوهان و گردن‌افراز•فَقالُوا: سَمِعنا أنّ حَدرَاءَ زُوّجَتْ ⁎ على مائَةٍ شُمِّ الذُّرَى وَالغوَارِبِ
7. 7و ما میراث دیرین بز داریم گویی مهره‌های ظفاری‌اند که بر سینه‌هاست•وَفِينَا مِنَ المِعْزَى تِلادٌ كَأنّهَا ⁎ ظَفَارِيّةُ الجَزْعِ الّذي في التّرَائِبِ
8. 8با آن‌ها زنان گران‌بهای خود را نکاح کردیم و هر خونی از ما بر آن‌ها واجب است•بِهِنّ نَكَحْنَا غَالِيَاتِ نِسَائِنَا ⁎ وَكُلُّ دَمٍ مِنّا عَلَيْهِنّ وَاجِبِ
9. 9گفتند: برگردید که ما بر شما از دست هر بلندمرتبه‌ای از ربیعه که شورشگر است بیم داریم•فَقالا: ارْجِعُوا إنّا نَخَافُ عَلَيْكُمُ ⁎ يَدَيْ كُلّ سَامٍ منْ رَبيعَةَ شاغِبِ
10. 10اگر برنگردید نیایید، و از شما کسی است که گوشی دارد جز زخم‌های رنج‌آور•فَإلاّ تَعُودوا لا تَجيئُوا وَمِنْكُمُ ⁎ لَهُ مِسْمَعٌ غَيرُ القُرُوحِ الجَوَالِبِ
11. 11اگر هم‌شأن حدراء بودی، بر دارمی میان لیلی و غالب سرزنش نمی‌شدی•فَلَوْ كنتَ من أكفاءِ حَدرَاءَ لمْ تَلُمْ ⁎ على دارِميٍّ بَينَ لَيْلى وَغَالِبِ
12. 12پس مانند او را از مانند آنان بگیر، سپس با مالی که از چراگاه و دور داری سرزنششان کن•فَنَلْ مِثْلَها مِنْ مِثْلِهِمْ ثُمّ لمُهمُ ⁎ بما لَكَ مِنْ مالٍ مُرَاحٍ وَعازِبِ
13. 13و بیم دارم که اگر از آنان خواستگاری کنی بر تو بگذرد آن‌چه بر یسار دختران نوخاسته گذشت•وَإني لأخشَى إنْ خَطَبْتَ إلَيْهِمُ ⁎ عَلَيكَ الذي لاقَى يَسارُ الكوَاعِبِ
14. 14و اگر از من بخششی می‌پذیرفتند، آن را به خاندان زیق می‌راندم از غلام همتراز•وَلَوْ قَبِلُوا مِنّي عَطِيّةَ سُقْتُهُ ⁎ إلى آلِ زِيقٍ مِنْ وَصِيفٍ مُقارِبِ
15. 15آنان پیش از من ضرار را داماد کردند و لقیط را دادند، و آنان در نسب هم‌تراز ماییم•هُمُ زَوّجوا قَبلي ضِرَاراً وَأنْكَحُوا ⁎ لَقيطاً وَهُمْ أكْفَاؤنَا في المَنَاسِبِ
16. 16و اگر خورشید دخترانش را به ستارگان بدهد، ما پیش از اختران ایشان را می‌گرفتیم•ولَوْ تُنكِحُ الشّمْسُ النّجومَ بناتِها ⁎ إذاً لَنَكَحْناهُنّ قَبْلَ الكَوَاكِبِ
17. 17و اقوام هیچ همسر آزاده‌ای را از مردم نخواستند مگر از تو یا از محارب•وَمَا استَعْهَدَ الأقوامُ من زَوْجِ حرّةٍ ⁎ من النّاسِ إلاّ مِنكَ أوْ من مُحارِبِ
18. 18شاید تو بر حدراء سرزنش کرده‌ای که بز را بر هر دوشنده‌ای برگزید•لَعَلّكَ في حَدرَاءَ لُمتَ على الذي ⁎ تَخَيّرَتِ المِعْزَى عَلى كُلّ حالِبِ
19. 19بخشش عطیه یا صاحب دو برد، گویی عطیه شوهر ماده‌خر و سوارش است•عَطِيّةَ أوْ ذي بُرْدَتَينِ كَأنّهُ ⁎ عَطِيّةُ زَوْجٍ لِلأتَانِ وَرَاكِبِ