تمنى ابن مسعود لقائي سفاهة

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ابن مسعود از سر نابخردی آرزوی دیدار مرا کرد؛ همان روز سخنی ناروا و شوم گفت•تَمَنّى ابنُ مَسعُودٍ لِقائي سَفَاهَةً ⁎ لَقَد قالَ حَيْناً يَوْمَ ذاكَ وَمُنكَرَا
2. 2ای پسر خالد، هرگاه با گروهی از ما روبه‌رو شوی که پیش‌قراول لشکرند یا دسته‌ای را می‌رانند•مَتى تَلْقَ مِنّا عُصْبَةً يا ابنَ خَالِدٍ ⁎ رَبيئَةَ جَيشٍ أوْ يَقودونَ مِنْسَرَا
3. 3هدر خواهی شد اگر نیزه‌های ما به تو برسد و در تیرگی غبار افکنده و پراکنده رها شوی•تَكُنْ هَدَراً إنْ أدرَكَتْكَ رِماحُنا ⁎ وَتُترَكَ في غَمّ الغُبَارِ مُقَطَّرَا
4. 4مرگ‌هایی که زمانی مقدّر را پیش می‌راندند، دیدار تو با گروهی از ما را برایت تقدیر کردند•مَنَتْ لَكَ مِنّا أنْ تُلاقيَ عُصْبَةً ⁎ حِمَامُ مَنَايَا قُدْنَ حَيْناً مُقَدَّرَا
5. 5بر اسبان اعوجی که سینه‌هایشان گویی نیزه‌های سیسجان است که آبش فرو نشسته•عَلى أعْوَجِيّاتٍ، كَأنّ صُدُورَهَا ⁎ قَنا سَيْسَجانٍ مَاؤهُ قَدْ تَحَسّرَا
6. 6لاغرانی که نیزه‌هایشان برای نرینه‌هایشان تراشیده می‌شود، و آنان را از رهبران دسته‌ها لاغر و تنومند می‌بینی•ذَوَابِلَ تُبْرَى حُولُها لِفُحُولِهَا ⁎ تَرَاهُنّ مِنْ قَوْدِ المَقانِبِ ضُمَّرَا
7. 7چون بانگ ستم‌های تیز را شنیدند، سوارانشان تند از بند چرم، چپ را به راست کشیدند•إذا سَمِعَتْ قَرْعَ المَساحِلِ نَازَعَتْ ⁎ أيَامِنُهُمْ شَزْراً مِنَ القدّ أيْسَرَا
8. 8سخت‌ترین مردان قوم میان نرینه‌هایشان با ریسمان‌هایشان می‌رانند از ترس آن‌که شکسته شوند•يَذُودُ شِدادُ القَوْمِ بَينَ فُحُولِها ⁎ بِأشْطانَهَا مِنْ رَهْبَةٍ أنْ تُكَسّرَا
9. 9و هر جوانی که شانه‌هایش برهنه است و باد سوزان پروین رنگش را دگرگون کرده است•وَكُلُّ فَتىً عَارِي الأشاجعِ لاحَهُ ⁎ سَمُومُ الثّرَيّا لَوْنُهُ قَدْ تَغَيّرَا
10. 10بر هر مرکب فرمانبرِ شب‌روِ رادنی، که توله‌ای فربه را پیش می‌راند•على كُلّ مِذْعانِ السُّرَى رَادِنِيّةٍ ⁎ يَقُودُ وَأىً غَمرَ الجِرَاءِ مُصَدَّرَا
11. 11دم‌بلند، در لای شنزار فرورفته، آن‌گاه که ریشه‌ها به او رسیدند حاضر شد•شَديدَ ذَنوبِ المَتنِ مُنغَمِسَ النَّسا ⁎ إذا مَا تَلَقَّتْهُ الجَراثيمُ أحْضَرَا
12. 12و چه بسا رئیسی که نیزه‌های ما او را رها کردند و خون سرخ از درون سینه‌اش می‌ریخت•وَكَمْ مِنْ رَئِيسٍ غَادَرَتْهُ رِماحُنا ⁎ يمُجّ نجيعاً مِنْ دَمِ الجَوْفِ أحْمَرَا
13. 13و ما بامدادان در روز قراقر بر قبیله تاختیم با سپاهی چون ستون‌های یمامه، سخت و درهم•وَنَحْنُ صَبَحْنا الحَيَّ يَوْمَ قُرَاقِرٍ ⁎ خَميساً كأرْكانِ اليَمامَةِ مِدْسَرَا
14. 14و ما در روز زمین سخت ضریه پناه دادیم و در روز عینین منقر را بازداشتیم•وَنَحْنُ أجَرْنَا يَوْمَ حَزْنِ ضَرِيّةٍ ⁎ وَنَحنُ مَنَعنا يَوْمَ عَيْنَينِ مِنقَرَا
15. 15و ما طی را از کوه‌هایشان فرود آوردیم و جعفر را از بلندی‌های غور فرود آوردیم•وَنَحْنُ حَدَرْنَا طَيّئاً عَنْ جِبَالِها ⁎ وَنحنُ حدَرْنا عن ذُرَى الغَوْرِ جَعفَرَا
16. 16با سپاهی انبوه و روان که نشانه‌ها برایش بازمی‌گردند، چون از منزلی بامدادان یا نیمروز کوچ کند•بِأرْعَنَ جَرّارٍ تَفِيءُ لَهُ الصُّوَى ⁎ إذا ما اغتَدى من مَنزِلٍ أوْ تهَجّرَا
17. 17او را ستاره‌ای است روشن چون خورشید بر آید، در آن ما را زره‌پوشان و برهنه‌ها می‌بینی•لَهُ كَوْكَبٌ إذ ذرّتِ الشمسُ وَاضحٌ ⁎ تَرَى فيهِ مِنّا دارِعِينَ وَحُسَّرَا
18. 18پدرم روزی که فارس با لشکرهایش آمد، بر پایهٔ سرزمین، سرور برجسته را بازگرداند•أبي يَوْمَ جَاءتْ فَارِسٌ بجُنُودِها ⁎ على حَمَضَى رَدّ الرّئيسَ المشَوَّرَا
19. 19بامداد رفت و بیل‌های اسبان میان خودشان می‌کوبید و در روز پاسداری ناتوان نبود•غَدا وَمَساحي الخيْلِ تَقْرَعُ بَيْنَها ⁎ وَلمْ يَكُ في يَوْمِ الحِفاظِ مُغَمِّرَا
20. 20گویی تنه‌های نخل، چون اسبان پیشتازشان از میان گلگون و سرخ‌مو او را فراگرفتند•كَأنّ جُذُوعَ النّخْلِ لمّا غَشينَهُ ⁎ سَوَابِقُها مِنْ بَينِ ورْدٍ وَأشْقَرَا