أنا ابن ضبة فرع غير مؤتشب

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1من پسر ضبه‌ام، شاخه‌ای ناآمیخته، که شهاب من بر شعلهٔ خاموش‌شونده بالا می‌رود.•أنا ابنُ ضَبّةَ فَرْعٌ غيرُ مُؤتَشَبِ ⁎ يَعْلو شِهابي لَدى مُستَخمَدِ اللَّهبِ
2. 2سعد بن ضبه مرا به تپه‌ای می‌رساند که بر تپه‌ها در عزت و حسب بالا می‌رود.•سَعْدُ بنُ ضَبّةَ تَنْمِيني لِرَابِيَةٍ ⁎ تَعْلُو الرّوَابيَ في عِزٍّ وَفي حَسَبِ
3. 3چون در بالای آن فرود آیی، پیش از من پاسدارانی از انبوه بیشه‌اش می‌بینی.•إذا حَلَلْتَ بِأعْلاهَا رَأيْتَ بِهَا ⁎ دُوني حَوَامَي من عِرّيسها الأشِبِ
4. 4بازدارندگان زنان خود در بامداد هراس؛ و زننده‌ی قوچ‌های ابر پرغرش.•المانِعِينَ غَداةَ الرّوْعِ نِسْوَتَهُمْ؛ ⁎ وَالضّارِبِينَ كِبَاشَ العارِضِ اللّجبِ
5. 5پیوسته از پیران خود پیروی می‌کردم و آنان را به رنج می‌انداختم تا آن که ای پسر سگ، در نسب لرزیدی.•مَا زِلْتُ أتْبَعُ أشْيَاخي وَأُتْعِبُهُ ⁎ حتى تذَبْذَبْتَ يا ابن الكلبِ بالنسبِ
6. 6من پسر ضبه‌ام برای قومی که فروتنی کردند؛ بهترین سروران، و این بهترین منتسب است.•أنا ابنُ ضَبّة للقَوْمِ الذي خَضَعَتْ ⁎ خَيرُ القُرُومِ، فَهَذا خَيرُ مُنتَسَبِ
7. 7خدا مرا بالا می‌برد، و مجد را، می‌دانند، و شمارم در معد بی‌شک است.•الله يَرْفَعُني، والمَجدُ، قَدْ عَلِموا ⁎ وَعِدّةٌ في مَعَدٍّ غَيرُ ذي رِيَبِ
8. 8و خانه‌ی بزرگواری در عزت نخستین ما، مجدی کهن که هر برگزیده‌ای به آن می‌رسد.•وَبَيْتُ مَكْرُمَةٍ في عِزّ أوّلِنَا ⁎ مَجْدٌ تَلِيدٌ إليه كُلُّ مُنْتَجَبِ
9. 9از دارم، آن گاه که کار به هم آمیخت و مصدرهای مردم در لرزش اندوه مشتبه شد.•من دارِمٍ حينَ صَارَ الأمرُ وَاشتَبَهَتْ ⁎ مَصَادِرُ النّاسِ في رَجّافَةِ الكُرَبِ
10. 10خندف، که مجد او را در بر گرفته، دانسته است که عزتش در نخستین روزگار از آن ماست.•قَدْ عَلِمَتْ خِندِفٌ وَالمَجدُ يكنُفها ⁎ أنّ لَنَا عِزّها في أولِ الحِقَبِ
11. 11و در گفتگو چون سخنان در پهنهٔ شرک یا در حریم عرب روان باشد.•وَفي الحَديثِ إذا الأقْوالُ شارِعَةٌ ⁎ في باحَةِ الشّرْكِ أوْ في بَيضَةِ العَرَبِ
12. 12و هر روز هیاهو که ما سرکردگان آنیم، چون جنگاوران زانو زنند و قوچ سواران را [بکشد].•وَكُلَّ يَوْمِ هِيَاجٍ نَحْنُ قَادَتُهُ ⁎ إذا الكُماةُ جَثَوْا وَالكَبْشُ للرُّكَبِ
13. 13از ما دسته‌هایی چون شب است که با اسبان لاغر و شمشیرهای درخشان و زره‌ها می‌رانیم.•مِنّا كَتَائِبُ مِثْلُ اللّيْلِ نَجْنُبُها ⁎ بالجُرْدِ وَالبارِقاتِ البِيضِ وَاليَلَبِ
14. 14و هر زره‌ی گشاد چون برف و محکم که از فرو رفتن تیر به سپر نمی‌لرزد.•وَكُلِّ فَضْفَاضَةٍ كالثّلجِ مُحكَمَةٍ ⁎ ما تَرْثَعِنّ لِدَسّ النَّبْلِ بالقُطَبِ