أبوك وعمي يا معاوي أورثا

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای معاویه، پدر تو و عموی من میراثی بر جای نهادند؛ پس خویشانش بدان سزاوارترند.•أبُوكَ وَعَمّي يا مُعاوِيَ أوْرَثَا ⁎ تُرَاثاً فَأوْلى بِالتُّرَاثِ أقَارِبُهْ
2. 2چرا میراث حتات را خوردی و میراث حرب برای تو خشک و آب شد؟•فَمَا بَالُ ميرَاثِ الحُتاتِ أكَلْتَهُ ⁎ وَميرَاثُ حرب جامِدٌ لَكَ ذائِبُهْ
3. 3اگر این داوری در جاهلیت بود، از ناتوان‌ترین دوست، شیردوشی‌هایش را می‌شناختی.•فَلَوْ كانَ هذا الحُكْمُ في جاهِلِيّةٍ ⁎ عَرفْتَ مَنْ المَوْلى القَليلُ حَلائبُهْ
4. 4و اگر این کار در غیر پادشاهی شما بود، آن را می‌پرداختم یا آب‌خورنده‌اش را در گلو می‌گرفت.•وَلَوْ كانَ هذا الأمرُ في غير مُلكِكُمْ ⁎ لأدّيْتَهُ أو غَصّ بِالمَاءِ شَارِبُهْ
5. 5و اگر وقتی ما بودیم و دست گشاده بود، شمشیری برنده بر تو می‌نشست که ضربت‌گاه‌هایش گذرا بود.•وَلَوْ كانَ إذْ كُنّا وَللكَفّ بَسطَةٌ ⁎ لصَمّم عَضْبٌ فيكَ ماضٍ مضَارِبُهْ
6. 6ای معاویه، کاری خواستی که پیش از آن، ربایندگانِ بلند و دشوارپایه ایستاده‌اند.•وَقَدْ رُمْتَ أمْراً يا مُعاويَ دُونَهُ ⁎ خَياطِفُ عِلْوَدٍّ صِعابٌ مَرَاتِبُهْ
7. 7من بی توانایی به کسی جز تو انصاف نمی‌دادم، هرچند لشکرهایش بر من بتازد.•وَما كنتُ أُعطي النِّصْفَ من غيرِ قُدرَة ⁎ سِواكَ وَلَوْ مَالَتْ عَلَيّ كَتايِبُهْ
8. 8آیا گرامی‌ترین مردم از جهت قوم و خاندان نیستم، و حمایت‌کننده‌ترین برای همسایه آنگاه که پهلویش ستم ببیند؟•ألَسْتُ أعَزَّ النّاسِ قَوْماً وَأُسْرَةً ⁎ وَأمْنَعَهُمْ جَاراً إذا ضِيمَ جانِبُهْ
9. 9پس از پیامبر و خاندانش، همانند من اسبی از مردان زاده نشد که کسی به او نزدیک شود.•وَمَا وَلَدَتْ بَعْدَ النّبيّ وَأهْلِهِ ⁎ كَمِثْلي حَصَانٌ في الرّجَالِ يُقارِبُهْ
10. 10پدرم غالب است و مرد صعصعه که به دارم نسب می‌رساند؛ پس چه کسی با او همنسب است؟•أبي غالِبٌ وَالمَرْءُ صَعْصَعَةُ الّذِي ⁎ إلى دارِمٍ يَنْمي فَمَنْ ذا يُنَاسِبُهْ
11. 11من پسر کوه‌های بلند به شمار ریگ‌ها هستم، و ریشهٔ خاک ریشهٔ من است؛ پس چه کسی حسابم می‌کند؟•أنا ابنُ الجِبالِ الشُّمّ في عددِ الحصَى ⁎ وَعِرْقُ الثّرَى عِرْقي، فمن ذا يحاسبُهْ
12. 12و خانهٔ من در کنار آستانه‌ای گشاده است، و پیش از آن ماه روشن با ستارگانش.•وبَيْتي إلى جَنْبٍ رَحِيبٍ فِنَاؤهُ ⁎ وَمِنْ دونِهِ البدْرُ المُضِيءُ كَواكِبُهْ
13. 13ای معاویه، چه بسیار پدرانی دارم که همواره نورانی بودند و با باد برابری می‌کردند، و پهلویشان کج نبود.•وَكَمْ مِنْ أبٍ لي يا مُعاوِيَ لمْ يَزَلْ ⁎ أغَرَّ يُبَارِي الرّيحَ ما أزْوَرّ جانِبُهْ
14. 14شاخه‌های مالکیان او را پروردند، و پدر تو که از عبد شمس است با او سخن نمی‌گفت.•نَمَتْهُ فُرُوعُ المَالِكَينِ، ولَمْ يَكُنْ ⁎ أبوكَ الذي من عبد شمسٍ يُخاطِبُهْ
15. 15او را چون تیغ شمشیر می‌بینی که از بخشش می‌لرزد، بخشنده‌ای که از سبزشدن سبیلش به بزرگی رسید.•تَرَاهُ كَنَصْلِ السّيفِ يَهتَزّ للنّدى ⁎ جَوَاداً تَلاقَى المَجدَ مُذْ طرّ شارِبُهْ
16. 16بلندبالا که حمایل شمشیرش دراز است، از آغاز قصی و عبد شمس با او همسخن نبودند.•طَوِيلِ نجادِ السّيفِ مُذْ كانَ لم يكنْ ⁎ قُصَيٌّ وَعبدُ الشمسِ ممّنْ يُخاطبُهْ