1. ۱عید قربان آمد ای دلبر شوم قربان توساغری می ده که جان سازم فدای جان تو
2. ۲نیست کاری جان فدا کردن به راه دوستانجان چه باشد آنچه دارم آن شود قربان تو
3. ۳من کدامم کیستم از خود چه دارم چیستم؟از تو دارم هرچه دارم جمله باشد آن تو
4. ۴در منای عشق بوسم دست و بازوی قضاگر نهد روزی به حلقم خنجر برّان تو
5. ۵روز محشر می نمایم بر شهیدان فخرهاگر به خون خویش رنگین بنگرم دامان تو
6. ۶دانه و دام دلم شد در بیابان الستخال هندوی تو و گیسوی مشک افشان تو
7. ۷همچو مرغ بسمل اندر خون خود پر می زنددر درون سینه دل از حسرت مژگان تو
8. ۸در بهشت ار نیست ثعبان از چه رو باشد همیدر بهشت روی تو آن زلف چون ثعبان تو
9. ۹لؤلؤ و مرجان ز درج دیده می ریزم همیروز و شب از اشتیاق لؤلؤ و مرجان تو
10. ۱۰هیچ نندیشد ز خشم خواجه ی آزادگانمن عجب دارم ز کار نرگش فتّان تو
11. ۱۱صدر نیک اختر حسن خان آنکه گردون گویدشحلقه ام هستم من اندر باب عزّ و شأن تو
12. ۱۲منشی گردون بدو گوید که من هستم همیخوشه چین خرمن افکار مدحت خوان تو
13. ۱۳گویدش مه می کنم من در سپهر منزلتکسب نور از آفتاب خاطر تابان تو
14. ۱۴سعد اکبر گویدش من آن مبارک بنده امکه بروبم با مژه گرد از بر ایوان تو
15. ۱۵گویدش ناف غزال چین که من خون می خورمکز چه عنبر بار باشد کلک تنک افشان تو؟
16. ۱۶ای سپهر عزت و رفعت که جا دارد همیگر بگویم هست کیوان چاکر دربان تو
17. ۱۷روح قاآن می برد اندر بیابان عدمسجده از خجلت به پیش جود بی پایان تو
18. ۱۸نفکنی هرگز به عارض چین و بر ابرو گرهگر شود خلق جهانی فی المثل مهمان تو
19. ۱۹صاحب خلدی و نیران گر بگویی نیستممهر تو خلد تو باشد قهر تو نیران تو
20. ۲۰تا تو کردی جای اندر مسند فرماندهیهِشت هر گردنکشی سر بر خط فرمان تو
21. ۲۱هست کرمانشاه اکنون باغ داد کسرویکاندرو روید گیاه عدل در دوران تو
22. ۲۲تو علی و آل او را پیروی در دین حقشافع جرم تو در محشر بود ایمان تو
23. ۲۳کی تو را پروا بود از سوزش نار جحیمچون نخوابد تا سحرگه دیده ی گریان تو
24. ۲۴حلّه ی رحمت ز مهر مرتضی پوشیده ایتا نبیند کس به محشر پیکر عریان تو
25. ۲۵هر که زد کوس هنر در پهنه ی دانشوریتیغ بشکست و سپر انداخت در میدان تو
26. ۲۶تو نه مرد باده و جامی تو را کافی بوددر تنور دل کباب سینهٔ بریان تو
27. ۲۷تا دَمَد هر صبحگه رخشنده شید از خاورانپرتو افکن باد مهر عارض رخشان تو
28. ۲۸فخر کن الهامی از رفعت به مرد شیروانزان که مدح صدر باشد زینت دیوان تو