1. ۱عید مولود شهنشاه ملایک پاسبانباد مسعود و مبارک بر خدیو کامران
2. ۲شرزه شیر بیشهٔ مردی حسام السلطنهآنکه تیغش سرفشان است و سنانش جان ستان
3. ۳شهریار راستین و میر دریا آستینقهرمان ماء و طین و داور گیتی ستان
4. ۴بازو مردان ایران تیغ دست پادشهوالی ملک خراسان برق کشت ترکمان
5. ۵کی برد جان از دم شمشیر او بدخواه اوفی المثل گر در زمین پنهان شود یا آسمان
6. ۶غارت یک دشت ضیغم با خدنگ راست رَوآفت یک پهنه لشکر با حسام خون فشان
7. ۷ای که در رادی نزاده چون تو مام روزگارای که در مردی ندیده چون تو چشم آن جهان
8. ۸ای خدیو دادگر کاندر زمان عدل توگلّه را سازد حراست گرگ بهتر از شبان
9. ۹[میش از داد تو خسبد بر سرین نر پلنگماده آهو پا نهد بر دیده ی شیر ژیان]
10. ۱۰چشم کش نادیده از تو ظلم غیر از کان و یمگوش کس نشنیده از تو زور جز چاچی کمان
11. ۱۱[در هوای امن تو تیهو پرد با جرّه بازصعوه اندر چنگل شاهین نماید آشیان]
12. ۱۲مدح تو غیب است و وهم من ازو آگاه نیستکس ز غیب آگه نباشد جز خدای غیب دان
13. ۱۳وهم من گوید تو آنی کز کمال منزلتپایهٔ قدر تو جا دارد به فرق فرقدان
14. ۱۴وین فروتر پایهٔ جاه تو باشد ای امیروهم کوته بین من را باد خاک اندر دهان
15. ۱۵آن زمان یارد شناسد پایه ی تو وهم منگر کسی یارد رود زی آسمان با ریسمان
16. ۱۶هم از آن بِه در دعا کوشم چه نارم مدح کردای امیر کامران و ای خدیو مستعان
17. ۱۷تا بپاید آسمان و تا بماند روزگاربا رخ فرّخ بپای و با دل خرّم بمان
18. ۱۸هم به درگاه تو الهامی بماند شادخوارتا ثناگوی تو باشد از دل و جان جاودان