1. ۱هلال غره ی شوّال را زدوده حسامپدید گشت چو تیغ خدایگان ز نیام
2. ۲چه روی داده ندانم هلال را کاین سانخمیده پشت بر آمد ز چرخ مینافام؟
3. ۳خود ار به روزه گشودن جواز داد چراستچون روزه داران لاغر تن و ضعیف اندام؟
4. ۴به شکل سیمین جامی پدید گشت و درینکنایتی است که از می کشید باید جام
5. ۵کنون به گوشه ی ابرو هلال رندان راخبر دهد که سر آمد زمان ماه صیام
6. ۶حرام کرد می، ار زانکه ماه روزه به ماکنون مباح شد آن می که پیش بود حرام
7. ۷مقیم مسجد بودم مهی اگر چه کنونکنم به میکده سالی اگر دهند مُقام
8. ۸زمان بزم خواص آمد و فراغت و حالهزار شکر که رستم ز ازدحام عوام
9. ۹کنون رکوع صراحی به بزم مستان بینبه ماه پیش دیدی بسی رکوع امام
10. ۱۰بنوش باده به فتوای من به ناله ی چنگبویژه از کف مه طلعتی لطیف اندام
11. ۱۱کسی که کشتهٔ تیر نگاه یار نگشتعجب مراست که چون می نهد به محشر گام؟
12. ۱۲بنوش جامی و جامی مرا بده که کشمبه طاق ابروی عمّ شهنشه اسلام
13. ۱۳حسام سلطنت آن نامور امیر که هستدرنده ناخن تیغش چو پنجهٔ ضرغام
14. ۱۴برد ضیا ز فروغ ضمیر او خورشیدکند حذر ز نهیب حسام او بهرام
15. ۱۵زمانه بودی چون بُختی گسسته مهاربه دست او نسپردی گرش خدای زمام
16. ۱۶نه باد راست به آیین عزم او جنبشنه کوه راست به کردار حزم او آرام
17. ۱۷خدایگانا در نامه ی ملوک جهانترا نخست به مردی نگاشت باید نام
18. ۱۸دل عدو شکرد هیبت تو چون زوبینصف سپه شکند صولت تو چون صمصام
19. ۱۹ملک به است ز کیخسرو [و] ز افریدونتو در نبرد دلاورتری ز رستم و سام
20. ۲۰شهان جهان بگرفتند اگر به تیغ و سپاهتو شهر و باره گشایی همی به پیک و پیام
21. ۲۱هر آنکه گردش چشمی نظر ز لطف تو دیددگر نگردد گرد دلش غم ایام
22. ۲۲چو پسته هر که نخندد به عهد تو ز خوشیزمانه اش به در آرد [ز] پوست چون بادام
23. ۲۳اگرچه چرخ بپرورد شیرمرد بسیزمانه را چو تو شیری برون نشد ز کنام
24. ۲۴که جز تو پیکر گردان درید با دم تیغ؟که جز تو گردن مردان کشید در خم خام؟
25. ۲۵هلال نیست که گردد پدید هر سر ماهز رشک تیغ تو کاهد به چرخ بدر تمام
26. ۲۶همی بگردد تا گرد خاکدان افلاکهمی بتابد تا در دل فلک اجرام
27. ۲۷ز فیض رحمت پروردگار و رأفت شاهتو را سعادت جاوید باد و عزّ مدام