1. ۱گر تو آهنگ قِتال ای بت قتال کنیخاک را چهره ز خون دل ما آل کنی
2. ۲توسن ناز چنان بر صف عشاق متازکه شهیدان رهت را همه پامال کنی
3. ۳پار با تیر مژه رخنه به دینم کردیتا چه ها با دل خونین من امسال کنی
4. ۴در بر تیر غمت دیده نشان خواهم کردگر تنم را همه پر رخنه چو غربال کنی
5. ۵شهسواران همه سر بر سم اسبت ریزندگر تو جا بر زبر توسن اقبال کنی
6. ۶شود از نازکی آزرده تن سیمینتاگر از برگ گل سوری سربال کنی
7. ۷زان به دیوانگیم شهره نمودی که مراسنگباران به سر از شوخی اطفال کنی
8. ۸مرغ گلزار توام نغمه ی عشق تو زنماز چه با سنگ غمم خسته پر و بال کنی
9. ۹برزن و کوی پر از پیکر بیجان بینیگر نگاهی گه رفتار به دنبال کنی
10. ۱۰از نگاهی بزنی قافله ی ایمان رارهزنی گر تو بدین شیوه و منوال کنی
11. ۱۱مرغکان چمن خلد شکار تو شونددام از زلف سیه دانه گر از خال کنی
12. ۱۲آفتابی تو که بر پای فروبسته هلالچون به سیمین ساقِ آراسته خلخال کنی
13. ۱۳شکوه با قائم موعود کنم گر تو چنینرخنه در دین به سیه نرگش محتال کنی
14. ۱۴مهدی آن داور دوران که بدو گفت خدایکه توام روی خود آیینه ی تمثال کنی
15. ۱۵گوید او را ز شعف عرش مرا منت نهخواهی ار تکیه تو بر کرسی اجلال کنی
16. ۱۶ای خداوند دو عالم که به شمشیر دو دمپاک روی زمی از فتنه ی دجّال کنی
17. ۱۷گر به اولاد شیاطین تو به رحمت نگریهمه را بهتر از اوتاد و ز ابدال کنی
18. ۱۸گرچه میکال رساند به خلایق روزیتاج این رتبه تو زیب سر میکال کنی
19. ۱۹گریه ی آدم خاکی همه زان بود که توپاک و پاکیزه اش از طینت صلصال کنی
20. ۲۰گر به هیبت فکنی چشم به کهسار بلندکوه را پیکر باریکتر از نال کنی
21. ۲۱دست و بازو چو تو با تیغ به رزم افرازیآب در سینه دل و زهره ی آجال کنی
22. ۲۲گر به شش روز جهانی ز عدم یافت وجودگر بخواهی دو جهان خلق تو فی الحال کنی
23. ۲۳از پس ظلم پر از عدل شود روی زمینجا چو بر کوهه ی صرصرتک جوّال کنی
24. ۲۴چه شود کایی و با تیغ کج شیر خدایپشت دین راست ایا شاه عدومال کنی
25. ۲۵تیغ بر کش که ز دشمن شده گیتی لبریزاز چه در کشتنشان این همه اهمال کنی
26. ۲۶خنک آن روز که از غیب پدیدار شویروی گیتی همه را پاک ز اضلال کنی
27. ۲۷ما همه منتظرانیم که شاید سوی مانایبی از قِبَل خویشتن ارسال کنی
28. ۲۸علم فتح بیفراز و برون آکه بحقپاک از روی زمین مذهب جعال کنی
29. ۲۹چه شود کز غم و رنج گنه الهامی رااز شفاعت به صف محشر خوشحال کنی
30. ۳۰از گرانی گسلد بند ز میزان ثوابگر به حشرش نظر لطف به اعمال کنی
31. ۳۱هر بهاران به چمن ای گل گلزار رسولبلبلان را تو سراینده و قوّال کنی