ألبيت مبني على أركانه

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1خانه بر ستون‌هایش بنا شده و اسب در کشش رکاب خود می‌دود.•ألبَيْتُ مَبْنيٌّ على أرْكَانِهِ ⁎ وَالطِّرْفُ جارٍ في امتِدادِ عِنانِهِ
2. 2ای کسی که حسن بن وهب را بر بخشش‌هایش سرزنش می‌کنی، در حالی که از احسان او غرق نعمتی.•يا عاذِلَ الحَسنِ بنِ وَهبٍ في اللُّهى ⁎ مِنْ نَيْلِهِ، وَالغَمرِ مِنْ إحسانِهِ
3. 3اگر کار تو همان است که می‌بینم، او از تو نافرمان است و به کار خود مشغول.•إنْ كانَ شأنُكَ ما أرَاهُ، فإنّهُ ⁎ عاصٍ عَليكَ، وآخِذٌ في شانِهِ
4. 4باد شمال هرگاه سرکشی کند در دویدن از او پیشی نمی‌گیرد مگر در میدان خود او.•لَنْ تَسبُقَ الرّيحُ الشَّمالُ إذا طغتْ ⁎ في الجَرْيِِ، ما لم تَجرِ في ميدانِهِ
5. 5با کدام‌یک از پدرانش جامهٔ بزرگی نمی‌پوشد که از رنگ‌های باغ هم درمی‌گذرد؟•وَبِأيّما آبَائِهِ لا يَكْتَسِي ⁎ مَجْداً، يَفُوتُ الرَّوْضَ في ألْوانِهِ
6. 6با وهب و سعید یا قیس و حصین یا عمرو و قنان؟•أبِوَهْبِهِ، وَسَعيدِهِ، أوْ قَيْسِهِ ⁎ وَحُصَيْنِهِ، أَمْْ عَمرِهِ، وَقَنانِهِ
7. 7بزرگی میان آنان غریبه و میهمان نیست، بلکه در محله و وطن خود است.•لا المَجدُ بَينَهُمُ غَرِيبٌ زَائرٌ ⁎ بَلْ في محَلّتِهِ، وَفي أوْطَانِهِ
8. 8ای صیقل‌دهندهٔ شعری که بر گزیدهٔ شمشیرهای قلعی و یمانی آویخته شده،•يا صَيْقَلَ الشّعْرِ المُقَلَّدِ في الَّذِي ⁎ يُختارُ مِنْ قَلْعِيّهِ، ويَمَانِهِ
9. 9آن را از گوینده‌اش بشنو تا شگفتی‌ات بیفزاید، آن‌سان که بوی گل بر شاخه‌هایش.•اسمَعْهُ مِنْ قَوّالِهِ تَزْدَدْ بِهِ ⁎ عُجْباً، وطِيبُ الوَرْْدِ في أغصَانِهِ
10. 10من در آن نیکو سرودم و برتری یافتم، اما تو با من جفا کردی، در حالی که دیگران را بر آن ستایش پاداش می‌دهی.•أحسَنْتُ فيهِ مُبَرِّزاً، فجَفَوْتَني ⁎ وَتُبِرُّ أقْوَاماً على استِحسَانِهِ
11. 11آیا به برادری گوش می‌دهی که با حال خود سخن می‌گوید و از سر گله‌مندی، با زبان نمی‌گوید؟•هَلْ تُضْغِيَنْ لأخٍ يَقُولُ بحالِهِ ⁎ مُتَعَتِّباً، إذْ لمْ يَقُلْ بلِسَانِهِ؟
12. 12سختی‌ها شبانه بر ساحت او فرود آمدند و او را آسیب رساندند، و تو از برادران او بودی.•نَزَلَتْ بَعقْوَتِهِ الخُطُوبُ طَوَارِقاً ⁎ فَتخَوّنَتْهُ، وَأنتَ مِنْ اخوانِهِ
13. 13شگفت نبود که پیمان او تباه شود، اگر تو در روزگار او نبودی.•ما كان غَرْواً أنْ يَضِيعَ ذِمامُهُ ⁎ لَوْ لم تَكُنْ في عَصرِهِ وَزَمانِهِ
14. 14این در حالی است که تو دلیل روشن در گرامی‌داشتن یا خوار داشتن میهمان آمده‌ای.•هَذا وَأنتَ الحُجّةُ البَيْضََاءُ في ⁎ اكْرَامِهِ مِنْ وَافِدٍ، وَهَوَانِهِ
15. 15هرگاه مردم ببینند تو او را محروم می‌کنی، از تو پیروی می‌کنند و در محرومیت او تردیدی نمی‌کنند.•وَمتى رآكَ النّاسُ تَحرِمُهُ اقتَدَوا ⁎ بكَ غَيرَ مُرْتابينَ في حِرْمَانِهِ
16. 16پس تو نخستین کسی خواهی بود که آنچه را امیدوار می‌داشت از او و از همسایگانش بازمی‌داری.•فتَكُونُ أولَ مانِعٍ مِن نَفسِهِ ⁎ ما أمّلَ العافي، وَمِنْ جِيرَانِهِ
17. 17زمین در بهار رویش خود را می‌بخشد و بخشش آزاده در قدرتش نیز چنین است.•وَالأرْضُ تَبذلُ في الرّبيعِ نَبَاتَها ⁎ وَكذَاكَ بَذْلُ الحُرّ في سُلطانِهِ
18. 18نیکی بنایی است؛ هر که از تپه‌ها بگذرد سربلند می‌شود و سیل نشانهٔ بنای او را می‌شوید.•وَالعُرْفُ بُنيانٌ، فمَنْ يَعدُ الرُّبَى ⁎ يُشرِفْ، وَيَعْفُ السّيلُ من بُنيانِهِ
19. 19و بدان که باران برای مردم سودی ندارد اگر در هنگام خودش نیاید.•واعَلمْ بأنّ الغَيثَ لَيسَ بنافِعٍ ⁎ للنّاسِ، ما لمْ يأتِ في إبّانِهِ