ومهتزة الأعطاف نازحة العطف

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1و زنی با پهلوهای خرامان و مهری دور، با اندامی نرم و نگاهی سست.•وَمُهْتَزّةِ الأعْطافِ نازِحَةِ العَطْفِ ⁎ مُنَعَّمَةِ الأطرَافِ، فاترَةِ الطَّرْفِ
2. 2بر قامتی شگفت‌انگیز می‌خرامد و با دندان‌هایی گشاده و خوشگوار می‌خندد.•تَثَنّى على قَدٍّ غَرِيبٍ قَوَامُهُ ⁎ وَتَضْحَكُ عَن مُستَعذَبٍ أفلجِ الرَّصْفِ
3. 3چون دور شود فرسوده می‌کند و چون نزدیک آید شفا می‌بخشد؛ جدایی‌اش می‌فرساید و دیدارش درمان است.•إذا بَعُدَتْ أبْلَتْ وَإنْ قرُبتْ شَفَتْ ⁎ فَهِجْرَانُهَا يُبْلي، وَلُقيانُهَا يَشفي
4. 4وصالی را که از آن دریغ می‌ورزید به او بخشیدم و دوستی‌ای را که نمی‌ورزید برایش بی‌آلایش کردم.•بَذَلْتُ لهَا الوُصْلَّ الذي بَخُلَتْ بِهِ ⁎ وَأصْفَيْتُها الوِدّ الذي لم تكُنْ تُصْفي
5. 5عشق و شیفتگی‌ام را به او آشکار کردم، حال آنکه آنچه آشکار می‌کنم کمتر از آن است که نهان می‌دارم.•وَأبْدَيْتُ وِجْداني بهَا وَصَبَابتي ⁎ وَإنّ الذي أُبْدي لَدونَ الذي أُخفي
6. 6یا نزدیکی، که تو را دوری و جدایی شیفته کرد؛ یا وصال، که با بی‌مهری و رویگردانی رنجم دادی.•دُنُوّاً فقد تَيّمتِ بالبُعدِ والنّوَى ⁎ وَوَصْلاً فقَد عَنّيتِ بالصّدّوَ الصَّدفِ
7. 7آیا نومید در نزد تو به بخشش نمی‌رسد و ستمدیده در نزد تو به انصاف طمع نمی‌بندد؟•أما يَظْفرُ المَحرُومُ عندَكِ بالجَدا ⁎ وَلا يَطمَعُ المظلومُ عندَكِ في النَّصْفِ
8. 8به جان امیرالمؤمنین سوگند که او چنان کفایت کرد از سختی‌های روزگار که مانندش مانند آن‌ها کفایت می‌کند.•لَعَمْرُ أميرِ المُؤمنينَ لَقَدْ كفَى ⁎ نَوَائِبَ دَهْرٍ، مِثْلُهُ مِثلَها يكفي
9. 9او پناه مسلمانان و پشتیبان ایشان شد؛ چه نیکو پشتیبان و پناهی برای مردمی.•غَدا وَهوَ كَهْفُ المُسلمينَ وَرِدْؤهم ⁎ فأكرِمْ بهِ من رِدْءِ قَوْمٍ وَمن كَهْفِ
10. 10بزرگوار خوی، سرشار از جود و بخشش؛ نه نعمتش اندک است و نه دستش بسته.•كَرِيمِ السّجايا وَافرِ الجُودِ وَالنّدَى ⁎ فلا ناقصُ النُّعمى وَلا جامدُ الكفّ
11. 11به نیکی کردن شوق دارد تا آن را ببخشد، چنانکه دوستی شیفته به دوست دلبسته شوق دارد.•يَحِنُّ إلى المَعْرُوفِ، حتى يُنيلَهُ ⁎ كَما حَنّ إلْفٌ مُستَهامٌ إلى إلْفِ
12. 12و بی‌قرار می‌شود تا وعده را وفا کند، همچون کسی که بر سنگ‌های داغ راه می‌رود.•وَيَقْلَقُ حتى يُنجِزَ الوَعدَ مثلَ مَا ⁎ يُجافي الذي يَمِشِي على رَمَضِ الرَّضْفِ
13. 13هرگاه اخلاق درخشانت را وصف کنم، کارهای شگفتی پیش می‌آید که از وصف فراتر می‌رود.•مَتى مَا أَصِفْ أَخلاَقكَ الغُرَّ تعترِضْ ⁎ غراَائبُ أَفعالٍ تَزيدُ على الوَصْفِ
14. 14و هرگاه خود را برای نعمتی که از تو می‌خواهم امیدوار سازم، از خلف وعده در امان می‌مانم.•وَإمّا أَعِدْ نَفسِي علَيكَ، رَغيبَةً ⁎ من النَّيلِ، أصْبحْ في أمان من الخُلفِ
15. 15هزار هزار از بخشش تو بسیار نیست؛ و چگونه از فوت شدن نزد تو بترسم، حتی در هزار؟•وَما ألْفُ ألفٍ من جداكَ كَثيرَةٌ ⁎ وَكَيفَ أخافُ الفَوْتَ عندكَ في ألفِ