هل أنت مستمع لمن ناداكا

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آیا به آنکه تو را می‌خواند گوش می‌دهی، تا از اشتیاق به سوی تو شتاب کنی؟•هَلْ أنْتَ مُستَمِعٌ لِمَنْ نَاداكَا ⁎ فَتُهِيبَ مِنْ شَوْقٍ إلَيْكَ دِرَاكَا
2. 2ای یوسف بن محمد، خواندن مردی است که عشق را بر زبانش به عدالت گذاشت و تو را خواند.•يا يُوسُفُ بنُ محَمّدٍ دَعْوَى امرِىءٍ ⁎ عَدَلَ الهَوَى بِلِسَانِهِ، فَدَعَاكَا
3. 3خواهندگان هر جا روی آورند از دست باران‌ریز تو و رخسار خندان تو بی‌بهره نمی‌مانند.•لا يُعدَمُ العَافُونَ حَيثُ تَوَجّهُوا ⁎ يَدَكَ الهَتُونَ وَوَجْهَكَ الضّحّاكَا
4. 4از آن هنگام که با پیشگامان جمعی همگام شدم که آهنگ بلندی کردند، تا به پدرت رسیدی.•ما زِلْتَ مُذْ جَارَيْتَ سابقَ مَعشَرٍ ⁎ قَصَدوا العُلاَ، حتّى لَحِقْتَ أبَاكَا
5. 5او به مرز خود دوید و تو با دویدن به او چسبیدی، نه از دست دادن و نه رسیدن.•فَجَرَى عَلى غُلَوَائِهِ، وَعَلِقْتَهُ ⁎ بالجَرْيِ لا فَوْتاً، وَلاَ إدْرَاكَا
6. 6تو را از جنگ مرزها بازداشتند، به اندازه‌ای که تو را، ای پسر محمد، به جز تو شناختند.•صَرَفُوكَ عَنْ حَرْبِ الثّغُورِ بقَدرِ ما ⁎ عَرَفُوكَ، يابنَ مُحَمّدٍ، بِسِوَاكَا
7. 7پاهایش از هوس‌هایی لغزید که پاهای تو با هدایت بر آن استوار بود.•دَحَضَتْ بهِ قَدَماهُ عَنْ أُهْوِيّةٍ ⁎ ثَبَتَتْ عَلَيْهَا بالهُدَى قَدَمَاكَا
8. 8پشت سر تو اسلام با نیروهای نگهبانی‌شده است، چون شرک را پیش روی خود نهادی.•فَوَرَاءَكَ الإسْلاَمُ مَحْرُوسُ القُوَى ⁎ لَمّا جَعَلْتَ أمَامَكَ الإشْرَاكَا
9. 9و رومیان می‌دانند که شمشیر تو همواره مرگ شکار پادشاهانشان و نابودی بوده است.•والرّومُ تَعْلَمُ أنّ سَيفَكَ لم يَزَلْ ⁎ حَتْفاً لِصِيدِ مُلُوكِهَا، وَهَلاكَا
10. 10اگر آنان را با دست‌هایت در آغوش می‌گرفتی، دو دستت از پشت امواج خلیج به هم می‌رسید.•وَلَوِ احتَضَنْتَهُمُ بأيدِكَ لالتَقَتْ ⁎ مِنْ خَلفِ أمْوَاجِ الخَليجِ، يداكَا
11. 11حسودان بزرگی تو را با آرزو نمی‌ستانند؛ خدا آنچه را به تو داده به تو داده است.•لَنْ يأخُذَ الحُسّادُ مَجدَكَ بالمُنى ⁎ ألله أعْطاكَ الذي أعْطَاكَا
12. 12سلام به تو سلام و نعمتی هدیه می‌کند که تشنگی را به سینه‌های دشمنانت می‌فرستد.•أهْدَى السّلامُ لَكَ السّلامَ وَنِعْمَةً ⁎ تُهدي الغَليلَ إلى صُدورِ عِداكَا
13. 13و ابر ابرهای خود را به سوی مرزها راند تا بر بلندی‌هایش فرود آمد و تو را سیراب کرد.•وَحَدَا الغَمَامُ إلى الثّغُورِ رِكَابَهُ ⁎ حَتّى أنَاخَ بَعَلْوِها، فسَقَاكَا
14. 14سرزمینی است که بر ابر فخر می‌کند، آنگاه که سیحان در حجره‌هایش با بخشش تو به هم می‌رسند.•أرْضٌ تَتيهُ عَلى السّحابِ إذا التَقَى ⁎ سَيحانُ في حُجُرَاتِهَا، وَنَداكَا
15. 15دجله تشنگی مرا سیراب نکرد، با آنکه همسایه‌اش بودم، و آن را به خاطر این رها کردم.•لَمْ تَرْوِ دِجْلَةُ ظَمأةً منّي، وَقَدْ ⁎ جَاوَرْتُهَا، وَتَرَكْتُ ذاكَ لذاكَا
16. 16پس کی به سوی تو آهنگ باختر کنم، دلوی از بخشش برکشم و توانگری و تو را ببینم؟•فَمَتى أرُومُ الغُرْبَ نَحوَكَ، ماتِحاً ⁎ غَرْبَ النّدَى، فأرَى الغِنَى وأرَاكَا
17. 17از دشواری خواسته‌ام مپرس و از تیرگی آرزوهایم؛ فدایت شوم.•لا تَسْألَنّي عَنْ تَعَذّرِ مَطْلَبي ⁎ وَكُسُوفِ آمَالي، جُعِلتُ فِداكَا
18. 18پس از تو روزی را با نیازمندی جستم و پس از جدایی از تو دروغگویان را ستودم.•فَلَقَدْ طَلبتُ الرّزْقَ بَعدَكَ مُعوزاً ⁎ وَمَدَحْتُ، بَعد فِرَاقِكَ، الأفّاكَا