أخي إنه يوم أضعت به رشدي

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای برادر، این روزی است که در آن رشد خود را از دست دادم، و نه شوخی‌ام در بازگشتم خشنودم کرد و نه جدی‌ام•أخي إنّه يَوْمٌ أضَعتُ بهِ رُشْدِي ⁎ وَلم أرْضَ هَزْلي في انصرَافي، وَلا جدّي
2. 2تو را رها کردم هنگامی که ابر تیره کاروانش را بر ما نگه داشت و برق از بیم رعد پرید•تَرَكْتُكَ لمّا استَوْقَفَ الدَّجنُ رَكبَه ⁎ علَينا وَطارَ البرْقُ خَوْفاً منَ الرّعدِ
3. 3در سبز چیزی مانند آنچه دوستت در خاکستری از بازگشت آشکارش دید، نخواهی دید•فلا ترَ بالخَضرَاءِ مثلَ الذي رَأى ⁎ صَديقُك بالدّكْناءِ من عَوْده المُبدِي
4. 4باران دنبالهٔ ابری را بر ما کشید که پایانش در آن و آغازش نزد من بود•لَجَرَّ عَليّنا الغَيْثُ هُدّابَ مُزْنَةٍ ⁎ أوَاخِرُها فيهِ، وَأوّلُها عِنْدِي
5. 5پیش از موعدش شتاب کرد، گویی ابوصالح است که از او در وعده شب گذراندم•تَعَجّلَ عَنْ ميقَاتِهِ، فكأنّهُ ⁎ أبُو صَالحٍ قَدْ بِتُّ مِنْهُ على وَعْدِ
6. 6پس ماندم و از حارثی تو رنج بردم پس از آنکه بازگشتم؛ از معاشرت با سپاهیان از من بپرس•فظِلْتُ أُقاسِي حارِثيّكَ بَعدمَا انْـ ⁎ ـصرَفتُ، فسَلني عَن مُعاشرَةِ الجُنْدِ
7. 7نزد خویی خشن در کرانه‌ها، گویی با پیشاهنگ شیر سرخ کشتی می‌گیرم•لَدَى خُلُقٍ جَاسِي النّوَاحي، كأنّني ⁎ أُصَارِعُ منهُ هاديَ الأسَدِ الوَرْدِ
8. 8ای محمد، من کارت را می‌ستایم و با امید راستین قصد تو را دارم•إنّي لفِعْلِكَ، يا مُحَمّدُ، حامدُ ⁎ وَإلَيْكَ بالأمَلِ المُصَدَّقِ، قاصِدُ
9. 9مهر خویشاوند و راهی در رشد که راشدی پیش تو آسان کرد، تو را دربارهٔ من سفارش می‌کند•يُوصِيكَ بي عَطفُ القرِيبِ، وَمَذهبٌ ⁎ في الرّشدِ، سهّلَهُ أمامكَ رَاشِدُ
10. 10و تکانت دادم و ستوده‌ترین شمشیری بودم که غلاف کرده‌ام، برای لخم در بلندی یا غامد•ولقد هززت فكنت أحمد منصل ⁎ غمدته لخمك في العلا أو غامد
11. 11تو را به خویشاوندی نزدیک می‌خوانم که پریشان است و چنان می‌نالد که گم‌کرده می‌نالد•أدْعُوكَ بالرّحِمِ القَرِيبَةِ، إنّها ⁎ وَلْهَى، تَحِنُّ كمَا نَحِنُّ الفَاقِدُ
12. 12و به حرمت ادبی که ما را به هم نزدیک می‌کند و مردم در آن نزدیکان و دورانند•وَبحُرْمَةِ الأدَبِ المُقَرِّبِ بَيْنَنَا ⁎ وَالنّاسُ فيهِ أقَارِبٌ وَأبَاعِدُ
13. 13و به ایستادن ما بر اعتقاد و یاری حق، اگر ستیزه‌جو گمراهی را یاری کند•وَقِيَامِنَا بالإعْتِقَادِ، وَنَصْرِنَا ⁎ للحَقّ، إنْ نَصَرَ الضّلالَ مُعَانِدُ
14. 14امیر، هرچند بخششش سرریز شود، پناه بخشش تو هر گونه که جوینده بخواهد است•إنّ الأمِيرَ، وَإنْ تَدَفّقَ جُودُهُ ⁎ فجَنَابُ جودكَ كَيفَ شاءَ الرّائدُ
15. 15یا اگر در بزرگواریِ سخاوت یگانه باشد، تو در بزرگواریِ توجه یگانه‌ای•أوْ كانَ في كَرَمِ السّماحةِ وَاحِداً ⁎ فلأنْتَ في كَرَمِ العِنَايَةِ وَاحِدُ
16. 16برادر شدی و با مهربانی و پاسداری آمدی، چنان که گویی پدری•وَلَقَدْ غَدَوْتَ أخاً وَرُحتَ برَأفَةٍ ⁎ وَحِيَاطَةٍ، حتّى كأنّكَ وَالِدُ
17. 17و کاری را آغاز کردی؛ پس بازگرد، که جوانمرد آشکارکنندهٔ آنچه ستایش می‌آورد و بازگردنده است•وَبَدَأتَ في أمْرٍ، فَعُدْ، إنّ الفَتى ⁎ بَادٍ لِمَا جَلَبَ الثّنَاءَ، وَعَائِدُ
18. 18از آنچه در آن بودم دور نشدم و از بهرهٔ بزرگواری غایب نبودم، و رأی تو گواه است•لَمْ أنْأ عَمّا كُنْتُ فيهِ، وَلَمْ أغِبْ ⁎ عَنْ حَظّ مكرمةٍ، وَرَأيُكَ شَاهِدُ