لج هذا الحبيب في هجرانه

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1این دوست در دوری ستیزه کرد و فردا هم به دوری ادامه داد، حال آنکه دوری بزرگ‌ترین کار اوست.•لَجّ هذا الحَبيبُ في هِجْرَانِهْ ⁎ وَغَدا، والصّدُودُ أكبرُ شَانِهْ
2. 2و آن که زیبایی را در گونه‌اش نشانه‌ی گل‌های سرخ کرد و افسون را در پلک‌هایش،•وَالذي صَيّرَ المَلاَحَةَ في خَـ ⁎ ـدّيهْ،وَقْقاً والسّحْرَ في أجْفَانِهْ
3. 3در حق او سخن‌چینان را فرمان نبردم، هرچند در ستم و دشمنی‌اش افراط کند.•لا أطَعْتُ الوُشَاةَ فيهِ، وَلَوْ ⁎ أسرَفَ في ظُلْمِهِ، وَفي عُدْوَانِهْ
4. 4ای دو دوست من، صبحگاه به شراب بشتابید و از خالص آنچه می‌آمیزید به من بنوشانید.•يا خَلِيلَيّ! باكِرَا الرّاحَ صُبْحاً ⁎ واسقِيَانِي من صِرْفِ ما تمزُجانِهْ
5. 5سرزنش را در جوانی‌گری واگذارید، که من در شکیبایی آنچه می‌خواهید نمی‌بینم.•وَدَعَا اللّوْمَ في التّصَابي فإنّي ⁎ لا أرَى في السّلُوّ ما تَرَيَانِهْ
6. 6باران ولی ادامه یافت و باران وسمی در هنگام خود آمد.•قَدْ تَمَادَى الوَليُّ في هَطَلانِهْ ⁎ وَأتَانَا الوَسْمِيُّ في إبّانِهْ
7. 7و میان دو تپه گستره‌هایی از چمن می‌بینم که در رنگ‌هایش چون نقش و نگار است.•وَأرَى الدَّكّتَينِ بَيْنَهُمَا أفْـ ⁎ ـوافُ رَوْضٍ كالوَشْيِ في ألْوَانِهْ
8. 8در گونه‌گونی از زیبایی نرگس تر و مورد و زعفرانش.•في ضُرُوبٍ من حُسنِ نَرْجِسه الغـ ⁎ ـضّ وَمنْ آسِهِ وَمِنْ زَعْفَرَانِهْ
9. 9آن کاخی خجسته است که دیده‌ها از بلندای بنایش کوتاه می‌آیند.•ذاكَ قَصْرٌ مُبَارَكٌ تَقْصُرُ الأعْـ ⁎ ـيُنُ دونَ الرّفيعِ مِنْ بُنْيَانِهْ
10. 10در آن امام به گرامی‌داشت خدا و برتری عطایی از احسان او رسید.•فيهِ نَالَ الإمامُ تَكْرِمَةَ اللّـ ⁎ ـهِ، وَفَضْلَ العَطاءِ من إحسانِهْ
11. 11از خدا می‌خواهیم زیبایی روزگارش و خوشی زمانش را در ما کامل کند.•نَسْألُ الله أنْ يُتَمّمَ فِينَا ⁎ حُسْنَ أيّامِهِ وَطِيبَ زَمَانِهْ
12. 12ای پسر عموی پیامبر، که دو فخر را از نور و برهان او پوشیده‌ای،•ياابنَ عَمّ النّبيّ، واللاّبِسَ الفخـ ⁎ ـرَينِ مِن نُورِهِ وَمن بُرْهَانِهْ
13. 13شکوه خلافت را دوچندان کردی و جوانی جهان به تازگی خود بازگشت.•أُضْعِفَتْ بَهجَةُ الخِلافةِ، وَارْتـ ⁎ ـدّ شَبَابُ الدّنْيَا إلى عُنْفُوَانِهْ
14. 14بندگان تو را از نعمت‌های خدا بر خود و از بخشش و منت او دیدند.•وَرَآكَ العِبَادُ مِنْ نِعَمِ اللَّـ ⁎ ـهِ عَلَيهِمْ، وَطَوْلِهِ وامتِنَانِهْ
15. 15خدا دانست تو چگونه‌ای و تو را بدان جایگاه والا از پادشاهی خود رساند.•عَلِمَ الله كَيْفَ أنتَ، فأعطا ⁎ كَ المَحَلَّ الجَليلَ مِنْ سُلطانِهْ
16. 16دین و دنیا را در ضمان تو نهاد؛ پس برای ما سالم و در ضمان او زندگی کن.•جَعَلَ الدِّينَ في ضَمَانِكَ والدّنـ ⁎ ـيَا، فَعِشْ سالماً لَنَا في ضَمَانِهْ