لتهنئ أمير المؤمنين عطية

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1امیرمؤمنان را عطیه‌ای از خدا مبارک باد که دست‌یافتن به آن پاک و خوش است.•لتهَنئً أميرَ المؤمنينَ عَطيّةً ⁎ منَ الله يَزْكو نَيْلُها وَيَطيبُ
2. 2دست خدا در گشایشی زیبا به سوی توست و نعمت او در آن بر تو شگفت‌انگیز.•يَدُ الله في فَتْحٍ إليكَ جَميلَةٌ ⁎ وإنْعَامُهُ فيهِ عَلَيْكَ عَجيبُ
3. 3دوستدارت از میان دوستداران در مهر است، و بنده‌ات که بنده‌ی ناب و خویشاوند است.•وَليُّكَ دُونَ الأوْلِيَاءِ مَحَبّةً ⁎ وَمَوْلاَكَ والمَوْلَى الصّرِيحُ نَسيبُ
4. 4و بنده‌ات را نصیحتی نزد تو بهره داد، و حضور و غیابش تو را خشنود کرد.•وَعَبدُكَ أحْظَتْهُ لَدَيْكَ نَصِيحَةٌ ⁎ وأرْضَاكَ منهُ مَشهَدٌ وَمَغيبُ
5. 5رویدادهای سخت او را نشانه گرفتند و خطا کردند؛ روزگار چنین گاه خطا و گاه صواب می‌کند.•رَمَتْهُ صُرُوفُ النّائبَاتِ فأخطأتْ ⁎ كذا الدّهرُ يُخطي مَرّةً وَيُصِيبُ
6. 6فراموش نکردم که گاه بر آب می‌آمد و گاه فرو می‌رفت و برای بینندگان پیدا می‌شد و ناپدید.•وَلَم أنْسَهُ يَطفُو وَيَرْسُبُ تارَةً ⁎ وَيَظْهَرُ للرّائينَ ثُمّ يَغيبُ
7. 7به نام تو، ای منصور، خواند، در حالی که موج بر آن خواندن چیره بود و مرگ نزدیک.•دَعا باسمكَ المَنصُورِ والمَوْجُ غامرٌ ⁎ لدَعوَتِهِ والمَوْتُ منهُ قَرِيبُ
8. 8و سوگند می‌خورم اگر تو را می‌خواند، در حالی که سواران گرد او بودند، اسبی گرانمایه و آزاده آنان را از او می‌گشود.•وأُقسِمُ لوْ يَدعوكَ والخَيلُ حَوْلَهُ ⁎ لَفَرّجَهَا عَنْهُ أغَرُّ نَجيبُ
9. 9اگر دفاع خدا نبود، چشم‌ها همچنان می‌گریستند و دل‌ها در عشق پافشاری می‌کردند.•فَلَوْلا دِفَاعُ الله دامَتْ على البُكا ⁎ عُيُونٌ، وَلَجّتْ في الغَرَامِ قُلُوبُ
10. 10پس نومید آمد، در حالی که نیروها نزدیک بود بریده شود و امیدها در او تباه.•فَجَاءَ على يأسٍ وَقد كادتِ القُوَى ⁎ تَقَطَّعُ والآمَالُ فيهِ تَخيبُ
11. 11ای شادمانی که پس از اندوهی آمد، و مژده‌ای که پس از خبر مرگ بازگشت.•فَيَا فَرْحَةً جاءَتْ على إثرِ تَرْحةٍ ⁎ وَبُشرَى أتَتْ بعدَ النّعيّ تَؤوبُ
12. 12از رنج‌های سوز کاست و اشک‌هایی را که فرونمی‌نشست فرو نشاند.•ثَنَتْ من تَبَارِيحِ الغَليلِ، وَنَهْنَهَتْ ⁎ مَدامعَ مَا تَرْقَا لَهُنّ غُرُوبُ
13. 13ای امیرمؤمنان، بمان، که ماندن تو زیبایی و خوشی روزگار است.•بَقيتَ أميرَ المؤمنينَ، فإنّما ⁎ بَقاؤكَ حُسْنٌ للزّمانِ وَطيبُ
14. 14و ناخوشی را به سوی تو راهی نباشد و رویدادهای روزگار را در تو بهره‌ای.•وَلا كَانَ للمَكرُوهِ نَحوَكَ مَذهَبٌ ⁎ وَلاَ لصُرُوفِ الدّهرِ فيكَ نَصِيبُ